Zaskarżyła własnego syna i wyrzuciła z mieszkania

**Wtorek, 15 października**

Obudził mnie huk. Znowu. Coś spadło, rozbiło się – pewnie kolejny talerz. Zerknąłem na zegarek – wpół do siódmej rano. Niedziela, cholera. Jedyny dzień, kiedy można było pospać choć do ósmej.

„Ojciec!” – wrzasnął Krzysiek z kuchni. – „Gdzie mój kubek? Znowu wszystko pozamieniałeś!”

Pięćdziesiąt dwa lata. Wstałem z łóżka, narzuciłem szlafrok. W lustrze zobaczyłem zmęczoną twarz mężczyzny, który już nie pamiętał, kiedy ostatnio się wyspał. Siwe włosy z odrostami, worki pod oczami. Kiedy tak się postarzałem?

„Idę, idę” – mruknąłem i powlókłem się do kuchni.

Krzysiek stał pośrodku chaosu. Na podłodze leżały odłamki talerza – pewnie tego, którym rzucił, szukając swojego „świętego” kubka. Dwadzieścia pięć lat, metr osiemdziesiąt, bary jak szafa. A zachowuje się jak rozwydrzony przedszkolak.

„Masz swój kubek” – wyjąłem z suszarki niebieski kubek z napisem „Najlepszy Syn”.

Kupiłem go lata temu, pewnie z siedem. Wtedy jeszcze wierzyłem, że się ogarnie, znajdzie pracę, zacznie żyć jak człowiek. Teraz ten napis brzmiał jak szyderstwo.

„Po co go tam wsadziłeś? Mówiłem, że ma stać na stole!”

„Krzyśku, umyłem naczynia przed snem…”

„Nie Krzyśku! Krzysiek! Ile razy mam powtarzać?”

Wyrwał kubek z mojej ręki, nalał do niego resztki wczorajszej herbaty z imbryka. Patrzyłem na odłamki i myślałem – znowu sprzątać, znowu kupować nowy talerz. Znowu znosić.

„Tato, co się stało?” – w drzwiach stanęła Weronika. Drobna, krucha, w starej piżamie. Dziewiętnaście lat, a wygląda na szesnaście. Studiuje pedagogikę, marzy o pracy z dziećmi. Jeśli skończy. Jeśli wytrzyma tę atmosferę w domu.

„Nic, córko. Talerz się rozbił.”

„Sam się rozbił, co?” – prychnął Krzysiek. – „Sam wstał i spadł.”

Weronika w milczeniu wzięła szczotkę i zaczęła zbierać odłamki. Rutynowo, jakby poranne tłuczenie naczyń było normą.

„Nie ruszaj!” – warknął Krzysiek. – „Nie prosiłem cię o sprzątanie!”

„A kto to zrobi?” – cicho zapytała Weronika.

„Nie twoja sprawa!”

Usiadłem przy stole, oparłem głowę na dłoniach. Boże, ile można? Ile jeszcze znosić te krzyki, te awantury, tę… wojnę we własnym domu?

Dziesięć lat temu umarła Elżbieta. Moja żona, matka dzieci. Serce nie wytrzymało. A może po prostu nie chciała już żyć w tym szaleństwie. Wtedy Krzysiek jeszcze chodził do technikum. Prawda, że po pół roku rzucił. Stwierdził, że „mu się nie podoba”. Zatrudnił się w sklepie – wytrzymał dwa tygodnie. Zwolnił się, bo szef był „debil”. Potem budowa – też nie wyszło. Koledzy „kretyni”. Myjnia samochodowa – właściciel „skończony skurwiel”. I tak rok za rokiem. Najpierw myślałem, że się odnajdzie. Potem prosiłem, żeby chociaż spróbował. Potem błagałem. W końcu po prostu się poddałem.

A on stawał się coraz bardziej zgorzkniały. Na cały świat, na życie, na nas z Weroniką. Ale najbardziej – na mnie. To ja jestem winny, że jest nieudacznikiem. To ja go źle wychowałem. To ja powinienem go utrzymywać, karmić, ubierać.

„Tato, co na śniadanie?” – Krzysiek walnął się na krzesło.

„Jajecznica, płatki…”

„Znowu płatki! Mam dość tego gówna! Kup normalne tosty!”

„Krzyś, wczoraj kupiliśmy tosty. Zjadłeś całą paczkę od razu.”

„To kup jeszcze!”

„Za co? Wypłatę mam dopiero za tydzień.”

„To twój problem!”

Wstałem, otworzyłem lodówkę. Pół kostki masła, trzy jajka, kawałek chleba. Do wypłaty siedem dni. Weronika próbuje dorabiać – rozdaje ulotki w weekendy. Sto złotych za dzień. Właśnie starcza na bilet miesięczny i obiady na uczelni.

„Mogę zrobić jajecznicę” – powiedziałem.

„Z boczkiem!”

„Nie mamy boczku.”

„To nie chcę! Mam dość tego żebraczego jedzenia!”

Wstał, kopnął w krzesło. Z hukiem przewróciło się na podłogę.

„Krzyś, przestań” – cicho poprosiła Weronika.

„A ty się nie wtrącaj!” – odwrócił się do siostry. – „Myślisz, że jesteś lepsza? Ze swoim głupim studium?”

„Nie myslę tak…”

„Jeszcze jak myślisz! Patrzysz na mnie jak na… jak na…”

„Krzysiu, uspokój się” – wstałem między nimi.

„A ty też się zamknij! Macie mnie już dość! Żyję jak w pierdolonej klatce!”

„Nikt cię tu siłą nie trzyma” – wyrwało mi się.

Krzysiek zastygł. Powoli odwrócił się w moją stronę.

„Co powiedziałeś?”

„Nic. Nic nie powiedziałem.”

„Powiedziałeś, że mnie nikt nie trzyma? Sugerujesz, że mam się wyprowadzić?”

„Krzyś…”

„Odpowiadaj! Chcesz, żebym się wyniósł?”

Milczałem. A przecież chciałem. Boże, jak bardzo! Obudzić się rano w ciszy. Nie wzdrygać się przy każdym hałasie. Nie chodzić na palcach we własnym domu.

„Milczysz? No to wiedz – nigdzie nie idę! To też moje mieszkanie! Jestem tu zameldowany!”

„Mieszkanie jest sprywatyzowane na mnie” – cicho powiedziałem.

„I co z tego? Jestem twoim synem! Mam prawa!”

„Masz obowiązki” – wyrwało mi się niespodziewanie. – „Jesteś dorosłym facetem. Masz dwadzieścia pięć lat.”

„No i zaczęło się!” – Krzysiek uderzył pięścią w stół. – „Ja jestem złym synem! Ja jestem darmozjadem! Ja…”

„Codziennie na mnie krzyczysz!” – poczułem, jak coś we mnie pęka. – „Nic nie robisz! Żyjesz na mój koszt, a jeszcze mnie obwiniasz!”

„Zamknij się!”

„Nie zamknę! Mam dość! Rozumiesz? Dość! Mam pięćdziesiąt dwa lata, haruję od rana do nocy, żeby utrzymać dwójkę dorosłych dzieci!”

„Jedno się uczy i pomaga” – wtrąciła Weronika. – „A drugie…”

„ZamknijWeronika przytuliła się do mnie mocno, a ja po raz pierwszy od lat poczułem, że nasz dom znów stał się miejscem, gdzie można oddychać spokojnie.