Zasłużona radość

Zasłużone szczęście

Jadwiga wróciła z pracy, przebrała się i wypiła herbatę. Kolację było jeszcze za wcześnie gotować — zdąży. Tadeusz miał wrócić za dwie godziny. Wzięła książkę, położyła się na kanapie i z rozkoszą wyprostowała nogi. Cały dzień stała na obcasach.

Uczyła w szkole podstawowej. Zawsze zadbana, z elegancką krótką fryzurą. Nosząca skromne garsonki i proste sukienki, jak przystało na nauczycielkę. Codziennie spotykała się z rodzicami uczniów — jedni biedni, inni zamożni. Starała się nie wyróżniać ani wśród jednych, ani drugich. Po latach pracy nauczyła się mówić wyraźnie i spokojnie, bez podnoszenia głosu. Dzieci i rodzice ją szanowali.

Po kilku stronach oczy same zaczęły się jej zamykać. Przytuliła się do poduszki i zasnęła. Obudził ją dźwięk książki, która spadła na podłogę. Jadwiga usiadła, przetarła oczy, schyliła się po lekturę — i wtedy zadzwoniono do drzwi. Tadeusz miał swój klucz, a poza tym przecież było za wcześnie. Dzwonek rozległ się ponownie, niepewny i krótki.

W przedpokoju spojrzała w lustro, poprawiła potargane włosy i otworzyła drzwi.

Na progu stał Krzysztof, przyjaciel i kolega Tadeusza.

— Dzień dobry, Jadziu.

— Dzień dobry, Krzysiu. Tadeusza jeszcze nie ma — powiedziała.

— Wiem. Przyszedłem… właściwie do ciebie. — Krzysztof przestępował z nogi na nogę.

— Wejdź. — Jadwiga cofnęła się w głąb mieszkania, wpuszczając go do środka.

Zdejmował płaszcz, powiesił go na wieszaku, szalik wetknął do rękawa. Potem zdjął buty. Jadwiga patrzyła na niego, zastanawiając się, co mogło go sprowadzić. Czy coś się stało Tadeuszowi?

Krzysztof poprawił marynarkę i czekał, aż go zaprosi głębiej.

— Chodź do kuchni — powiedziała.

Jak wiadomo, najlepsze rozmowy toczą się przy kuchennym stole.

Krzysztof usiadł pierwszy. Jadwiga podeszła do kuchenki, zapaliła gaz pod czajnikiem. Zaraz zasyczał.

— Herbata czy kawa? — spytała, odwracając się do gościa.

— Herbata będzie dobra — odparł.

Jadwiga wyjęła filiżankę z szafki. Wazonik z ciasteczkami i cukierkami już stał na stole. Czajnik szybko zawrzał, gwiżdżąc donośnie.

Nalała wrzątku do filiżanki, przysunęła Krzysztofowi słodycze i usiadła naprzeciwko.

— A ty nie napijesz się? — spytał Krzysztof, wyraźnie nieswojo.

— Przecież nie przyszedłeś bez powodu. Coś się stało? Z Tadeuszem? — zignorowała pytanie.

— Twój Tadeusz żyje i ma się dobrze. — Krzysztof spuścił wzrok, udając, że wybiera ciasteczko.

— Mów wreszcie — Jadwiga niecierpliwiła się.

— Od dawna chciałem ci powiedzieć… — Krzysztof wziął ciasteczko, obracał je w palcach. — Jesteś mądrą, piękną kobietą, świetną gospodynią… Nie chciałem wtrącać się w wasze sprawy, ale muszę ci otworzyć oczy na Tadeusza. — Włożył ciasteczko do ust i zaczął jeść.

— No? Mam cię prosić, żebyś wreszcie przestał owijać w bawełnę? — Jadwiga traciła cierpliwość.

— Nie jest mi łatwo ci to powiedzieć… — Krzysztof głośno popił herbatę.

— Mów. — Jadwiga nacisnęła.

— Tadeusz ma kochankę — wyrzucił z siebie Krzysztof i zakrztusił się, dławiąc ciasteczkiem.

Jadwiga poderwała się, pochyliła przez stół i klepnęła go po plecach. Potem usiadła i roześmiała się.

— Nie zrozumiałaś, co powiedziałem? Nie wierzysz? A może już wiedziałaś? — Krzysztof był zawiedziony.

— Uff, a ja już myślałam, że coś naprawdę złego — powiedziała, wciąż chichocząc.

Teraz jego kolej była się zdziwić.

— No i co z tego? Tadeusz to przystojny facet, w samym sile wieku — odparła Jadwiga. — A tobie co do tego? Przecież jesteście przyjaciółmi, a przyjaciele nie zdradzają. Sam ile ra— Ile razy, u licha, sam chodziłeś na bok? — Jadwiga spojrzała na niego zimno, a Krzysztof, zawstydzony, rozłożył ręce i westchnął głęboko, bo zrozumiał, że nigdy nie zdobędzie tego, o czym marzył.