Zaskakujące odkrycie na taburecie: co naprawdę miał na myśli?

Krzysztof z opóźnieniem uświadomił sobie, że stoi na taborecie z liną w dłoniach, a jego zamiary mogą zostać źle zrozumiane.

Siedział na łóżku w samych bokserkach, stopy opierając o podłogę. Znów zdawało mu się, że słyszy głos matki.

— Krzysztof, synku… Krzysztof…

Prawie każdej nocy budził się od tego wołania. Wiedział, że nie może go wołać, bo od trzech tygodni nie żyła. Mimo to siadał, nasłuchiwał, czekał.

Ostatnie pół roku leżała, nie wstając. Krzysztof pracował z domu, by być przy niej. Próbował zatrudnić opiekunkę, ale po trzech dniach uciekła, zabierając wszystkie pieniądze i złotą biżuterię matki. Nie ryzykował więcej.

Pisząc przy komputerze, nasłuchiwał, by na pierwsze zawołanie biec do niej. Męczył się tak, że czasem zasypiał przed ekranem. Tamtej nocy obudził się od jej głosu, rzucił się do jej pokoju. Ale już nie oddychała. Płakał i błagał ją o przebaczenie za to, że obok żalu czuł ulgę. Skończyła cierpieć. Był wolny.

Lecz od trzech tygodni żył sam, a radości nie czuł — tylko ciężką pustkę w środku.

Była zawsze radosna, młodziej wyglądająca. Śpiewała, prasując lub sprzątając. Zdawało się, że taka pozostanie na zawsze. Krzysztof nie wyobrażał sobie, jak będzie powoli odchodzić.

Sen odleciał. Spojrzał na zegarek — wpół do siódmej. Za oknem zalegała szara jesienna mżawka. W jakiś sposób przeniknęła też do pokoju, zmiękczyła kolory. Cicho, pusto, mrocznie.

Wydawało mu się, że i on stał się szary, nierzeczywisty. Wstał, ubrał się i podszedł do drzwi jej pokoju. Wszedł tam tylko raz po jej śmierci, by wybrać suknię do śmiertelnej trumny. Otworzył drzwi gwałtownie. W nos uderzył zapach leków, moczu i ciała zmęczonego chorobą. Nie patrząc na puste, pogniecione łóżko, odsunął zasłonę i otworzył okno na oścież.

Do środka wdarł się wilgotny, świeży powiew wraz z odgłosami budzącego się miasta. I nagle pokój ożył, barwy nabrały wyrazistości. Krzysztof poczuł nagły przypływ energii. Zerwał pościel, starając się nie wdychać niewidzialnego pyłu, rzucił na podłogę. Dołączył do tego matczyny szalwisko wiszące na krześle, jakby czekając, aż go włoży. Zebrał stertę i wrzucił do pralki.

Wrócił z wiaderkiem na śmieci i jednym ruchem zmiótł z taboretu stos pustych blisterów po tabletkach. Dodał do tego szklankę, z której poił matkę.

Nakrył łóżko narzutą, wyrzucił zbędne przedmioty, przetarł kurze i umył podłogę. Pokój nie stał się weselszy, ale oddychało się lżej. Pod wpływem tego małego zwycięstwa posprzątał całe mieszkanie.

Patrzył na efekty swojej pracy, gdy na kuchence gotował się czajnik. Jakby zainspirowane jego energią, słońce przedarło się przez chmury. Gdzieś w oddali błysnęła poszarpana smuga błękitu. Nastrój się poprawił.

W lodówce było pusto. Krzysztof nie pamiętał, co jadł ostatnio — czy w ogóle jadł. Matka była tak słaba, że przełykała tylko rozdrobnione zupy. Nie miał siły gotować dla siebie, jadł to samo co ona. Potem żywił się resztkami z stypy. Teraz w lodówce stała tylko półlitrowa słoik ogórków kiszonych z kożuchem pleśni na powierzchni zalewy. I butelka z zsiadłym mlekiem. Wyrzucił to wszystko do worka na śmieci.

Pozostała mu filiżanka mocnej kawy. Ale od niej zrobiło się niedobrze. Narzucił kurtkę, włożył kartę do kieszeni i wyszedł wyrzucić śmieci. W drodze powrotnej wstąpił do sklepu po chleb, mleko, makaron, pół kiełbasy, jabłka… Mógłby kupić wszystko, na co padł wzrok, ale się powstrzymał.

W domu zagotował wodę na makaron, sam zaś pochłonął dwa kanapki z kiełbasą. Dopiero wtedy usłyszał, że pralka skończyła cykl.

Pranie nie mieściło się na sznurach w łazience. Nie miał balkonu ani suszarki. Podrapał się po głowie, rozglądając za rozwiązaniem. Pozostawało rozwiesić je w pokoju. Przedpokój i kuchnia były za małe. No i co? I tak nikt go nie odwiedzi, a ubrania wyschną za parę godzin. Teraz tylko znaleźć sznur. Znalazł zwój w szufladzie w przedpokoju, gdzie matka trzymała „na wszelki wypadek” różne drobiazgi, których szkoda było wyrzucić, oraz narzędzia do drobnych napraw.

Niespodziewanie przypomniała mu się Kinga. Miał dziewczynę. Chodzili ze sobą dwa lata. Matka nie sprzeciwiała się ślubowi, ale Krzysztof się nie spieszył. Sam nie wiedział dlaczego. Kochał ją, ale męczył się, gdy spędzali razem zbyt dużo czasu. Kinga często zaczynała rozmowy o weselu, planowała ich przyszłość. Może właśnie to go w niej drażniło — jej przewidująca kalkulacja.

Matka mówiła, że jeśli się teraz nie ożeni, to nigdy. I Krzysztof się poddał. Ale wtedy zachorowała, Kinga sama odłożyła ślub. Komu by się chciało opiekować chorą teściową?

Z początku przychodziła, współczuła, pomagała gotować. Potem tylko dzwoniła, tłumacząc się zajęciami. Z każdym dniem telefon milczał coraz dłużej, aż w końcu ucichł na dobre. A on sam nie miał czasu dzwonić — i o czym miał mówić? Wszystko było jasne.

Zadzwonił do Kingi, powiedział, że matka nie żyje, zaprosił na pogrzeb. Wysłuchała go obojętnie, ale nie przyszła. Szczerze? Nie żałował.

Krzysztof rozejrzał się. Jeden koniec sznura przywiązał do rury przy oknie, drugi… Znalazł w szufladzie gwóźdź i wbił go w framugę. Dzięki Bogu, że z matką nie wymienili starych, białych, drewnianych drzwi na nowe, z płyty. Zadowolony z pomysłowości, wspiął się na taboret i zaczął mocować linę.

*„Ciekawe, czy utrzyma mój ciężar?”* — Krzysztof opuścił ręce. — *„Uff, co za myśli…”*

Za drzwiami rozległo się stukanie obcasów. W sąsiednim mieszkaniu niedawno wprowadziła się młoda dziewczyna. Widział ją raz. WKiedy Krzysztof otworzył drzwi, zastał Ewę stojącą ze spuszczonym wzrokiem i paczuszką świeżych rogalików w dłoni, a wtedy zrozumiał, że nawet w najciemniejszym tunelu można znaleźć światło.