Zapomniana przez matkę, obawiam się o swoje dziecko

Moje życie mogłoby być szczęśliwe. Mój mąż, Krzysztof, to człowiek, o którym zawsze marzyłam: dobry, niezawodny, zawsze gotów mnie wspierać. Czekamy na dziecko, a to prawdziwy cud, bo oboje mamy już po czterdziestce. Ale nad naszym szczęściem zawisła czarna chmura, a nazywa się ona chorobą mojej matki.

Na początku roku lekarze postawili jej straszną diagnozę – chorobę Alzheimera. Moja mama, Halina Nowak, wychowywała mnie sama, bez ojca, który zniknął z naszego życia, zanim się urodziłam. Nie mogłam zostawić jej samej sobie. Po długich rozmowach z mężem zdecydowaliśmy, że zabierzemy ją do naszego mieszkania w Krakowie. Krzysztof mnie wsparł:

— Mamy miejsce, Ewo. To twoja matka, a poza tym jest już starsza, co nam może zrobić?

Urządziliśmy mamie przytulny pokój, regularnie wożimy ją do lekarzy, pilnujemy leków. Ale moja ciąża, którą przyjęłam jak błogosławieństwo, jakoś jej nie ucieszyła. Spodziewałam się, że będzie zachwycona przyszłą wnuczką, przecież tak marzyła o kontynuacji rodu. Zamiast radości jej zachowanie stawało się coraz bardziej przerażające.

Czasami mama patrzy na mnie pustym wzrokiem i nagle rzuca:

— Kim ty jesteś? Wynoś się z mojego domu!

Gdy próbujemy ją uspokoić, zaczyna krzyczeć:

— Nie ważcie się mi rozkazywać! Tu ja jestem panią, a wy nikim!

Przestawia meble, chowa moje rzeczy, a czasem dochodzi do tego, że wypycha mnie za drzwi, jakbym była obca. Znosiłam to, ale kiedy zaczęła wymagać, żebym nosiła ciężkie torby lub pomagała jej przesuwać szafę, moja cierpliwość się skończyła. Próbowałam wytłumaczyć, że nie mogę dźwigać ze względu na ciążę, ale w odpowiedzi słyszałam tylko:

— Niewdzięczna dziwko! Poświęciłam ci całe życie, a ty nawet pomóc nie potrafisz!

Powtarzałam, że spodziewam się dziecka, że muszę na siebie uważać, ale jej oczy wciąż były puste. Nie pamięta. Nie rozumie. Od tej bezradności płaczę w nocy, a każdy mój szloch odbija się bólem w moim nienarodzonym jeszcze dziecku.

Krzysztof też jest na granicy wytrzymałości. Mama myli go z jakimiś wymyślonymi ludźmi, nazywa raz Janem, raz Piotrem, a czasem zupełnie dziwnymi imionami. Opowiada mu o moim dzieciństwie, jakby był przypadkowym znajomym, a nie moim mężem. Niedawno przyznał, zaciskając zęby:

— Ewa, ledwie daję radę. Jeszcze trochę, a nie wytrzymam. Ona doprowadza mnie do szału, i boję się, że pewnego dnia nie zapanuję nad sobą i… zrobię coś strasznego.

Ja też jestem na krawędzi. Ale najbardziej dręczy mnie strach o dziecko. Jestem w dwudziestym drugim tygodniu, a w głowie kłębią mi się koszmarne scenariusze. Co, jeśli mama uzna, że moje dziecko jest obce? Może zechce się go pozbyć? Oddadzą do domu dziecka, wyrzucą na ulicę, albo… nawet nie chcę myśleć, co jeszcze może jej przyjść do głowy. Te się duszą, pozbawiają snu, zatruwają radość oczekiwania na macierzyństwo.

Przyjaciółka, widząc moje łzy, zaproponowała:

— Ewa, oddaj ją do domu opieki. Tam zajmą się nią profesjonaliści, a wy wszyscy odetchniecie.

Drgnęłam na te słowa. Jak mogłabym tak postąpić z mamą? Oddała mi całe swoje życie, poświęcała wszystko, żebym wyrosła szczęśliwa. Porzucić ją teraz to zdrada, czarna niewdzięczność. Ale w głębi duszy zadaję sobie pytanie: a jeśli to jedyne wyjście? Może tak będzie lepiej dla nas wszystkich? Dla mamy, dla dziecka, dla naszej rodziny, która trzeszczy w szwach?

Rozrywa mnie poczucie obowiązku i strach o przyszłość. Co robić? Oddać mamę do specjalistycznej placówki, gdzie może będzie jej lepiej, czy dalej żyć w tym piekle, ryzykując zdrowie dziecka i swój rozum? Nie wiem. A od tej niepewności serce rozrywa mi się na kawałki.