Zarządzimy dwójką, a trzecią weźmiemy na siebie. Wezmę dodatkową pracę. Czy chcesz się pozbyć dziecka? – zapytał wprost mąż.

No problem! Here’s your adapted story in Polish culture, with all the necessary changes and a warm, casual tone:

—

„Dwie to jeszcze nie tragedia, trzecie też podołamy. Zdejmę jakąś dodatkową robotę. Czy może chcesz się pozbyć dziecka?” – zapytał wprost mąż.

Kasia od kilku dni czuła się wyjątkowo zmęczona. Tyle spraw na głowie, a ona chciała tylko usiąść i odpocząć, a najlepiej położyć się i leżeć. Na sam widok jedzenia robiło jej się niedobrze. Test ciążowy potwierdził jej przypuszczenia.

Dopiero dwa lata temu wróciła z urlopu macierzyńskiego, ledwo odsapnęła od pieluch i śpioszków, a tu znowu… Zaczęło ją to dobijać. Bartek niedługo skończy pięć lat, a Zosia przeszła do drugiej klasy. Dzieci potrzebują jej czasu i uwagi, a ona będzie zajęta niemowlakiem. Czy zrozumieją? Nie zazdroszczą nowemu rodzeństwu?

„To przecież dar Boży. Da Bóg dzieci, da i na dzieci – mówi się. Ale czasy teraz takie niepewne, choć kiedy były łatwe? Kobiety rodziły nawet podczas wojny. Jak powiedzieć w pracy? Że niedługo urlop macierzyński, a potem ciągłe zwolnienia?

A właściwie jaka praca z trójką dzieci? Rodzina się powiększy, a żyć będziemy tylko z zarobków Tomka…” Kasia męczyła się wątpliwościami i nie śpieszyła się, by „uradować” męża. Miała jeszcze trochę czasu na decyzję.

Niedawno szef pytał, czy ktoś z zespołu nie planuje ciąży czy odejścia. Zrozumiałe – w firmie pracowały głównie kobiety. Kasia, jak wszyscy, zapewniła, że ma komplet – chłopca i dziewczynkę – i na urlop macierzyński nie zamierza iść. A tu proszę.

„Co ja w ogóle myślę o pracy? Rodzina i dzieci są najważniejsze, praca przecież…” Czas płynął, a Kasia wciąż ważyła w głowie argumenty i nie mogła się zdecydować.

– Nie jesteś chora? Jesteś blada i cały czas myślisz o czymś. Już trzy razy pytałem, co kupimy Bartkowi i Zosi na urodziny, a ty nawet nie słyszysz. Czy coś się stało? – zapytał pewnego wieczoru mąż.

Wtedy Kasia wyznała mu wszystko. Tomek chwilę milczał, po czym spytał:

– I co robimy?

Nie zapytał: „Co ty zrobisz?”, tylko: „Co robimy?”. Słusznie – decyzja należała do nich obojga. Razem. Za to właśnie kochała swojego męża. Nie zostawi jej samej z wątpliwościami. Zrobiło jej się trochę wstyd, że chciała rozwiązać to po swojemu. Uczucie ulgi było ogromne, jakby zdjęła z pleców ciężar. Podzieliła się z Tomkiem swoimi obawami.

– Dwie to jeszcze nie tragedia, trzecie też podołamy – odpowiedział stanowczo.

– Ale pójdę na macierzyński. Życie na twoją jedną pensję… Nie wiadomo, kiedy wrócę do pracy, jeśli w ogóle. Owszem, będą dodatki socjalne… – znów zaczęła wątpić Kasia.

– Jakoś przeżyjemy. Zdejmę dodatkową robotę. A może chcesz usunąć ciążę? – zapytał wprost.

– Nie wiem – przyznała się szczerze. – Ty będziesz harować do nocy, ja będę uganiać się za dziećmi. Tak nam życie przeleci… – powtórzyła cicho.

