– Zaprosiłem mamę i siostrę do nas na Sylwestra – oznajmił mąż wieczorem trzydziestego grudnia. – Zdołasz wszystko przygotować?

Dzwonię mamę i siostrę, że przyjadą na sylwetkę oznajmił wieczorem trzydziestego grudnia mąż. Czy zdążysz wszystko przygotować?

Wreszcie te upragnione dni wolne! westchnęła Zuzanna, zsiadając na pufę w przedpokoju i zrzucając buty. Całe dziesięć dni przed nami. Rozciągnęła się, odczuwając, jak napięte mięśnie powoli się rozluźniają, i w myślach uśmiechnęła się na myśl o tym, co ją czeka.

To świetnie! przytaknął Krzysztof, opierając się o framugę drzwi. Właśnie rozmawiałem z Agnieszką. Powiedziała, że nie mogą się zdecydować, gdzie spędzić sylwestra, więc przyjadą do nas dodał.

No dobra Zuzanna zmarszczyła brwi, podnosząc wzrok na męża. A nasza mama i tak przyjdzie. Zawsze razem z nimi świętuje podsumował Krzysztof, obserwując, jak w twarzy żony pojawia się cień niepokoju.

Czy wiesz, że sylwester już jutro? przerwała go ostry głos Zuzanny. Pracowałam do późna cały tydzień, żeby spełnić plan. A teraz mówisz, że cały mój jutro będzie tylko zabawą przy patelniach? podniosła ton.

Co mamy gotować? odparł spokojnie mąż. Parę sałatek, drugie danie, wędliny, może przekąski

Krzyś, lepiej się odsuniesz, bo możesz się zranić od tej patelni powiedziała Zuzanna, nagle poważna. Niech twoi krewni przyjdą z własnym jedzeniem. Zadzwoń do nich i powiedz, że tak mają zrobić. Pamiętam, jak kiedyś całą noc biegałam z talerzami, a twoje panie siedziały na kanapie, popijając wino przy Błękitnym ogieńcu.

Zuzanno, po co tak reagujesz? zapytał Krzysztof, nie spodziewając się takiej reakcji.

A jak mam się zachować? odparła żona, po czym pobiegła do sypialni, by przebrać się w domowe ubranie.

Zuzanna ogarnęła gniew, choć dopiero wczoraj zaczęły się jej wolne. Jedynym, co podnosiło jej ducha, było to, że w tym miesiącu zarobiła półtora raza więcej niż zwykle. Wzięła głęboki oddech, podeszła do lustra i powoli zmywała makijaż, rozważając plany na jutro.

W idealnym scenariuszu chciała spać do dwunastej, wypić spokojne śniadanie, posprzątać, zamówić zakupy i przygotować coś lekkiego na święta. Nie chciała hałasu ani pośpiechu; po tygodniu szaleństw w pracy marzyła o cichym, przytulnym Sylwestrze.

Jak sprawić, by wszystko poszło zgodnie z planem? myślała, przeglądając w głowie wszystkie możliwe warianty.

Ignorując krążącego po mieszkaniu Krzysztofa, Zuzanna przeszła na kuchnię, nalała sobie gorącą herbatę z cytryną i usiadła przy stole. Na zewnątrz lekko padał śnieg, migocząc w świetle latarni, tworząc prawdziwie bożonarodzeniowy nastrój.

Na moment wpatrzyła się w okno, zapominając o dylemacie, po czym potrząsnęła głową i wróciła do rzeczywistości. W głowie zaiskrzyła się ryzykowna, ale genialna myśl.

Następny poranek zaczął się dokładnie tak, jak zaplanowała Zuzanna: o dwunastej. Po przeciągnięciu się zauważyła, że Krzysztof już wstał i krząta się w kuchni rzadkość w przedświątecznym zamieszaniu. Wstała, zarzuciła miękki szlafrok i skierowała się do niego.

Co tam robisz? spytała, mrużąc oczy w jasnym świetle.

Chciałem Cię zaskoczyć śniadaniem sylwestrowym uśmiechnął się Krzysztof, mieszając coś w misce.

Wygląda, że coś się pali zaśmiała się Zuzanna, gdy z patelni uniósł się dym.

Kiedy usiedli przy stole, Zuzanna w końcu zapytała męża, jak zamierza przyjąć gości, skoro nic nie kupił, a mieszkanie nie jest posprzątane.

Nie mogłem odmówić Agnieszce odparł Krzysztof, nie odrywając oczu od talerza.

No tak, zmarszczyła brwi Zuzanna. Twojej siostrze trudno odmówić.

