Zapomnij o niej, chłopaku

Wczesnym niedzielnym rankiem Adama obudził dzwonek do drzwi. Jeszcze półprzytomny sięgnął po telefon, ale ekran pozostawał ciemny. Wtedy ponownie rozległo się pukanie. Zerwał się z łóżka, narzucił ubranie i pobiegł otworzyć. Każdy wie, że gdy ktoś puka tak uporczywie o świcie, to nie bez powodu.

— Cześć! Długo będziesz się wylegiwał? Co, nie cieszysz się na widok przyjaciela? — W drzwiach stał Krzysiek Malinowski, kolega ze studiów. — Mogę wejść?

— Krzysiek? Z jakiej okazji? — Adam uściskał go mocno i wciągnął do mieszkania. — Nie uprzedziłeś, szelmo. Jak mnie znalazłeś?

— U twoich rodziców byłem. Matka dała adres. To ona mi powiedziała, że się rozwiódłeś i tu uciekłeś. Jestem przejazdem, specjalnie tak ułożyłem trasę, żeby cię odwiedzić. Prowadź, gdzie usiądziemy.

— Idź do kuchni, a ja tylko się umyję. Zagrzej czajnik! — krzyknął, zamykając się w łazience.

Gdy wrócił, na stole stała butelka czerwonego wina, a Krzysiek kroił ser.

— Wybacz, trochę się tu rozgościłem. Lodówka pusta jak po oblężeniu. Głodujesz czy co? Po to się ma przyjaciół, żeby człowiek nie zdechł z głodu — powiedział z udawaną powagą, układając kanapki.

— Wino? O tej porze? — Adam obrócił butelkę, czytając etykietę.

— Kto nam zabroni? To tylko symboliczne, żeby rozmowa lepiej płynęła.

Wypili, przegryzając jajecznicą i kanapkami. I wspominali, wspominali…

Krzysiek ożenił się jeszcze na studiach.

— Teść przeszedł na emeryturę, więc teraz ja prowadzę firmę budowlaną. Tak, możesz zazdrościć. Starszy syn kończy szkołę, młodszy jest w siódmej klasie. Życie mi się ułożyło — przechwalał się. — A o tobie już wiem. Nie znalazłeś swojej Aiszy?

— Pamiętasz? Nie, nie znalazłem.

— Tylko nie mów, że żyjesz sam jak palec. — Krzysiek wsunął do ust resztkę kanapki.

— Z synem. Wyjechał do Kingi na urodziny. Wczoraj dzwonił, że wróci za kilka dni.

Kiedyś koledzy odradzali Adamowi małżeństwo z Kingą. Ale on uparł się, bo przypominała mu Anię – tę, którą nazywali Aiszą. Jej syn od razu nazwał go tatą, a Adam przywiązał się do chłopca. Jednak małżeństwo nie przetrwało. Kinga szybko wyszła ponownie za mąż, a relacje Szymona z nowym ojczymem nie układały się dobrze. Często uciekał do Adama. Kinga oskarżała byłego męża, że specjalnie przeciąga chłopca na swoją stronę. Adamowi te awantury znudziły się, więc wyprowadził się do Wrocławia.

— Szymek każde wakacje spędzał u mnie. Kinga urodziła dziecko i miała go gdzieś. A po szkole przeprowadził się do mnie na stałe — opowiadał Adam.

— No proszę, telenowela blednie. — Krzysiek rozlał resztę wina.

— Nie, już się wszystko uspokoiło. — Wypili.

— A ja miałem nadzieję, że jednak ją znajdziesz. Taka miłość była… — Krzysiek westchnął.

Adam milczał. Rzadko już myślał o tamtej miłości, ale Krzysiek przypomniał, rozbudził wspomnienia.

Na dworcu obiecali sobie, że nie dadzą się już zgubić. Adam wrócił do domu, wyciągnął stary album i znalazł zdjęcie Ani. Wpatrywał się w nie łapczywie, wracając myślami do dawnych dni…

***

Krzysiek wyprosił u ojca stary samochód i trójka przyjaciół pojechała w Bieszczady, do rodziny Jacka. Do rozpoczęcia roku akademickiego jeszcze było sporo czasu, więc czemu nie odpocząć?

W sadach trwały zbiory jabłek i śliwek. Chłopakom zaproponowano pracę przy owocach. Dodatkowe pieniądze zawsze się przydają, zwłaszcza studentom. Wstawali o świcie, zbierali, a gdy upał stawał się nie do zniesienia, biegli nad pobliskie jezioro.

Tam zobaczyli Anię. Siedziała na brzegu, wpatrzona w dal.

— Aisza czeka na swojego księcia — zażartował Krzysiek.

Od tej pory tak ją nazywali. Koledzy już dawno mali dziewczyny, tylko Adam nie angażował się na poważnie.

Krzysiek z Jackiem z krzykiem wskoczyli do wody, lecz Adam podszedł do dziewczyny.

— Czekasz na statek z tęczowymi żaglami? — zapytał żartobliwie.

Podniosła na niego oczy. Było w nich tyle smutku, że on zaniemówił. Znów odwróciła się w stronę jeziora. Adam usiadł obok, objął kolana. Wydawało się, że nawet nie zauważyła jego obecności.

— Słyszysz? — spytał, nasłuchując szumu fal.

— Jezi— To jezioro opowiada historie — odpowiedziała cicho, a Adam po raz pierwszy zrozumiał, że niektóre spotkania zostawiają ślad na całe życie, nawet jeśli trwają tylko chwilę.