Zatańcz ze mną

**Zatańcz ze mną**

Ania bardzo podobała się Grzesiowi. Smukła blondynka z pięknymi brązowymi oczami. Od razu zwrócił na nią uwagę, kiedy dołączyła do ich biura.

Kobieca część zespołu podzieliła się na dwa obozy. Jedne twierdziły, że ma farbowane włosy – nie ma przecież brązowych oczu u naturalnych blondynek. Drugie przekonywały, że to tylko kolorowe soczewki. Czas mijał, a kolor włosów się nie zmieniał. Czasami Ania zakładała okulary podczas pracy. Po co okulary, jeśli nosi soczewki?

Donat, miejscowy uwodziciel, też zwrócił uwagę na Anię, ale w przeciwieństwie do nieśmiałego Grzesia od razu zaczął ją adorować. Raz zaprosił na kawę w przerwie obiadowej, innym razem przyniósł ciastko do biura. A gdy zaproponował podwiezienie samochodem, serce Grzesia omal nie pękło z zazdrości.

Jak Grześ miał rywalizować z Donatem? Tamten to przecież przystojniak, który zawsze miał powodzenie u kobiet. Umiał powiedzieć komplement, od którego dziewczyny mdlały ze szczęścia. Znał mnóstwo dowcipów i potrafił je opowiadać. Prawda była jednak taka, że Donat, po zdobyciu serca, szybko tracił zainteresowanie i szukał nowej ofiary. Tym razem uwodził Anię, zostawiając z płaczem w toalecie Kingę, która już planowała zemstę.

Grześ był za to tęgi, o krągłych policzkach, nosił kwadratowe okulary w rogowej oprawce i workowate ubrania. Nawet jego nazwisko – Kowalski – wydawało się pasować do jego postaci. Nieśmiały, z naiwnym spojrzeniem, jak bohater pewnej słynnej powieści. Ale za to Grześ znał się na komputerach. Potrafił naprawić niemal każdą awarię. Za to wszyscy go cenili.

— Grzesiu, pomóż!
— Mój komputer się zawiesił…
— Grześ, zrób montaż wideo…

Grześ siadał przy komputerze, jego palce szybko biegały po klawiaturze, i wkrótce wszystko działało, prezentacja była gotowa, film zmontowany.

— Grzesiu, wielkie dzięki! — mówiła Marta albo Ola, całując go w policzek, przez co czerwieniał i się speszał.

— Kowalski, ty geniuszu! Ja bym się z tym męczył cały wieczór, a ty za pół godziny załatwiłeś sprawę. Należą ci się lody! — obiecywał któryś z kolegów, choć później zwykle zapominał.

Grześ nie pił alkoholu. Więc bardziej cieszyły go podziękowania od dziewczyn.

Tak naprawdę nazywał się Grzegorz, ale od jakiegoś czasu wszyscy wołali na niego Grześ. Wkurzał się, mówił, że ma na imię Grzegorz, ale to i tak nic nie dawało.

— No co ty, nie bądź obrażalski, fajne imię. Pasuje ci — mówił Donat, klepiąc go po ramieniu.
I Grzegorz nie wiedział, czy to komplement, czy Donat się z niego naigrywa.

Nie był bogatym dziedzicem jak bohater powieści. Mama wychowywała go sama. Kiedy Grześ dorósł i zapytał o ojca, kobieta nie kłamała. Powiedziała prawdę – urodziła go dla siebie, pod koniec swojej krótkiej młodości. Była niska, chuda i niezbyt ładna.

Pewnego dnia koleżanka z pracy zaprosiła Katarzynę na imprezę. Tam poznała młodego chłopaka. Wszystkie kobiety były zamężne, tylko nie Katarzyna. Musiał ją odprowadzić do domu. Katarzyna nie straciła głowy i zaprosiła go na kawę. A potem… Katarzyna nikomu nie powiedziała, od kogo zaszła w ciążę. Chłopak był prawie o połowę młodszy – po co miała mu życie psuć? Kiedy urodził się chłopiec, nazwała go Grzegorzem, na cześć swojego ojca.

Grześ rósł spokojny i bystry, nie sprawiał problemów. Już w szkole zainteresował się komputerami. Ale nie grał jak inne dzieciaki, tylko starał się zrozumieć, jak to wszystko działa. Szybko zorientował się, że można na tym nawet zarobić. Tylko potrzebował lepszego sprzętu. Katarzyna wzięła kredyt i kupiła ukochanemu synowi drogi procesor i duży monitor. Czego się nie robi dla jedynaka?

Po szkole Grześ poszedł na studia informatyczne. Zaczął zarabiać nie grosze, jak kiedyś, ale całkiem przyzwoite pieniądze. Mama była z niego dumna i go uwielbiała. Nie pił, nie włóczył się po klubach, nie bił się – siedział w domu i pracował.

Kiedy Grześ zaczął dobrze zarabiać, Katarzyna przeszła na emeryturę i poświęciła się opiece nad synem. Gotowała dużo i smacznie, piekła ciasta. Grześ jadł i tył. Sportu nie uprawiał, całe dni spędzał przed monitorem, więc stał się mało towarzyski.

Jak każda matka, Katarzyna marzyła o dobrej żonie dla syna, o wnukach. Próbowała goPo roku tańców i wspólnych marzeń Grześ i Lora wzięli ślub w małym kościółku na Mazurach, a Ania, patrząc na nich z uśmiechem, zrozumiała, że prawdziwe szczęście często przychodzi nieoczekiwanie – zupełnie jak melodia, do której warto zatańczyć w rytm serca.