Masz jakiś pomysł? Wczoraj widziałem Twój zamyślony wyraz. Naprawdę podziwiam Twoją wytrwałość, myślałem, że rozlejesz wszystko po mieszkaniu.

Najpierw zadzwoń do siostry i zapytaj, czy przyjdą z przystawkami i sałatkami. Jest ich czworo: dorośli i dwoje dzieci.

Dobrze skinął głową Krzysztof.

Z ciężkością serca wyjął telefon i wybrał numer Agnieszki.

Cześć, Agnieszko. Zuzanna organizuje stół, więc chciałbym wiedzieć, co przyniesiecie, żeby się nie dublować powiedział.

Po drugiej stronie telefonu rozległ się śmiech. Krzysztof, serio? Kiedy mam gotować? Mam dwójkę dzieci! Mieliśmy nadzieję, że Zuzanna sama coś wymyśli, jak zawsze odparła podkładając szyderczy ton.

Dzieci nie są już maluchami, to uczniowie odrzekł Krzysztof.

Nagle w słuchawce zabrzmiał huk. Ojoj, przepraszam, znowu coś rozbiłam. Do zobaczenia wieczorem! przerwała Agnieszka połączenie.

Krzysztof wrócił do Zuzanny z zaskoczonym wyrazem twarzy.

Nic nie przyniosą? zapytała, patrząc na niego z nadzieją.

Tak i mama też. Obie chciały odpocząć, nie gotować podsumował krótko mąż.

Rozumiem. Myślałam o wyjeździe na Sylwestra do rodziców. Proponowali to już w czwartek, ale chciałam zostać w domu i nie mówiłam Ci. Pojedziesz ze mną? Nie mamy czasu na długie namysły odparła.

To kłótnia z krewnymi mruknął Krzysztof, patrząc na żonę. Albo ty się ze mną pokłócisz odparła z uśmiechem Zuzanna.

Oczywiście, że wybieram Ciebie przyznał, podnosząc ręce w geście pojednania.

Zuzanna postanowiła posprzątać mieszkanie, by w Nowym Roku powrócić do czystego lokum. Krzysztof wyruszył na zakupy z listą przygotowaną przez żonę. Gdy wszedł do centrum handlowego, wokół go otaczała świąteczna aura: migoczące lampki, ozdobione choinki i figurki Świętego Mikołaja.

To ja! Choinka! rzekł głośno, podnosząc ramiona. Jak mogłem o niej zapomnieć?

Nie zamyślając się, porzucił wszystkie sprawy i ruszył najpierw na stoisko z drzewkami. Wybrał małą, ale uroczą jodłę, której gałązki drążyły mu twarz, gdy nieść ją miał do domu.

Gdy otworzył drzwi, Zuzanna odwróciła się i wykrzyknęła: Choinka? na jej twarz spłynęła uśmiechnięta fala.

Udekorujesz? zapytała, choć nie kupił jeszcze nic z listy. Po prostu chciałem Cię ucieszyć.

Zawsze byłeś przeciwko żywym drzewkom zauważyła.

Nie wiem, wzruszył ramionami. W tym roku poczułem potrzebę zmiany.

Atmosfera natychmiast stała się świąteczna. Zuzanna nie tracąc czasu wyciągnęła z górnej półki pudełko z bombkami i zaczęła ubierać jodłę. Z miłością zawieszała ozdoby, a każdy kolejny element sprawiał, że pokój stawał się coraz bardziej magiczny.

Kiedy skończyła, Krzysztof wrócił, niosąc torby pełne zakupów i pamiątek.

Wszystko kupiłeś? spytała, przeglądając zawartość worków.

Poza rybą. Była nieświeża, więc jeszcze jedziemy po nią odparł, a Zuzanna poczuła, jak serce wypełnia ją ciepło.

Dobrze przyznała, nie spodziewając się takiego zaangażowania męża. Myślała, że odrzuci jej pomysł i będą musieli cały wieczór zabijać się w rozmowach z gośćmi.

Wkrótce pakowali samochód, a na zegarze wskazywała już siedem wieczorem, a krewni mieli przybyć o dziesiątej. Droga do rodziców Zuzanny trwała około godziny, więc postanowili wyjechać z wyprzedzeniem.

Stało się przy otwartym bagażniku, przeładowanym torbami i prezentami. Zuzanna, poprawiając włosy, zwróciła się do męża:

Mam nadzieję, że nic nie zapomnieliśmy?

Wszystko jest, oprócz deseru. Możemy coś kupić po drodze odparł.

