Zasnęłam i zapomniałam, że ​​mam pójść po siostrzeńca, a on sam nie przyszedł

To się wydarzyło pod koniec wiosny, kiedy pogoda była już jak latem. Siostra poprosiła mnie, żebym posiedziała z jej synem, bo ona musiała iść na zebranie do szkoły. Chłopiec ma siedem lat, jest jeszcze mały, ale bardzo bystry. Wie znacznie więcej niż jego rówieśnicy

Kupiłam mu całą torbę słodyczy i nową zabawkę, zdalnie sterowany samochód. Moja przyjaciółka powiedziała mi, że w dzisiejszych czasach dzieci bardzo to lubią. A ja w końcu jestem ciocią, powinnam przychodzić z prezentami, żeby siostrzeniec mnie lubił!

Moja siostra mieszka z synem i mężem (był wtedy w delegacji) w domu jednorodzinnym na przedmieściach. Można odnieść wrażenie, że się jest bardzo daleko od wielkiego miasta, tam jest tak spokojnie, jak na prawdziwej wsi.

Mój siostrzeniec i ja świetnie się bawiliśmy, ale około trzeciej po południu poprosił mnie, żebym pozwoliła mu wyjść na podwórko, bo chciał się pochwalić nową zabawką przed kolegami. Oczywiście nie miałam nic przeciwko temu, a jak tylko zacznie się ściemniać, miałam po niego iść i zabrać do domu.

Chłopiec poszedł się bawić, a ja w tym czasie postanowiłam obejrzeć kilka odcinków nowego serialu. Ale wciągnęłam się w to oglądanie tak bardzo, że zasnęłam i zapomniałam o całym świecie.

Kiedy się obudziłam, bardzo się przestraszyłam. Za oknem było już ciemno, a mój siostrzeniec jeszcze nie wrócił! Chociaż miał klucze.

Wybiegłam z domu, biegałam po całej ulicy, pytając wszystkich sąsiadów, czy ktoś go widział… Nigdzie go nie było…

Ale niespodziewanie na jednej z sąsiednich uliczek zobaczyłam swojego siostrzeńca. Leżał na trawie i płakał, a nowej zabawki przy sobie nie miał.

Miał za to kilka świeżych siniaków. Opowiedział, że kiedy pokazywał auto kolegom, przyszli starsi chłopcy i chcieli mu je zabrać. Wszyscy „przyjaciele” mojego siostrzeńca uciekli, a on został sam, więc ci chuligani pobili go, a zabawkę zabrali… Właśnie wtedy, jak już wracał do domu.

Długo przepraszałam siostrzeńca i siostrę za to, że nie odebrałam go na czas, za to, że zasnęłam i że o wszystkim zapomniałam.

Chłopiec przez długi czas miał uraz psychiczny, bał się choćby najmniejszych bójek.