Zatopiona Miłość

– Czemu dziś jesteś taka cicha i zamyślona? – zapytał Wojciech żonę, siedząc przy kuchennym stole późnym wieczorem.

Żona, Bogna, w milczeniu podała mu podgrzaną kolację.

– Znowu będziesz dzisiaj późno? – szepnęła cicho.

– Brałem nadgodziny… premia będzie pod koniec kwartału.

Wojciech, trzydziestopięcioletni bankowiec, przystojny i młodo wyglądający mężczyzna, właśnie wrócił z pracy. W domu czekała na niego rodzina: żona i trzy córki – sześcioletnia, czteroletnia i roczna. Ostatnio, a to „ostatnio” ciągnęło się już od dwóch lat, nie miał ochoty wracać do domu. Zostawał w banku po godzinach, włóczył się po Warszawie… i dopiero późnym wieczorem wracał do mieszkania. Miał już dość dziecięcych krzyków, hałasu, pieluch, śpioszków… płaczu nocami i żony – wiecznie zajętej dziećmi, zaniedbanej: w starym szlafroku, z niesfornym kucykiem, cichej, z sinymi cieniami pod oczami.

Gdy siedem lat temu ożenił się z radosną pięknością z działu, czy myślał, że rodzinne życie zamieni się dla niego w taki ciężar… Takie rozczarowanie. Nie, pierwsze lata były szczęśliwe: urodziła się pierwsza córka. Starał się pomagać żonie w domu, próbował w weekendy zorganizować jej kilka wolnych godzin, żeby mogła pójść do fryzjera, na manicure, pedicure. Minął rok, a Bogna znów zaszła w ciążę – postanowili od razu urodzić dwoje dzieci, „odfajkować” i na tym zakończyć. Druga córka była niespokojnym niemowlakiem: do szóstego miesiąca płakała w nocy, a Wojciech przychodził do pracy niewyspany, z czerwonymi oczami od chronicznego braku snu. Minęło pół roku, dziecko się uspokoiło, a życie stało się znośniejsze. Dzieci trafiły do przedszkola, żona wróciła do pracy… Aż tu niespodzianka: Bogna znów w ciąży.

Był przeciwko kolejnemu dziecku, ale kobieta zalała się krokodylimi łzami, zrobiła awanturę. Długo się opierał: „Gdzie nam kolejne dziecko – przekonywał żonę. – Te jeszcze małe… Teraz są nowoczesne metody, małoinwazyjne zabiegi. Opłacimy interwencję.”

Ale żona była nieugięta. Uległ – zgodził się na kolejne dziecko. Miał nadzieję, że urodzi się syn.

Ciąża żony przebiegała ciężko, często leżała w szpitalu. A on zostawał w domu z dwójką dzieci: przedszkole, spacery, pranie, sprzątanie… Pomocy nie było od kogo się spodziewać: jej rodzice mieszkali tysiące kilometrów stąd, na dalekiej północy. On miał tylko schorowaną, starszą matkę, która sama potrzebowała wsparcia.

Trzecie dziecko też było niespokojne – płakało w nocy, uspokajało się tylko na rękach matki. Bogna nie wypuszczała córki z ramion.

Stopniowo Wojciech zaczął rozumieć, że nie chce mu się wracać do domu.

„Co widziałem przez te siedem lat? W pierwszym roku małżeństwa jeszcze chodziliśmy razem do kina, kawiarni, na jakieś wystawy, nawet jeździliśmy nad morze, a potem??? Dzieci, płacz, pieluchy, śpioszki…” – kręciło mu się w głowie.

Nie pragnął już żony jako kobiety, intymna bliskość z nią nie nęciła… Wieczorami starał się wracać do domu późno, gdy dzieci spały w łóżkach… Nie chciał patrzeć na żonę… Żal mu jej było – w co się zamieniła, ta niegdyś piękność? Ale bardziej żal mu było siebie – musiał coś postanowić. Nie mógł już tak żyć.

W pracy koledzy chwalili się podróżami, spędzonym gdzieś na Malediwach urlopem, i pytali, kiedy on, ojciec rodziny, zabierze swoje kobiety nad morze, w końcu zarabia niemało. Milczał. Komu powie, że sam myśli o ucieczce od nich choćby na kilka dni, a najlepiej miesięcy?

– Wojtek, znów jestem w ciąży – cicho powiedziała Bogna i powoli opadła na krzesło.

Mężczyzna zastygł w bezruchu, łyżka z zupą zawisła w powietrzu.

– Oszalałaś? Nie pamiętam, kiedy ostatnio uprawialiśmy seks! – wrzasnął.

– Już dwunasty tydzień, nic się nie da zrobić… – cicho ciągnęła żona.

– Zwariowałaś! Koniec, mam dosyć. To nie życie, to koszmar! Spójrz na siebie – w co się zamieniłaś? Kiedy byłaś ostatnio u fryzjera?!

Zapewniałaś mnie, że się zabezpieczasz!!! Wyglądasz jak mumia… Nie chcę cię widzieć. Wychodzę. Zostań sama z dziećmi i rób, co chcesz!

– Dokąd idziesz? A co z nami? – szepnęła Bogna, a po policzku spłynęła jej pojedyncza łza.

– Zostawiam wam to mieszkanie i wszystko, co w nim jest. Zabiorę tylko samochód i pojadę do matki – tam będę mieszkał. Nie mogę na ciebie patrzeć – wrzeszczał coraz głośniej Wojciech.

Gwałtownie wstał od stołu i szybkim krokiem ruszył w stronę drzwi wejściowych.

– Nawet w najgorszym śnie mi się to nie śniło. To nie życie, to katorga! – krzyczał, pośpiesznie wychodząc z mieszkania.