Zatracona w myślach przy oknie, podczas gdy w ramionach śpi mała dziewczynka.

Magda nie mogła znaleźć sobie miejsca. W ramionach spała mała Zosia, a ona wciąż nie mogła odejść od okna. Minęła już godzina, odkąd wpatrywała się w podwórko. Kilka godzin temu wrócił z pracy jej ukochany mąż, Krzysztof. Magda była w kuchni, a on wciąż do niej nie zaglądał. Gdy wyszła do pokoju, zobaczyła, że pakuje swoje rzeczy.

— Dokąd idziesz? — zapytała zaskoczona.
— Wychodzę. Odchodzę od ciebie do kobiety, którą kocham.
— Krzysztof, żartujesz? Coś się stało w pracy i wyjeżdżasz służbowo?
— No co ty nie rozumiesz? Zmęczyłaś mnie. W twojej głowie tylko Zosia, nie zauważasz mnie, nawet o siebie nie dbasz.
— Nie krzycz, obudzisz Zosię.
— Proszę bardzo. Znowu tylko o niej myślisz. Facet od ciebie odchodzi, a ty…
— Prawdziwy mąż nie porzuciłby żony z małym dzieckiem — cicho powiedziała Magda i wróciła do córeczki.

Znała charakter męża. Gdyby teraz kontynuowała tę rozmowę, wybuchłaby awantura. W oczach miała już łzy, ale nie zamierzała mu ich pokazać. Wzięła Zosię z łóżeczka i poszła do kuchni. Tam Krzysztof nie miał nic do zabrania.

Przez okno widziała, jak wsiadł do samochodu i odjechał. Nawet się nie obejrzał, a Magda wciąż nie mogła oderwać wzroku od szyby. Może podświadomie liczyła, że za chwilę jego auto znów pojawi się na podwórku, a on powie, że to tylko głupi żart. Ale nic takiego się nie stało.

Całą noc nie mogła zasnąć. Nie miała do kogo zadzwonić, by opowiedzieć o swoim nieszczęściu. Matka od dawna się nią nie interesowała. Cieszyła się, gdy córka wyszła za mąż, i praktycznie o niej zapomniała. Wydawało się, że dla Łucji istniało tylko jedno dziecko – młodszy brat Magdy. Miała przyjaciółki, ale to też młode mamy, jak ona. Pewnie teraz śpią. I jak mogłyby jej pomóc?

Zasnęła dopiero nad ranem. Spróbowała zadzwonić do Krzysztofa, lecz ten odrzucił połączenie i wysłał SMS-a, by więcej go nie niepokoiła.

Wtedy Zosia zaczęła marudzić, a Magda podeszła do niej. Nie mogła się załamywać. Odszedł i trudno. Miała córeczkę, o którą musiała zadbać. Trzeba było pomyśleć, jak żyć dalej.

Sprawdziwszy stan konta i gotówkę w portfelu, przeraziła się. Nawet gdyby poprosić gospodynię o kilka dni zwłoki w opłacie czynszu, do czasu wypłaty zasiłku, i tak nie starczyłoby na wszystko. A jeszcze trzeba było coś jeść. Mogłaby spróbować znaleźć pracę zdalną, ale Krzysztof zabrał swój laptop.

Miała jeszcze dwa tygodnie opłaconego mieszkania, by coś wymyślić. Musiała działać szybko.

Gdy jednak obdzwoniła wszystkich znajomych, zrozumiała, że nic z tego nie będzie. Nikt nie chciał zatrudnić matki z małym dzieckiem. Nawet do sprzątania musiałaby zostawić Zosię z kimś na godzinę lub dwie, a nie miała z kim. Zmiana mieszkania też by nie pomogła. Wynajmowali już dość tanie lokum. Jedynym wyjściem było wrócić do rodziców. Ale ona sama spóźniła się z założeniem rodziny, podczas gdy brat ożenił się wcześnie i mieszkał z matką razem z żoną i dwójką bliźniaków. W dwupokojowym mieszkaniu było więc pięć osób – a jeśli dołączą ona z Zosią, jak się tam wszyscy pomieszczą?

Magda poinformowała gospodynię, że wyprowadza się po upływie opłaconego okresu. Nie mogła znaleźć sobie miejsca. Owszem, mogła wynająć pokój w akademiku, nawet takie ogłaszenia sprawdzała. Ale sąsiedztwo było tam takie, że nie życzyłaby go nawet wrogowi. Pisała do Krzysztofa, prosząc o pomoc finansową dla córki, ale nie odpowiadał. Nawet nie czytał wiadomości. Pewnie dodał ją do czarnej listy.

Do wyprowadzki zostało pięć dni, więc zaczęła pakować rzeczy. Nie było ich wiele, ale musiała czymś zająć ręce. Wtedy ktoś zadzwonił do drzwi.

Gdy otworzyła, stała w osłupieniu. Na progu stała Wanda Stanisławówna – jej teściowa.

«Czyżbym miała jeszcze większe problemy?» — pomyślała Magda, wpuszczając ją do środka.

Z Wandą Stanisławną ich relacje nigdy nie były dobre. Uśmiechały się do siebie, ale w głębi duszy nie znosiły się. Już podczas pierwszego spotkania przyszła teściowa dała jasno do zrozumienia, że Magda jej się nie podoba. Jak wiele matek uznała, że syn wybrał źle. Przecież mógł znaleźć lepszą. Dlatego Magda od razu powiedziała, że nie zamieszkają razem. Nie dogadałyby się. Wybrali więc wynajem.

Gdy teściowa odwiedzała ich, przypominało to sytuacje z dowcipów: «Magda, a ty tu w ogóle kurze ścierasz?». Jedzenia, które gotowała Magda, Wanda nie jadła, mówiąc, że to tylko dla świń. Prawda, kiedy Magda zaszła w ciążę, teściowa trochę odpuściła. Ale gdy urodziła się Zosia, od razu oświadczyła, że dziecko nie jest w ich typie, więc Krzysztof powinien sprawdzić ojcostwo.

Dopiero gdy Zosia skończyła pół roku, Wanda zaczęła dostrzegać w niej rodzinne rysy i czasem brała ją na ręce.

Krzysztof, jak mógł, uspokajał żonę. Mówił, że matka wychowała go sama i dlatego jest taka zazdrosna. Prosił, by zniosła jej wizyty, bo przecież nie przychodziła często. I choć Magda ucieszyłaby się z pomocy, nigdy nie prosiła teściowej.

A teraz stała w przedpokoju, i to po tym, jak Krzysztof odszedł. Pewnie przyszła, by jeszcze raz dokuczyć. Ale Magdzie było już wszystko jedno.

Z zamyślenia wyrwał ją głos Wandy Stanisławówny.

— No, szybko pakuj rzeczy. Nie ma dla was tu miejsca — powiedziała teściowa.
— Wandziu, przepraszam, nie rozumiem.
— Co tu rozumieć? Pakuj się, powiedziałam. Jedziecie do mnie.
— Do pani?
— A ty gdzieś się wybierałaś? Do matki, gdzie ciasno jak wMagda w milczeniu skinęła głową, bo zrozumiała, że czasem wbrew wszystkiemu los daje nam drugą szansę w najmniej spodziewanym momencie.