Zaskoczone odkrycie na taburecie z nieodpowiednimi zamiarami

Marek zbyt późno zdał sobie sprawę, że stoi na stołku ze sznurem w dłoniach i że jego zamiary mogą zostać źle zrozumiane.

Siedział na łóżku w samych kalesonach, nogi zwieszone na podłogę. Znów wydało mu się, że słyszy głos matki.

— Marek, synku… Marek…

Prawie każdej nocy budził się od tego głosu. Wiedział, że nie może go wołać, bo od trzech tygodni już nie żyła. A mimo to siadał, nasłuchiwał, czekał.

Ostatnie pół roku nie wstawała z łóżka. Marek pracował w domu, by być przy niej. Próbował wynająć opiekunkę, ale po trzech dniach uciekła, zabierając wszystkie pieniądze i złotą biżuterię matki. Więcej nie ryzykował.

Pracując przy komputerze, cały czas nasłuchiwał, na pierwsze zawołanie biegł do matki. Męczył się tak, że czasem zasypiał przed monitorem. Tamtej nocy obudził się od jej głosu, rzucił się do jej pokoju. Ale już nie oddychała. Płakał i prosił ją o wybaczenie, że wraz ze smutkiem czuł też ulgę. Odpoczęła. Był wolny.

Ale oto minęły trzy tygodnie, a on nie czuł radości, tylko ciężką samotność i pustkę w środku.

Była wesoła i młodo wyglądająca. Nuciła, gdy prasowała lub sprzątała mieszkanie. Wydawało się, że zawsze taka będzie. Marek nie potrafił sobie wyobrazić, że będzie umierać w męczarniach.

Sen odszedł. Spojrzał na zegarek — wpół do siódmej. Za oknem zalegała szara jesienna szaruga. Jakimś cudem przedostała się do pokoju, spłaszczyła wszystkie kolory do półtonów. Cicho, pusto, mroczno.

Miało się wrażenie, że i on stał się szary, nieżywy. Wstał, ubrał się i podszedł do drzwi jej pokoju. Wszedł tam tylko raz po jej śmierci, gdy wybierał sukienkę do trumny. Otworzył drzwi gwałtownie. W nozdrza uderzył znajomy zapach leków, moczu i ciała zmęczonego chorobą. Nie patrząc na pusty, pognieciony prześcieradło, podszedł do okna, odsunął zasłonę i otworzył je na oścież.

Do pokoju wpadł świeży, wilgotny powietrze wraz z hałasem budzącego się miasta. I jakoś dziwnie pokój ożył, barwy stały się jaskrawsze, wyraźniejsze. Marek poczuł przypływ sił. Zerwał pościel z łóżka, starając się nie wdychać niewidzialnego kurzu, rzucił na podłogę. Tam też poleciał szlafrok matki, wiszący na krześle w oczekiwaniu, że kiedyś wstanie i go założy. Zebrała się spora sterta. Marek zaniósł ją do łazienki, wepchnął do pralki.

Wrócił z koszem na śmieci i jednym ruchem zmiótł z taboretu przy łóżku mnóstwo fiolek i opakowań po tabletkach. Tam też trafiła szklanka, z której poił matkę.

Nakrył łóżko kołdrą, wyrzucił zbędne rzeczy, przetarł kurz i umył podłogę. Pokój nie ożył, ale oddychało się w nim lżej. Podniecony efektem, poszedł dalej — sprzątnął całe mieszkanie.

Popatrzył na swoje dzieło i zadowolony podszedł do okna, podczas gdy czajnik grzał się na kuchence. Jakby zarażone jego energią, słońce też postanowiło przerwać zasłonę chmur. W oddali pojawiła się poszarpana smuga błękitnego nieba, w którą wdzierały się promienie. Nastrój się poprawił.

W lodówce było pusto. Marek nie pamiętał, co jadł ostatnio, czy w ogóle jadł. Matka była tak słaba, że mogła przełykać tylko rozdrobnioną papkę. Nie miał siły, by gotować coś innego dla siebie, jadł niechętnie to samo, co dla niej. Potem jakiś czas dojadał resztki po stypie. Ale teraz w lodówce stała tylko w połowie opróżniona litrowa słoik ogórków kiszonych, z kożuchem pleśni na powierzchni zalewy. I butelka z zsiadłym mlekiem. Marek wrzucił to wszystko do worka na śmieci.

Musiał zadowolić się mocną kawą. Ale w żołądku zrobiło się niedobrze. Narzucił kurtkę, włożył do kieszeni kartę i wyszedł wyrzucić śmieci. W drodze powrotnej wstąpił do sklepu, kupił chleb, mleko, paczkę makaronu, pół kiełbasy, jabłka… Kupiłby wszystko, na co padł wzrok, ale się powstrzymał.

W domu postawił makaron na gaz, sam zaś zachłannie zjadł dwie kanapki z kiełbasą. Wychwycił uchem, że pralka skończyła cykl.

Cała bielizna nie mieściła się na sznurach w łazience. Nie miał balkonu ani suszarki. Podrapał się po głowie, zastanawiając, gdzie ją rozwiesić. Było tylko jedno wyjście — przeciągnąć sznur przez pokój. Przedpokój i kuchnia były za małe. Co z tego? I tak nikt do niego nie przyjdzie, a pranie wyschnie za kilka godzin. Teraz tylko znaleźć sznurek. Znalazł motek w szafce w przedpokoju, gdzie matka trzymała różne drobiazgi „na wszelki wypadek”, których szkoda było wyrzucić, oraz narzędzia do domowych napraw.

Niewesoła myśl przypomniała mu Kingę. Miał dziewczynę. Chodzili ze sobą dwa lata. Matka nie sprzeciwiała się ślubowi, ale Marek się nie spieszył. Sam nie wiedział dlaczego. KPo tamtym dniu sznur pozostał na swoim miejscu, niepotrzebny już nikomu, a zapach perfum Kingi powoli zniknął z tamuaru, ustępując miejsca woni świeżych kwiatów, które Ewa przynosiła co tydzień, by ozdobić ich wspólne mieszkanie.