Zasypane śniegiem: bezdroża i zamknięte drzwi.

Zawieja była potworna. Drogi zawiane — ani przejść, ani przejechać. Drzwi klatki schodowej nie da się otworzyć: zasypane na głucho trzema metrami śniegu, nie ma nawet szansy, żeby się odkopać. W końcu to nie północne miasto, a budynki nie są przygotowane na takie ataki ze strony żywiołu. W skrócie — prawdziwa katastrofa, żadnych żartów.

I tej nocy umierał ojciec Natalii.

Wylew. Ani karetki, ani ratowników, którzy mogliby pomóc. Tylko ona, młoda neurolog, i skromny zapas leków oraz narzędzi w domu.

Tata upadł w kuchni, stawiając czajnik na kuchence. Natalia nie widziała, jak to się stało, ale rozpoznanie udaru to zadanie dla studenta pierwszego roku. Dla niej nie było trudno od razu rozpoznać apopleksję i zrozumieć, że poza szpitalem ojciec nie dożyje rana.

Natalia zadzwoniła do wszystkich, do kogo tylko mogła, nawet na policję. Odpowiedź była jedna: „Przyjęliśmy zgłoszenie. Gdy tylko będzie możliwość, nasi pracownicy do was dotrą.”

Nikt nie przyjdzie z pomocą, to było jasne. Ale nie wybaczyłaby sobie, gdyby nie spróbowała wszystkiego. Ojca z trudem wlekła na łóżko, a on tylko jęczał, całkowicie sparaliżowany. Antykoagulanty odpadają. Więc aspiryna, potem prednizolon dożylnie, przeciw obrzękowi mózgu. Zmierzyła ciśnienie: niskie. Więc bisoprolol niepotrzebny.

Pozostało tylko czekać. Natalia działała jak automat. Według instrukcji, podręcznikowo. Żadnych emocji, tylko wewnętrzna pustka.

A potem, na dokładkę, zgasło światło. W mieszkaniu zrobiło się ciemno i jakoś ciaśniej. Jakby meble spuchły półtora raza, a powietrze zgęstniało do konsystencji syropu. Dźwięki stały się ostre i głośne. Tata oddychał. Chrapliwie, ale równo. Bez jęków — już dobrze. A Natalia sama wydawała się wcale nie oddychać.

— Żeby już było rano — szepnęła cicho. Tylko po to, by usłyszeć własny głos, upewnić się, że jeszcze żyje.

I właśnie wtedy w drzwi rozległo się głośne pukanie.

Natalia jednocześnie przestraszyła się i ucieszyła. Pomoc nadeszła, bo kto inny miałby teraz pukać? Rzuciła się do drzwi, uderzając po drodze o wszystkie możliwe kanty. Namacała zamek, otworzyła. W oczy uderzył jaskrawy, biały blask latarki.

— Cześć — powiedział zza oślepiającej poświaty męski głos, aż nazbyt znajomy.

Okazało się, że to tylko sąsiad. Typaś o imieniu Krzysztof, cierpiący na bezczelny infantylizm. Nie znosiła go. Czterdziestoletni facet zachowywał się jak rozwydrzony piętnastolatek. Był lekkoduchem, który mógł przez pół roku chodzić zarośnięty jak dziki człowiek, a potem ogolić się na irokeza i farbować włosy na jaskrawozielono. Mógł się pobić z dzielnicowym, mógł popełnić setki głupot. Nie musiał pracować. I mimo to — żył.

Dla niej, która dzieciństwo i młodość spędziła na notatkach i rysowaniu jelit, kości i czaszek, jego filozofia życia była obraźliwa. Tacy jak on nie powinni istnieć w normalnym społeczeństwie.

Natalia chciała zatrzasnąć przed nim drzwi, ale Krzysztof bezceremonialnie wsadził nogę za próg. To była czysta bezczelność, granicząca z przestępstwem.

— Wszystko w porządku? — zapytał.

— Zabierz nogę — powiedziała stanowczo.

Bała się go i za każdym razem, gdy mieli jakikolwiek kontakt, instynktownie się odsuwała.

— Dobra — rzeczywiście odsunął nogę, a przy okazji opuścił latarkę. — Pomyślałem tylko, że może potrzebujesz pomocy.

— Nie od ciebie.

— A więc jednak potrzebujesz — Krzysztof okazał się bystry. — Masz zapas wody?

— Jezu, w czajniku! A jeśli nie, to z kranu! — warknęła i znów próbowała zatrzasnąć drzwi.

Bezczelny typ! Ale tym razem Krzysztof nie wsadził nogi. Zamiast tego postawił na progu pięciolitrową butlę wody. Potem wrócił do swojego mieszkania. Tego za ścianą. Za ścianą, która nie chroniła przed jego pijanymi wrzaskami, gitarowym brzdąkaniem i nieudolnymi eksperymentami z harmonijką ustną.

— Okropny drań — mruknęła Natalia.

A potem się zamyśliła. Wróciła do kuchni. I rzeczywiście: krany zawyły chórem pustych rur. Pięciolitrówka stała na granicy między jej mieszkaniem a światem zewnętrznym.

A potem Krzysztof przyniósł paczkę baterii i latarkę. O czym ona, lekarka, zupełnie nie pomyślała.

— Chce mi się posłać cię do diabła — przyznała, gdy wręczył jej naładowaną latarkę.

— Śmiało — wzruszył ramionami. — Powiedz tylko: jak twój ojciec?

— Piliście razem, czy co? Co cię to obchodzi?

— Nie piłem. Z nim. Jak on się ma? — zapytał wprost.

— Wylew… — wyrwało się Natalii. — Potrzebna karetka…

Krzysztof gwałtownie odwrócił się na piętach zniszczonych klapek i zniknął za swoimi obtłuczonymi drzwiami. Natalia została sama. Z umierającym ojcem. Z butlą wody i latarką.

— To drań, tato. Poważnie, drań. Podwórkowy pijaczek — ty sam ich nałapałeś na pół korpusu…

Latarka, przy okazji, była prawdziwym błogosławieństwem. Udało jej się zmierzyć ojcu ciśnienie, znaleźć w zapasach butelkę z glukozą i przygotować kroplówkę. Spróbowała zagotować wodę — bez skutku! Nawet gaz się zawieruszył!

Chciało jej się płakać. Dyplomowana neurolożka nie może uratować jedynej osoby, która jest dla niej ważna. A wszystko przez śnieg? Po co te lata studiów, staży? Nigdy wcześniej nie czuła się tak bezradna.

A potem znów pojawił się Krzysztof.

— Wyglądasz na załamaną, Natalia. Czuję, że coś jest nie tak — był ubrany w coś bardzo futrzanego, polarniczego. Jakby żywcem wyjęty z czarno-białych zdjęć pionierów Arktyki. W ręku trzymał torbę wypchaną podobnymi rzeczami — sterczały z niej grube rękawy i wełniane skarpety.

— Nie wierzę. Ale wejdź — poddała się Natalia.

— Odmawiam zaproszenia — odparł Krzysztof, przekraczając próg. — Twojego ojNa progu stał Krzysztof, wciśnięty w futrzany kombinezon jak w niedźwiedzią skórę, i w jego oczach — po raz pierwszy od lat — błysnęło coś, co Natalia uznała za prawdziwą troskę.