Zatłoczone Drogi

Korek
Samochody stały w martwym korku, ściśnięte w zwartych rzędach. Ani w jedną, ani w drugą stronę nie było żadnego ruchu od ostatnich trzydziestu minut. Wszyscy mieli szyby podniesione, bo włączone były klimatyzacje. Na zewnątrz panował nieznośny upał, ponad trzydzieści stopni, jak zapowiedział hydrometeorologiczny serwis radiowy.

Powietrze, unoszące się od nagrzanego słońcem asfaltu i opon, falowało i drżało. W środku „Toyoty” było chłodno. Ale siedzenie w bezruchu, patrzenie na zastygły, jak zatrzymany kadr, widok zaczynało męczyć.

Weronika odkręciła nakrętkę plastikowej butelki i zrobiła kilka łyków. Robert zauważył, że wody zostało mniej niż jedna trzecia. Weronika co chwilę odpiwała i nie proponowała mu ani kropli. Nie, on by odmówił, ostatni łyk na pewno oddałby jej. Ale ona piła sama, jakby go w samochodzie w ogóle nie było.

— I jak długo to jeszcze potrwa? — zapytała Weronika zirytowanym tonem.

To były jej pierwsze słowa od wyjazdu z domku letniskowego. Cisza Weroniki była gorsza niż krzyk. Wolałby, żeby krzyczała. Nie kłócili się, ale jeśli coś się działo, Weronika milkła na kilka godzin, a nawet dni, całym swoim zachowaniem pokazując, że to Robert jest winny. Przyznawał się do winy, przepraszał, wysłuchiwał monotonnej reprymendy, a potem się godzili.

— Co tak siedzisz? Zrób coś! — znowu rzuciła się na Roberta Weronika, jakby to on był winny korkowi na Obwodnicy Warszawskiej.

Teraz on milczał. Nie wiedział, co powiedzieć ani zrobić.

— Po co w ogóle pojechaliśmy na tę głupią działkę? Ciebie jeszcze rozumiem, ale ja? Żeby siedzieć po drugiej stronie płotu, gdy ty pieścisz się ze swoją córką? Lepiej bym poszła na zakupy. Albo z Kasią do kawiarni, zjadła lody. — Weronika pociągnęła nosem.

— No i proszę, nos zatkany. Jeszcze tylko tego brakowało, żebym się rozchorowała od tej klimatyzacji — znowu poskarżyła się Weronika.

Robert wyłączył klimatyzację.

— No, ty się ze mnie nabijasz? Samochód w minutę nagrzeje się na takim słońcu. Chcesz, żebyśmy się tu ugotowali albo udusili? — oburzyła się Weronika.

Robert nie pamiętał, żeby kiedykolwiek mówiła tak dużo. To go zaskoczyło i zaniepokoiło. Ale nic nie powiedział i znowu włączył klimatyzację. Przed nimi, między rzędami samochodów, szedł mężczyzna. Nie dochodząc do „Toyoty” Roberta, wszedł do auta w sąsiednim rzędzie.

— Widziałeś? Szedł stamtąd. Może dowiedział się, co jest powodem korku? — zasugerowała Weronika.

— Może — zgodził się Robert.

— Więc czemu siedzisz? Idź, dowiedz się — rzuciła Weronika, nie patrząc na niego.

— Co mam się dowiedzieć? Kork może ciągnąć się kilka kilometrów. Myślisz, że on zdążył tam dojść i wrócić w pół godziny? Wątpię. — Robert spojrzał na Weronikę i znowu poczuł się winny.

— No, ale nie będziemy tu stać wiecznie. W końcu ruszymy. Wszyscy siedzą spokojnie i czekają. To Obwodnica, a nie jakaś boczna droga. Tu stoi pół Warszawy. — Robert zamilkł. Milczała też Weronika, wpatrując się przed siebie.

— Dobrze. — Robert wysiadł z samochodu.

Obejrzał się za siebie — rzędy samochodów, dokładnie takie same jak przed nimi. Wydawało mu się, że mężczyzna wszedł do czerwonego auta. Robert zapukał w szybę, a ta opadła do połowy.

— Przepraszam, pan szedł tam przed siebie? Nie wie pan, dlaczego stoimy? — zwrócił się do kierowcy.

— Mam wrażenie, że cała Obwodnica stoi. Nikt nie wie. Może wypadek albo zamach.

Robert nic nowego się nie dowiedział. Sam to podejrzewał. Na zewnątrz panował nieznośny upał, jak w saunie. Gdy stał schylony przy oknie, koszula na plecach zmokła i nieprzyjemnie przykleiła się do ciała. Wrócił do „Toyoty”, w radiu leciały wiadomości. Ani słowa o przyczynie korka, ani nawet o samym korku na Obwodnicy.

— No i co, dowiedziałeś się? — niecierpliwie zapytała Weronika.

— Nie, wszystko stoi daleko przed nami, może cała Obwodnica. Ktoś mówił o zamachu.

— Wiedziałam. Po co w ogóle posłuchałam cię i pojechałam z tobą? — jęknęła Weronika.

Robert się z nią zgodził. Nie powinien był namawiać jej na ten wyjazd. Nie utknąłby w żadnym korku, po prostu zostałby na działce z córką, jak ona chciała. Wróciłby do domu wieczorem, gdy zrobiłoby się chłodniej. Wtedy korek by już pewnie się rozładował.

A wszystko zaczęło się tak pięknie…

***

Roberta obudził dzwonek telefonu. Jeszcze nieprzytomny nie spojrzał na wyświetlacz i od razu odebrał.

— Tato, przyjedziesz? — zapytał głos Julki.

— Cześć. Zapomniałeś, że twoja córka ma dzisiaj urodziny? — To już mówiła żona. Była. — Jestem pewna, że nawet prezentu jeszcze nie kupiłeś — w jej głosie brzmiał wyrzut.

— Nie, nie zapomniałem, przyjadę, właśnie wyjeżdżam — powiedział pośpiesznie Robert i otworzył oczy.
Słońce już było wysoko. Robert odsunął słuchawkę od ucha i spojrzał na ekran — dziewięta trzydzieści.

O urodzinach córki Robert pamiętał do wczorajszego wieczora. Ale wczoraj spotkał się z Weroniką i przyjaciółmi w klubie i wszystko wyleciało mu z głowy.

— Tato, nie potrzebuję prezentu, tylko przyjedź, tęsknię! — krzyknęła córka w tle, po czym telefon zamilkł. Żona się rozłączyła.

Pobrali się prawie trzynaście lat temu. I przez dziesięć lat żyli jak pies z kotem, dręcząc się nawzajem. Nie był zakochany. Po prostu jako student obudził się po imprezie w akademiku w łóżku ledwo znajomej dziewczyny, nawet nie pamiętał jej imienia.

A miesiąc później znalazła go w uczelni i powiedziała, że jest w ciąży. „Ale jest w porządku” — pomyślał Robert i oświadczył, że jest gotów się z nią ożenić. Matka z ojcem byli w szoku, odradzali. Mama wątpiła, czy to jego dziecko, sugerowała test przed pójściem do urzędu.

Zrobił go, ale dopW końcu zrozumiał, że prawdziwy spokój przychodzi nie z burzliwych uniesień, ale z ciszy zwykłej, szczerej rozmowy przy herbacie.