– Z dwójką czy trójką dzieci, życie i tak przeleci. Dobrze. Mamy jeszcze czas na decyzję?

– Trochę mamy.

– To nie spieszmy się. Wrócimy do tematu później, choć jestem pewien, że już podjęłaś decyzję. Czy się mylę?

– Jak się wszyscy zmieścimy w tych dwóch pokojach? – Kasia spojrzała na ciasną kawalerkę, którą dostali od babci Tomka.

– Pogadam z rodzicami. Zaproponuję zamianę mieszkania. Mają trzy pokoje dla dwojga. Pewnie się zgodzą. Tata sam to proponował, gdy czekaliśmy na Zosię.

Kasia spojrzała na męża z niedowierzaniem, ale nic nie powiedziała. Jak się spodziewała, teściowa przyjęła to źle.

– Twoja żona specjalnie zaszła w ciążę, żeby wyłudzić większe mieszkanie. Wykręca ci ręce, a ty jej we wszystkim ulegasz.

– Mamo, to mój pomysł. Kasia nie ma z tym nic wspólnego – bronił żony Tomek.

– Więc to ty, synu, chcesz pozbawić nas spokojnej starości? Nie spodziewałam się. Przyzwyczailiśmy się tu żyć. Wątpię, by przeprowadzka w naszym wieku była dobrym pomysłem. Ale wy myślicie tylko o sobie, nie liczycie się z nami – teściowa przewróciła oczami i chwyciła się za serce.

– Mamo, nie zaczynaj. Zapytałem tylko. Nie, to nie. Coś wymyślimy.

– Wymyślą… A może Kasia usunie ciążę? Macie dwoje dzieci. Wystarczy. W dzisiejszych czasach to rozsądne.

– Zrozumiałem, mamo.

Widząc minę męża po powrocie od rodziców, Kasia wszystko zrozumiała i nie pytała. Unikali tematu. Raz godziła się z myślą o trzecim dziecku, to znów bała się pieluch, nieprzespanych nocy, bieganiny między obowiązkami…

Czas na decyzję o zabiegu mijał, a ona wciąż nie była pewna. Pewnej nocy przyśniła jej się dziewczynka, może pięcioletnia. Biegała po mieszkaniu, śpiewając, z małym koszyczkiem jak u Czerwonego Kapturka.

„Co tam masz?” – spytała Kasia.

Dziewczynka zajrzała do koszyka i podniosła na nią oczy pełne bólu. Kasia zajrzała – koszyk był pusty.

Najpierw ucieszyła się, że urodzi córeczkę. Ale co znaczył pusty koszyk? Sen nie dawał jej spokoju.

– Podjęłaś decyzję? – spytał pewnego wieczoru mąż.

– Tak… Nie – i opowiedziała mu sen.

– To tylko sen. Będzie córeczka, twoja pomocnica.

„Jaki on jednak dobry – pomyślała Kasia. – Urodzę. Z Tomkiem wszystko będzie dobrze. Powinnam się cieszyć, że nie namawia na zabieg, a ja się waham…” – przytuliła się do męża.

Na decyzję wpłynęło jeszcze jedno spotkanie. Poszli na urodziny przyjaciół. Dom pełen dostatku, a gospodyni – piękna jak z okładki magazynu. Szkoda tylko, że nie mają dzieci. Gdy Bartek i Zosia hałasowali, Krystyna zatrzymała Kasię:

– Niech się bawią. Co za szczęście, gdy w domu słychać dziecięcy śmiech. Gdybym mogła, miałabym tyle dzieci, ile Bóg da.

– Ale są przecież nowoczesne metody… – zaczęła Kasia.

– Myślisz o in vitro? PróbowaliKasia mocniej przytuliła Tomka, wiedząc, że już nigdy nie będzie wątpić w dar, jakim jest życie, nawet jeśli przyszło im je stracić.