Zatańcz ze mną

**Zatańcz ze mną**

Marcin od pierwszego wejrzenia zakochał się w Karolinie. Wysoka, smukła blondynka o piwnych oczach. Zauważył ją od razu, gdy tylko dołączyła do ich biura.

Kobieca część zespołu podzieliła się na dwa fronty. Jedne twierdziły, że jej włosy są farbowane – przecież jasnowłose kobiety nie mają brązowych oczu. Inne przekonywały, że to tylko kolorowe szkła kontaktowe. Czas mijał, a kolor jej włosów się nie zmieniał. Czasem Karolina zakładała okulary. Po co, skoro nosi soczewki?

Podobnie jak nieśmiały Marcin, zauważył ją też przystojniak Kamil. W przeciwieństwie do niego natychmiast zaczął się umizgiwać. Ciągle zapraszał ją na kawę w przerwie obiadowej, przynosił latte do biurka. A gdy zaproponował podwiezienie samochodem, serce Marcina prawie pękło z zazdrości.

Jak on mógł rywalizować z Kamilem? Tamten był urodziwym uwodzicielem, który z łatwością wprawiał kobiety w zachwyt. Znał setki dowcipów i potrafił je opowiadać. Choć prawda była taka, że gdy tylko Kamil zdobył uwagę dziewczyny, szybko tracił zainteresowanie i przerzucał się na kolejne. Tym razem zostawił w ciepizienie Małgorzatę, która płakała w toalecie i knuła zemstę.

Marcin za to był krępy, nieco ociężały, z rumianymi policzkami, nosił kwadratowe okulary w rogowej oprawie i niewyszukane ubrania. Nawet jego nazwisko – Kowalik – wydawało się przyciągać drwiny. Był nieśmiały, miał naiwne spojrzenie, ale za to znał się na komputerach. Każdy problem potrafił naprawić – prawie każdy. Dlatego wszyscy go cenili.

— Marcin, pomóż!
— Mój komputer się zawiesił…
— Kowalik, zmontujesz mi ten film?

Siadał przy klawiaturze, jego palce biegały po klawiszach, a po chwili wszystko działało, prezentacja była gotowa, film zmontowany.

— Marcin, dziękuję! — mówiła Ania albo Ola, całując go w policzek. Wtedy czerwienił się i spuszczał wzrok.

— Kowalik, jesteś geniuszem! Ja bym się z tym męczył godzinami, a ty za pół godziny ogarniasz. Naleje ci się whisky! — obiecywał któryś z kolegów, by zaraz o tym zapomnieć.

Marcin nie pił. Wolał te dziewczęce podziękowania.

Tak naprawdę nazywał się Mikołajem, ale jakoś przylgnęło do niego „Marcin”. Drażniło go to, lecz nie mógł nic poradzić.

— No co, nie dąsaj się, pasuje ci — mówił Kamil, klepiąc go po ramieniu.

I Mikołaj nigdy nie wiedział, czy to komplement, czy szyderstwo.

Nie był jakimś bogatym dziedzicem. Matka wychowywała go sama. Gdy dorósł i zapytał o ojca, nie kłamała — przyznała, że urodziła go dla siebie, gdy jej młodość już się kończyła. Była niska, chuda i nieładna.

Pewnego dnia koleżanka z pracy zaprosiła ją na imprezę. Tam poznała młodego chłopaka. Wszystkie kobiety były zamężne, oprócz niej. To on musiał ją odprowadzić. Agata nie traciła czasu i zaprosiła go na kawę. Reszty nikomu nie opowiadała. Chłopak był młodszy prawie o dwadzieścia lat — po co miała mu psuć życie? Gdy urodził się syn, nazwała go Mikołajem, na cześć swojego ojca.

Mikołaj był spokojnym, bystrym chłopcem, który nie sprawiał kłopotów. Już w szkole zainteresował się komputerami. Nie grał jak inni, ale zgłębiał ich tajniki. Szybko zrozumiał, że może na tym zarabiać. Tylko potrzebował lepszego sprzętu. Agata wzięła kredyt, kupiła wymarzony procesor, ogromny monitor. Dla jedynego syna zrobiła wszystko.

Po maturze dostał się na informatykę. Zaczął dobrze zarabiać. Matka była z niego dumna. Nie pił, nie włóczył się po klubach, nie wdawał w bójki. Siedział w domu i pracował.

Gdy jego zarobki wzrosły, Agata przeszła na emeryturę i poświęciła się gotowaniu. Pieczołowicie przygotowywała obiady, piekła pierogi. Marcin jadł i tył. Ze sportem nie miał nic wspólnego, całe dni spędzał przed monitorem. Stał się nieśmiały, zamknięty w sobie.

Jak każda matka, Agata marzyła o dobrej żonie dla syna, o wnukach. Próbowała go swatać z córkami znajomych. Ale dziewczyny go nie interesowały. Karolina była pierwszą, którą zauważył. Co tam zauważył — stracił sen i apetyt. Ściągał jej zdjęcia z mediów społecznościowych i godzinami się w nie wpatrywał. A ona nawet nie spojrzała w jego stronę.

Pewnego dnia przyszedł do biura wcześniej i zepsuł jej komputer. Praca stanęła, a szefostwo domagało się raportu.

— Pomóż! — Karolina przybiegła do niego.

Z namaszczeniem grzebał w systemie, usuwając program, który sam zainstalował. Karolina nerwowo przygryzała wargę. W końcu znudziło mu się jej dręczenie. Usunął wirusa i wstał.

— Nie udało się? — spytała zrozpaczona.

— Możesz pracować. Naprawiłem — odparł wyniośle.

— Naprawdę? Dziękuję! Zażądaj, czego chcesz! — wykrzyknęła w uniesieniu.

— Czego chcę? — Zmierzył ją dziwnym spojrzeniem.
Karolina zrozumiała, że powiedziała za dużo.

— Tak. W granicach rozsądku, oczywiście — odparła. — Może kino? Albo kolacja?

— Wszystkie filmy już widziałem, nawet te, które jeszcze nie wyszły. Niedługo mamy firmową imprezę. Zatańczysz ze mną?

— Z tobą? Umiesz? — spytała zaskoczona. — Dobrze, obiecuję — dodała już mniej pewnie.

Tydzień później, gdy po drinkach i przekąskach przyszła pora na tańce, Marcin podszedł do niej. Zanim zdążył otworzyć usta, Kamil wpadł między nich, złapał Karolinę i porwał w wir tańca. Marcin patrzył, jak wirują, całkowicie zapominając o jej obietnicy. Wyszedł cicho, nie żegnając się z nikim.

Następnego dnia, ostatniego przed świąteczną przerwą, Karolina podeszła do niego z wymówką.

— Czemu tak wcześnie wyszedłeś? Przecież bym z tobą zatańczyła.

Marcin poprawił okulary.

— Wszystko rozumiem. Jestem brzydki. Nie podobam się kobietom tak jak Kamil. Myślałem, że ty jesteś inna, ale okazałaś się taka sama.

Karolina spojrzała na niego przez chwilę w milczeniu, po czym uśmiechnęła się ciepło i powiedziała: „Wiesz co, Marcin? Może czas, żebym ja nauczyła się patrzeć głębiej niż na pierwszy rzut oka.”