Zarobimy z dwoma, a trzeciego pociągniemy – pytanie męża o dodatkową pracę.

– Z dwójką damy radę, i trzecie się zmieści. Znajdę dodatkową pracę. A może chcesz się pozbyć dziecka? – bez ogródek zapytał mąż.

Weronika od kilku dni czuła się wyczerpana. Tyle spraw do załatwienia, a jej marzyło się tylko usiąść i nie ruszać, a najlepiej położyć i leżeć. Na sam widok jedzenia robiło jej się niedobrze. Test ciążowy potwierdził jej przypuszczenia.

Dwa lata minęły, odkąd wróciła z urlopu macierzyńskiego. Ledwie odetchnęła od pieluch i śpioszków, a tu znowu… Zasmuciła się. Michał za chwilę skończy pięć lat, a Gabrysia właśnie poszła do drugiej klasy. Dzieci potrzebują jej troski i uwagi, a ona będzie zajęta niemowlakiem. Czy zrozumieją? Nie będą zazdrosne o nowego brata lub siostrę?

„Przecież dziecko to dar od Boga. Dał Bóg dziecko, da i na dziecko. Co jeszcze mówią w takich chwilach? Tak, ale czasy takie niepewne, choć kiedy były łatwe? Kobiety rodziły nawet podczas wojny. A co powiedzieć w pracy? Że znów urlop macierzyński, a potem ciągłe zwolnienia?

Jaka praca z trójką dzieci? Rodzina się powiększy, a żyć trzeba będzie tylko z zarobków Tomka…” Weronika dręczyła się wątpliwościami i nie śpieszyła się, by „uradować” męża. Czasu do namysłu jeszcze trochę było.

Niedawno szef pytał, czy ktoś nie planuje urlopu macierzyńskiego lub odejścia z pracy. Zrozumiałe obawy – w zespole pracowały głównie kobiety. Weronika, jak inni, zapewniła, że ma komplet – chłopca i dziewczynkę, i na pewno nie myśli o kolejnym dziecku. I proszę bardzo.

„Dlaczego wciąż myślę o pracy? Rodzina i dzieci są najważniejsze, pracy przecież…” Czas mijał, a Weronika wciąż ważyła argumenty, nie mogąc podjąć decyzji.

– Nie jesteś chora? Blada jesteś i cały czas się zamyślasz. Trzy razy pytałem, co kupimy Michałowi i Gabrysi, a ty mnie nie słyszysz. Coś się stało? – zapytał pewnego wieczoru mąż.

Wtedy Weronika wszystko mu wyznała. Tomek zamilkł na chwilę, po czym spytał:

– No i co robimy?

Zapytał nie „co ty zrobisz?”, ale „co my zrobimy?”. Właśnie tak, decyzja należy do obojga. Razem. I za to Weronika tak kochała swojego męża. Nie zostawi jej samej z wątpliwościami. Zrobiło jej się trochę wstyd, że próbowała wszystkiego rozstrzygnąć sama. Uczucie ulgi było ogromne, jakby spadł jej z ramion ciężar. Podzieliła się z mężem swoimi lękami.

– Z dwójką damy radę, i trzecie się zmieści – stanowczo odparł.

– Ale pójdę na macierzyński. Będziemy żyć tylko z twojej pensji. Nie wiadomo, kiedy wrócę do pracy i czy w ogóle wrócę. Choć świadczenia rodzinne trochę pomogą… – znów zawahała się Weronika.

– Jakoś przeżyjemy. Znajdę dodatkową pracę. A może chcesz usunąć ciążę? – zapytał wprost.

– Nie wiem – szczerze przyznała. – Ty będziesz harował od rana do nocy, a ja będę kręcić się po domu z dziećmi. I tak minie nam życie… Nie wiem – powtórzyła.

– I z dwójką, i z trójką życie przemknie tak samo. Dobrze. Mamy jeszcze czas na decyzję?