Zuzanna skinęła głową i ruszyli w trasę.

Dom, do którego dotarli, był urokliwą wsią w okolicach Kielc. Rodzice Zuzanny przeprowadzili się tam dziesięć lat temu, sprzedając mieszkanie w mieście. Byli zawsze pełni energii, a ich wiejski domek, choć prosty, był udekorowany girlandami, które nadawały mu świątecznego blasku.

Od zeszłego roku nie zdejmujemy girland zaśmiał się ich ojciec, Antoni Kowalski, kiedy Zuzanna pochwaliła ich starania.

Naprawdę? Nie zauważyłam ich, gdy byłam u was latem odpowiedziała z uśmiechem.

Rozładowywali rzeczy, a Zuzanna, podając ojcu torby, rzuciła:

Przynieśliśmy sporo jedzenia. Nie wiem, co planujecie przygotować, ale na pewno się przyda.

Dajcie mi chwilę, zaniosę wszystko do domu rozkazał Antoni. A ja i Krzysztof zajmiemy się naszą domową łaźnią, którą zbudowaliśmy własnoręcznie.

Łaźnia była prawdziwym majstersztykiem: szeroki przedpokój, drewniane panele i aromaty olejków eterycznych, które Antoni z zapałem kupował dla gości.

Tymczasem Zuzanna i jej matka, Walentyna, włączyły świąteczne filmy. Zatopione w przygotowaniach, nie zauważyły, jak minęła godzina. Gdy zegar wybił dziewiątą, telefon Krzysztofa rozbrzmiał nieustannymi dzwonkami.

Krzysiek, otwórz! Czekamy przy drzwiach rozkazała Siara, siostra Agnieszki.

Nie ma nas w domu odpowiedział niepewnie.

Gdzie jesteście? Kiedy wrócicie? domagała się siostra.

Pojechaliśmy na wieś. Wszystko poszło chaotycznie. Wrócimy dopiero za dwa dni tłumaczył, nie chcąc przyznać się do błędów.

Do wsi? A co z Sylwestrem? nie mogła uwierzyć.

Będziemy obchodzić go tutaj, w wiosce wyjaśnił.

Naprawdę? skrzywiła się. A co my? Czy mamy wrócić do domu i świętować w rodzinnej atmosferze? dopytała, wyraźnie zirytowana.

Oczywiście, możecie wrócić i spędzić go z rodziną odpowiedział Krzysztof, zachowując spokój.

Czy mam całą noc bawić dzieci? zapytała z nieufnością.

Nie wiem jeśli trzeba, to tak przyznał niepewnie.

Taka podłość mnie zaskakuje. Czy macie chociaż klucze schowane pod dywanem? dopytywała, nie tracąc nadziei. Nie chcę potem sprzątać bałagan.

Teraz rozumiem, dlaczego co roku jedziecie do znajomych uśmiechnął się Krzysztof. Tylko że moja żona już mnie przechytrzyła roześmiał się i dodał: Szczęśliwego Nowego Roku, kochana!

Na ekranie telefonu pojawił się numer matki, Aliny Kowalskiej.

Tak, wyjechaliśmy odrzekł, nie czekając na odpowiedź. Będziemy w wiosce. Nie zostawiliśmy wam kluczy.

Jak śmiesz tak z nami postępować! My na was liczyliśmy! wybuchła Alina.

Rozumiem, ale tak się stało odpowiedział. Naprawdę zmęczyło mnie, że wszystkie święta spędzamy w małym mieszkaniu. Dlaczego nie zapraszacie nas? A przyjść do gotowego stołu to zawsze proszę! Mimo że macie trzy pokojowe mieszkania!

Synu, czy naprawdę urodziłam cię po to, by znosić takie traktowanie? zapytała gorzko.

Czy to sprawiedliwe? mruknął Krzysztof.

Alina zamilkła, nie wiedząc, co odpowiedzieć.

Dobrze, rozumiem cię odpowiedziała smutno. Nie będziemy cię więcej nie niepokoić.

Po odłożeniu słuchawki Krzysztof westchnął ciężko. Rozmowa była trudna; nie był typem, który psuje relacje rodzinne przez drobne nieporozumienia, ale nagromadzone urazy dały o sobie znać.

Wszystko w porządku? zapytała Zuzanna, kładąc głowę na jego ramieniu.

Tak, mama dzwoniła odparł krótko.

Rozumiem westchnęW nowym roku zasiedli przy kominku, trzymając się za ręce, i w ciszy poczuli, że najważniejsze święta są te, które spędzają razem.