Zaskakująca różnica wieku: Jak 30-latek zareagował na 18-latkę.

Grzegorz zląkł się, gdy odkrył, że dziewczyna jest od niego młodsza o pełne dwanaście lat. On miał trzydziestkę, ona – ledwie osiemnaście. Tak, była pełnoletnia, przynajmniej można było na nią patrzeć, ale różnica wieku go peszyła. Do tego była studentką, która przyszła się uczyć właśnie u niego. Z każdej strony – nieładnie, niegodziwie, nieprzyzwoicie.

Cóż mógł jej zaoferować, tej, która tak tajemniczo wdarła się w jego życie? Miał uczyć ją dyscypliny, wykładać zagadnienia eksploatacji złóż! Przyjmować zaliczenia, sprawdzać notatki, a nie rozmyślać o tym, jak cudowny miedziany odcień mają jej włosy i jak bezmiernie piękne są jej malachitowe oczy.

A tajemnica tkwiła w tym, że widział Ninę jeszcze zanim stała się studentką technikum, gdzie on sam wykładał już piąty rok. Zdarzyło się to dwa miesiące przed jej przyjściem. Grzegorz, patrząc przez okno tramwaju na tłum pasażerów, wypatrzył drobną piękność, mrużącą oczy przed słońcem. I wtedy przeszył go prąd: „Żeby tak taką spotkać!”

Była wczesna, kwitnąca wiosna 1957 roku. W powietrzu unosiła się nadzieja na wspaniałą przyszłość. Pod czujnym okiem pisarzy science-fiction rozwijał się postęp techniczny. Ludzkość ciągnęła w kosmos, w głębiny oceanów, w odległe zakątki planety, w niepoznane. A serce Grzegorza w tej chwili podążyło za nieznajomą z przystanku. Nagle zapomniał, że jest wykładowcą, profesorem, ekspertem – teraz był po prostu mężczyzną, nieśmiało marzącym o szczęściu.

„Żeby tak taką!” – często myślał później Grzegorz, by natychmiast odganiać te myśli i besztać się za głupią miłość do efemerycznego obrazu.

***

Ale „szczęście” w końcu znalazło się samo. I to jeszcze jakie – uparte, bystre, zębate – w tym sensie, że wszystko wydawało się jej pod włos. Pomyśleć tylko, przyszła do „męskiego” technikum, i to na trudny kierunek! Grzegorz stracił spokój, gdy nieznajoma znalazła się w grupie, którą miał prowadzić, a potem jeszcze zyskała imię. Nina. Za plecami – ledwie osiemnaście lat i wór dzikiego entuzjazmu. Jakby chciała nasycić się nauką. I choć dla Niny był tylko odległym profesorem Grzegorzem Pawłowiczem, to teraz była przy nim na stałe. Żywa i prawdziwa, a nie tylko majak.

Grzegorz nie śmiał wykorzystać swojej pozycji, by się do niej zbliżyć. Wręcz przeciwnie, zaczął się przyglądać, by przestać postrzegać ją jako wyobrażenie. Chciał zrozumieć, kim jest. Więc obserwował Ninę w naturalnym środowisku studenckim: na zajęciach i w rozmowach z kolegami. A osobiste kontakty były rzadkie, bo młody wykładowca był związany dystansem, który miał dzielić go od studentów. Nie mógł zaprosić Niny do kina, na spacer do parku, ani na wystawę. Tylko uczyć.

Choć jako opiekun mógł organizować wydarzenia… dla wszystkich podopiecznych naraz. Gdy pierwszy raz wpadł na ten pomysł, był gotów biec po bilety do kina w środku nocy! Ledwo zasnął, a rano kupił od razu dwadzieścia pięć biletów – dla całej grupy. Grzegorz Pawłowicz wiedział, że dyrekcja technikum nigdy nie da pieniędzy na kino, więc płacił z własnej kieszeni. I tak zaczął prowadzić całą grupę w różne miejsca – do filharmonii, teatru, kina. Chcąc sprawić przyjemność Ninie, musiał się maskować i urządzać wydarzenia kulturalne dla wszystkich. Przy okazji bardzo to zintegrowało studentów i opiekuna. Grzegorza Pawłowicza pokochali całym sercem, bo do każdego umiał podejść, nikogo nie zaniedbywał. Tylko z Niną był ostrożny.

A to dlatego, że raz już miał niezręczną rozmowę i nie wiedział, jak się do niej zbliżyć.

* * *

Pewnego razu Nina i jej przyjaciółka Świetlanka dyżurowały w sali. Nic wielkiego: poproszono je, by przetarły kurze i posortowały pomoce naukowe. Ale Świetlanka się spieszyła i poprosiła Ninę, by ją zwolniła. Nina nie miała nic przeciwko. Lubiła zostawać w pustych salach i teraz w ciszy sprzątała, ustawiała krzesła i ławki, porządkowała rzędy.

A przy tym śpiewała. Dlaczego nie? Studentom przecież nie zakazuje się śpiewać? Śpiewała i nawet nie wiedziała, jak bardzo przypomina bajkową księżniczkę z zagranicznych kreskówek.

Oczywiście, żadne magiczne zwierzęta nie przyszły jej pomóc. Za to Grzegorz Pawłowicz, który akurat szedł korytarzem, zatrzymał się i zastygł. Bo ten głos – dźwięczny, jasny, jakby posypany brokatem – wydawał mu się znajomy. „Ależ to niemożliwe, taka piękna głosowość, niemal operowa! Czy ta dziewczyna śpiewa w chórze technikum? Trzeba spytać” – pomyślał i niezgrabnie wpadł do sali. Chciał cicho, ale skrzypiące drzwi pokrzyżowały plany.

Śpiew urwał się nagle. A malachitowe oczy wpatrywały się w Grzegorza z przestrachem. Nina strasznie się speszyła, więc udawała, że nic się nie stało, a ściany nigdy nie słyszały żadnego śpiewu. Chwyciła podręcznik, machinalnie usiadła w ławce, otworzyła przypadkowy rozdział i zaczęła czytać. Grzegorz Pawłowicz też się zmieszał i udawał, że przyszedł po coś z szuflady w biurku. A na jego nieszczęście, w szufladzie nic nie było. Więc zaczął się rozglądać, szukając na półkach czegoś odpowiedniego.

„A, oto i ona, metodyczka!” – wykrzyknął i chwycił z półki jakąś zniszczoną broszurę.

Spektakl się udał. Otworzył metodyczkę i wpatrywał się w nią, gorączkowo wymyślając pretekst do rozmowy. Nie widział tekstu – szukał w myślach tematu. Ale w środku panowały tylko cisza i ciemność. Świerszcze śpiewały, a pustynny wiatr hulał. Żadnych myśli, tylko pustka i dziwne podniecenie. Nina też siedziała cicho jak mysz, udając pilną lekturę, choć myślała tylko o tym, by Grzegorz Pawłowicz nie pytał o śpiew. Może nie słyszał? Ależ pewnie słyszał. Westchnęła.

„Nina, chyba jest pani zmęczona! – wyrwało mu się pytanie. – Dlaczego nie idzie pani do domu?”

„Ja zaraz… pójdę. Niedługo” – bąknęła studentka.

„Nina, pozwoli pani spytać… Dl„Dlaczego wybrała pani właśnie technikum górnicze? To nietypowy wybór dla dziewczyny, nie uważa pani?” – zapytał, choć już wiedział, że jej odpowiedź znów napełni jego serce tym samym, słodkim niepokojem.