– Tak, trochę mamy.

– Więc nie spieszmy się. Wrócimy do tematu później, choć jestem pewien, że już podjęłaś wybór. A może się mylę?

– Jak się wszyscy pomieścimy w dwóch pokojach? – Weronika rozejrzała się po ciasnym mieszkanku, które odziedziczyli po babci Tomka.

– Pogadam z rodzicami. Zaproponuję zamianę mieszkania. Mają trzy pokoje dla dwojga. Pewnie się zgodzą. Tata sam proponował, kiedy czekaliśmy na Gabrysię.

Weronika spojrzała na męża z niedowierzaniem, ale nic nie powiedziała. Jak się spodziewała, teściowa natychmiast przyjęła postawę ofiary.

– Twoja żona specjalnie zaszła w ciążę, żeby wyrwać większe mieszkanie. Tobą kręci, a ty się na wszystko zgadzasz.

– Mamo, to mój pomysł. Weronika nie ma z tym nic wspólnego – bronił żony Tomek.

– Więc to ty, synu, chcesz odebrać nam spokojną starość? Nie spodziewałam się tego. Przywykliśmy tu żyć. Nie wiem, czy przeprowadzka w naszym wieku to dobry pomysł. Wy myślicie tylko o sobie – westchnęła, łapiąc się za serce.

– Mamo, nie dramatyzuj. Zapytałem tylko. Jak nie, to nie. Coś wymyślimy.

– Wymyślą… Może Weronika usunie ciążę? Macie dwoje dzieci. Wystarczy. W ciężkich czasach to i tak dużo. Lepiej dla wszystkich.

– Rozumiem, mamo.

Widząc przygnębioną minę męża po powrocie od rodziców, Weronika wszystko zrozumiała i nie dopytywała. Unikali tematu. Raz godziła się z myślą o kolejnym dziecku, by za chwilę drżeć na wspomnienie pieluch, nieprzespanych nocy, rozdarcia między dziećmi a tysiącem obowiązków…

Zbliżał się ostateczny termin na aborcję, a ona wciąż nie potrafiła zdecydować. Pewnej nocy śniła się jej pięcioletnia dziewczynka. Biegała po mieszkaniu, śpiewając, a w ręce trzymała mały koszyczek, jak u Czerwonego Kapturka. „Co tam masz?” – spytała Weronika. Dziewczynka zajrzała do koszyka i podniosła na nią oczy pełne bólu i zdumienia. Weronika zajrzała do środka – koszyk był pusty…

Najpierw ucieszyła się, że urodzi dziewczynkę. Ale co znaczył pusty koszyk? Sen powracał, niepokoił, nie dawał spokoju.

– No i co, podjęłaś decyzję? – spytał pewnego wieczoru mąż.

– Tak… Nie – i Weronika opowiedziała mu sen.

– To tylko sen. Znaczy, będzie dziewczynka, twoja pomocnica.

„Jaki on jednak wspaniały – pomyślała. – Urodzę. Z Tomkiem niczego się nie boję. Powinnam się cieszyć, że nie namawia mnie na aborcję, a ja wciąż się waham”. – Przytuliła się do męża.

Na decyzję wpłynęło jeszcze jedno zdarzenie. Poszli na urodziny do przyjaciół. Dom – pełna miska, a gospodyni tak urodziwa, że mogłaby grać w filmach lub zdobić okładki magazynów. Jedna szkoda – nie mieli dzieci. Gdy Michał z Gabrysią biegali i hałasowali, Kasia zabroniła Weronice ich ucisWeronika spojrzała na śmiejące się dzieci i pomyślała, że choć życie bywa niesprawiedliwe, to jednak każdy dar, nawet ten najmniejszy, ma swoją wagę, więc przytuliła się mocniej do Tomka i postanowiła, że już nigdy nie będzie wątpić w słuszność swojej decyzji.