ZATARTE UCZUCIE.

*Czemu dziś taka cicha i zamyślona?* – zapytał Wojciech żonę, siedząc przy kuchennym stole późnym wieczorem.

Ewa milcząco podała mu rozmrożoną kolację.

*Znów wracasz późno?* – szepnęła cicho.

*Brałem nadgodziny… pod koniec kwartału będzie premia.*

Wojciech, trzydziestopięcioletni bankowiec, postawny i zadbany mężczyzna, dopiero co wrócił z pracy. W domu czekała na niego rodzina: żona i trzy córki – sześcio-, czteroletnia i roczny szkrab. Ostatnio, a to „ostatnio” ciągnęło się już od dwóch lat, nie miał ochoty wracać do domu – przesiadywał w biurze, włóczył się po Warszawie… Dopiero późnym wieczorem wracał do mieszkania. Miał już serdecznie dosyć dziecięcych wrzasków, chaosu, pieluch, śpioszków… nocnego płaczu i żony – wiecznie zajętej dziećmi, zaniedbanej: w starym szlafroku, z kucykiem na głowie, cichej, z sińcami pod oczami.

Czy gdy siedem lat temu ożenił się z uśmiechniętą pięknością z działu, myślał, że życie rodzinne stanie się dla niego takim ciężarem… takim rozczarowaniem? Nie, przez pierwsze lata był szczęśliwy: urodziła się pierwsza córka. Starał się pomagać żonie w domu, odciągać ją od obowiązków w weekendy, żeby miała czas na fryzjera, manicure, pedicure. Minął rok, a Ewa znów zaszła w ciążę – postanowili od razu urodzić dwoje pod rząd, „odetchnąć” i na tym zakończyć. Druga córka była niespokojnym niemowlakiem: do pół roku wrzeszczała w nocy, a Wojciech przychodził do pracy niewyspany, z czerwonymi od niewyspania oczami. Minęło pół roku, dziecko się uspokoiło, a życie stało się lżejsze. Córki poszły do przedszkola, żona wróciła do pracy… I tu niespodzianka: Ewa znowu w ciąży.

Sprzeciwiał się kolejnemu dziecku, ale kobieta zalała się krokodylimi łzami, urządziła awanturę. W końcu uległ – liczył, że tym razem urodzi się syn.

Ciąża żony przebiegała ciężko, często leżała w szpitalu. A on zostawał w domu z dwójką dzieci: przedszkole, spacery, pranie, sprzątanie… Pomocy nie miał od kogo oczekiwać – jej rodzice mieszkali tysiące kilometrów dalej, na dalekiej Suwalszczyźnie. U niego tylko schorowana matka, która sama potrzebowała wsparcia.

Trzecie dziecko też było niespokojne – uspokajało się tylko w ramionach matki. Ewa nie wypuszczała córki z rąk.

Z czasem Wojciech zaczął rozumieć, że nie chce mu się wracać do domu.

*Co widziałem przez te siedem lat? W pierwszym roku jeszcze chodziliśmy razem do kina, kawiarni, na wystawy, nawet jeździliśmy nad morze, a potem??? Dzieci, płacz, pieluchy, śpioszki…* – kręciło mu się w głowie.

Już nie pragnął żony jako kobiety, bliskość z nią go nie kusiła… Wieczorami wracał późno, gdy dzieci spały w swoich łóżeczkach… Na Ewę nie miał ochoty patrzeć… Żal mu było jej – w co przemieniła się kiedyś piękna kobieta? Ale jeszcze bardziej żal mu było siebie – musiał coś z tym zrobić. Nie mógł już tak żyć.

W pracy koledzy chwalili się wyjazdami, wakacjami na Malediwach i pytali, kiedy on, ojciec rodziny, zabierze swoje kobiety nad morze, w końcu zarabia nieźle. Milczał – komu mógł powiedzieć, że sam chętnie uciekłby od nich choćby na kilka dni, a najlepiej na miesiące?

*Wojtek, znowu jestem w ciąży* – cicho powiedziała Ewa, powoli opadając na krzesło.

Mężczyzna zastygł w miejscu, łyżka z zupą zawisła w powietrzu.

*Oszalałaś?! Nie pamiętam nawet, kiedy ostatnio się kochaliśmy!* – wrzasnął.

*Już dwunasty tydzień, nic nie da się zrobić…* – ciągnęła cicho żona.

*Jesteś nienormalna! Mam dość. To nie życie, to koszmar! Spójrz na siebie – w co ty się zamieniłaś? Kiedy ostatnio byłaś u fryzjera?! Przecież miałaś się zabezpieczać!!! Wyglądasz jak mumia… Nie mogę na ciebie patrzeć. Wychodzę. Zostajesz sama z dziećmi i rób, co chcesz!*

*Dokąd idziesz? A co z nami?* – szepnęła Ewa, a po policzku stoczyła się pojedyncza łza.

*Zostawiam wam mieszkanie i wszystko, co w nim jest. Zabiorę auto i pojadę do matki – tam zamieszkam. Nie chcę cię widzieć* – wrzeszczał jeszcze głośniej Wojciech.

Gwałtownie zerwał się od stołu i szybkim krokiem podszedł do drzwi wejściowych.

*Nawet w najgorszym śnie mi się to nie śniło. Nie życie, tylko katorga* – krzyczał, pośpiesznie wychodząc z mieszkania.