Zaręczyny z nieznajomą: Bogaty kawaler wybiera dziewczynę z blizną z drogi

Marian Kowalski uwielbiał swój balkon. Zwłaszcza w piątkowe poranki, gdy miasto pod nim jeszcze sennie przeciągało się przed weekendem, a on, wolny i zamożny dyrektor bankowego działu, już wyczekiwał wolnych dni. Powietrze pachniało ozonem po nocnym deszczu i kwitnącymi lipami. Marian wypił łyk stygnącej kawy i spojrzał na starannie ułożone w kącie wędkarskie sprzęty. Nowiutka wędka, błyszczący kołowrotek, pudełko z różnobarwnymi woblerami – jego duma.

W kieszeni zadzwonił telefon. Mama.
– Tak, mamo, cześć – odpowiedział, uśmiechając się.
– Marianku, wpadniesz dziś? Napiekłam pierogów z kapustą, twoich ulubionych.
– Wpadnę, oczywiście. Tylko na chwilę, jedziemy z chłopakami na działkę, nad jezioro.
– Znowu na twoje wędkowanie? – w głosie Hanny Kowalskiej słychać było mieszankę czułości i lekkiego wyrzutu. – Chociaż dziewczynę byś ze sobą zabrał, poznał. Trzydzieści dwa lata, synku.
– Mamo, ile razy możemy to powtarzać. Jak tylko, tak od razu. Dobrze, całuję, zaraz będę.

Odłożył słuchawkę i westchnął. To „wędkowanie” było ich świętą tradycją z kumplami. Działka Pawła nad jeziorem, kiełbaski, ognisko i długie rozmowy do późna. Paweł i Grzegorz, jego najlepsi przyjaciele od czasów studiów, dawno i szczęśliwie byli żonaci. Paweł miał już córkę, Grzegorz czekał na pierwsze dziecko. I za każdym razem ich „rodzinne” męskie wyjazdy zaczynały się od tego samego.

– No co, ostatni kawaler twierdzy, gotów do kapitulacji? – mrugnął Grzegorz, gdy pakowali torby do bagażnika Mariana terenówki.
– Nasz orzeł jeszcze się broni przed małżeńską niewolą – zaśmiał się Paweł, klepiąc go po ramieniu. – Wszystkie panny rozpędził.

Marian tylko się uśmiechnął. Nie bronił się. Czekał.
– Ożenię się, chłopaki, ale tylko z miłości – powiedział poważnie, gdy wyjeżdżali z miasta. – Tak, żeby od razu wiedzieć: to ona. Żeby być z nią jednym ciałem, oddychać w tym samym rytmie.
– Oj, Marian, ty romantyku – przeciągnął Grzegorz z tylnego siedzenia. – Tak się nie dzieje. To tylko w bajkach dla dziewczynek. Wróżek nie ma.
– A ja wierzę, że są – uparcie odpowiedział Marian, patrząc na uciekającą w dal drogę.

Na działce, po saunie i pierwszych kiełbaskach, spór rozgorzał na nowo. Miejscowe dziewczyny z osady, spacerujące w pobliżu ich działki, zerkały kokieteryjnie w stronę trzech przystojnych miejskich mężczyzn.
– A może sprawdzimy twoją teorię o „jednej jedynej” w praktyce? – podchwycił podstępnie Paweł. – Gramy w „złote spojrzenie”. Kto pierwszy mrugnie lub odwróci wzrok od przechodzącej piękności – przegrywa.
– A co dostanie przegrany? – Marian podjął wyzwanie z zapałem.
– Przegrany – Grzegorz zatarł ręce – jedzie na szosę i oświadcza się pierwszej napotkanej handlarce. Na miejscu.

Marian był pewny siebie. Ale czy to piwo uderzyło mu do głowy, czy słońce zbyt mocno przygrzało, przegrał. Gdy obok przeszła wysoka blondynka, mimowolnie się uśmiechnął i odwrócił wzrok. Kumple ryknęli ze śmiechu.

Słowo się rzekło. Po pół godzinie jechali już szosą. Serce Mariana waliło ze wstydu i głupiego podniecenia. Kilka kilometrów od osady zobaczyli samotną postać przy stoliku z pęczkami ziół i słoikami jagód. Niewysoka kobieta w prostym płóciennej sukience i chuście tak nisko zawiązanej, że prawie nie było widać twarzy.

– No, narzeczony, twoja kolej! – popchnęli go przyjaciele.

Marian wysiadł i podszedł. Kobieta podniosła na niego oczy – przerażone, ale czyste, niesamowicie błękitne. Zauważył, że dłonie, którymi przebierała jagody, były pokryte strasznymi bliznami po oparzeniach. Gdy się przywitał, nie odpowiedziała, tylko wyjęła z fartuszka mały notes i ołówek, podając mu kartkę.

„Co pan chce?” – napisane było starannym pismem.

Marian się zmieszał. Całe jego przygotowane żartobliwe przemówienie wyleciało mu z głowy. Patrzył na tę kruchą, milczącą postać i czuł się jak ostatni łajdak.

– Przepraszam za idiotyczne pytanie – zaczął, starając się mówić jak najłagodniej. – Założyliśmy się z kolegami… W skrócie, przegrałem. I teraz muszę… muszę się pani oświadczyć.

Spodziewał się wszystkiego: gniewu, łez, pogardy. Ale kobieta tylko na chwilę zastygła, po czym wolno skinęła głową. Marian nie wierzył własnym oczom. Wzięła notes i napisała: „Zgadzam się”. Potem wyrwała kartkę i podała mu. Był tam adres.

Następnego dnia, dręczony wyrzutami sumienia, Marian pojechał pod wskazany adres. Znalazł go na skraju osady – schludny, zadbany domek z pelargoniami w oknach i bujnymi krzewami piwonii wzdłuż płotu. Na ławce przy furtce siedziała starsza kobieta o surowej, lecz mądrej twarzy. Odłożyła druty i zmierzyła go przenikliwym spojrzeniem.

– Do Weroniki? – spytała bez wstępów.
– Tak. Jestem Marian.
– Jestem Barbara, jej babcia. Z jakimi zamiarami przyjechał pan, młody człowieku? Wczoraj wnuczka wróciła nieprzytomna.

Marianowi z nowegoMarian spojrzał w oczy Weroniki, które lśniły jak gwiazdy w letnią noc, i zrozumiał, że to właśnie o tej jednej, nieoczekiwanej chwili mówił swoim przyjaciołom – chwili, gdy serce bije tylko dla niej, a świat zamyka się w jednym uśmiechu.