Zaskakujący Prezent

**Prezent**

Jadwiga przeszła po mieszkaniu, upewniając się, że wszystko wyłączyła i zostawia porządek. Uwielbiała wracać do czystego mieszkania. No ale dokąd jedzie ze swojego wygodnego raju? Po co? I tak żyje jak w sanatorium, robi, co chce. Ale jeśli nie pojedzie, córka się obrazi. Wyjazd nad morze to jej prezent dla Jadwigi na urodziny.

Westchnęła, wywlekła walizkę na korytarz i zamknęła drzwi na dwa zamki. Pociągnęła za klamkę, by sprawdzić, czy dobrze zamknięte, i zadzwoniła do sąsiadki.

— Co, już wyjeżdżasz? — zapytała sąsiadka Zosia.

— Tak, przyniosłam klucze — niechętnie podała Jadwiga pęk kluczy.

— Nie martw się, podleję kwiaty, wszystko sprawdzę. Odpoczywaj i nie przejmuj się niczym — zapewniła Zosia. — Masz szczęście z córką, kupiła ci wczasy, korzystaj, mamo. A mój Józek tylko o butelce myśli. Miał rodzinę, mieszkanie, wszystko przepił…

Jadwiga współczuła sąsiadce, ale dopiero teraz dotarło do niej, że to ryzyko zostawić jej klucze. A nuż jej syn wpadnie do środka? Nic cennego nie miała, ale i tak szkoda każdej rzeczy, jeśli zniknie. Wszystko kosztuje. I tak nieprzyjemnie, gdy ktoś grzebie w jej rzeczach. Żałowała, że nie poprosiła kogoś innego o doglądanie mieszkania. Za późno zmieniać zdanie. I nie chciała urazić Zosi. Ile razy ta ją ratowała.

Sąsiadka dostrzegła wątpliwość na twarzy Jadwigi.

— Nie martw się, schowam klucze, Józefowi nie powiem. Jedź. Wszystko będzie dobrze — obiecała.

Jadwiga skinęła głową i ruszyła z walizką w stronę klatki schodowej.

— Z Bogiem — krzyknęła za nią Zosia i zamknęła drzwi.

Na dworzec poszła pieszo — po co taxi na dwa przystanki? A w autobusie z walizą tylko ludzi będzie męczyć. Przeszła tunel i wyszła na peron. Stał tam akurat pociąg. Szła wzdłuż składu, wypatrując dziewiątego wagonu. Znalazła i zatrzymała się. Tu poczeka, żeby nie biegać później po peronie.

*„A jeśli numery wagonów są od drugiego końca?” — zaniepokoiła się Jadwiga. — „Nic, konduktor zwykle ogłasza, zdążę dobiec” — uspokoiła się.*

Tydzień temu córka niespodziewanie przyjechała i oznajmiła, że postanowiła wręczyć prezent urodzinowy wcześniej, by Jadwiga zdążyła się przygotować.

— Jesteś w ciąży? — spytała wtedy.

Drugie dziecko to oczywiście dobrze, ale pierwsze ma ledwie rok. Od pieluch jeszcze nie odeszli, za wcześnie na kolejne.

— Nie, nie jestem. Kupiłam ci wczasy na południe. Pociąg wieczorem jedenastego, przedział. Masz. — Podsunęła kopertę. — Za tydzień się przygotujesz.

— Jak? Sama? Bez was? Co ty wymyśliłaś? W sam dzień urodzin! A goście, stół? Nie, nigdzie nie jadę. Oddaj bilet — zdecydowanie oznajmiła Jadwiga.

— Mamo, specjalnie tak obliczyłam, żebyś nie stała cały dzień w kuchni jak przy taśmie. Chciałam, żebyś miała święto — spotkanie z morzem. Kiedy ostatnio byłaś na południu? Nawet nie pamiętasz. To prezent ode mnie i od Kamila. Rób, co chcesz — powiedziała córka urażona. — Nie chcesz nad morze, siedź w domu, ale biletu nie oddam. Jak zajdę w ciążę, to o morzu na kilka lat można zapomnieć. Wybrałam fajny pensjonat, tuż przy plaży — przekonywała.

I co było robić? Pogderał oczywiście, że wszystko załatwili bez jej zgody, i zaczęła się pakować.

I tak oto znalazła się na dworcu. Z takich wyjazdów, zwłaszcza samotnie, więcej stresu niż radości. Same nerwy: czy zdąży na pociąg, kto będzie w przedziale, jak się urządzi… A w jej wieku denerwowanie się nie jest zdrowe.

Gdy konduktor ogłosił przyjazd pociągu, a numery wagonów zaczynały się od końca, Jadwiga trochę się uspokoiła. Wszystko dobrze obliczyła. Wkrótce rozległ się gwizd nadjeżdżającego składu. Jadwiga przystanęła, mocniej ścisnęła uchwyt walizki, w drugiej ręce trzymała dokumenty. W pobliżu stali inni podróżni z bagażami.

Pociąg przeleciał obok, wreszcie ukazał się koniec. Jadwiga miała ochotę poderwać się i biec za wagonami. Wydawało jej się, że pociąg przejedzie dalej, a ona w dwie minuty nie zdąży do swojego wagonu. Wreszcie skład stanął, drgnął i ucichł. Konduktorka dziewiątego wagonu otworzyła drzwi dokładnie naprzeciw Jadwigi, wytrzeła poręcz ścierką i przygotowała się do sprawdzania biletów.

Jadwiga jako pierwsza podała dokumenty, weszła do wagonu, znalazła swój przedział, usiadła na ławce i odetchnęła. No to pół sprawy za nią — jest w pociągu.

Pociąg znów drgnął i ruszył, nabierając prędkości. Drzwi z hukiem odsunęły się, do przedziału wpadły trzy dziewczyny. Od razu zrobiło się głośno i ciasno. Jadwiga wyszła na korytarz, dając im się rozgościć.

Pociąg przyspieszał. Za oknami migały lasy i pola, połyskiwały lustra jezior. Noce w lipcu krótkie — zanim się ściemniło, już świtało. Dziewczyny, śmiejąc się, przeszły obok niej do sąsiDziewczyny, śmiejąc się, przeszły obok niej do sąsiedniego przedziału, a Jadwiga uśmiechnęła się pod nosem, przypominając sobie, jak sama kiedyś tak podróżowała z przyjaciółkami, pełna radości i nieświadoma, że życie przygotuje dla niej jeszcze jeden niespodziewany prezent.