Zapomniałam powiedzieć mężowi, że wracam do domu. Wchodząc do mieszkania, prawie zemdlałam z wrażenia.

Myśli plątały się w głowie, w sercu gotowała się zazdrość i uraza. Za co oni tak z nią? Czy nie kochała swojego męża? Czy była złą żoną i matką dla ich syna?

Ale to, co stało się potem, nie mieściło się w żadnych normach.

Jolanta była pewna, że razem z mężem zostali sobie przeznaczeni. I to, że w związku z Wojtkiem żyli szczęśliwie już ponad dziesięć lat, uważała za naturalny porządek rzeczy.

Dziś wracała do domu z delegacji, na którą wyjechała dwa dni wcześniej. Szef wezwał ją do siebie i oświadczył, że z problemami w jednym z oddziałów nikt poza nią sobie nie poradzi.

— Tam jest praca na trzy dni, nie więcej. Pakuj się, Jolanta, i nie myśl nawet o wymówkach. Jutro rano wyjeżdżasz — powiedział lekko zirytowanej kobiecie.

Jola miała swoje plany na najbliższe dni, a wyjazd do innego miasta w nie nie wpisywał się. Ale z szefem się nie dyskutuje. Nawet jeśli w przykład przytoczy fakt, że w firmie na delegacje jeździ tylko młodzież, bo sam szef kiedyś taką zasadę wprowadził. A ona już swoje odjeździła z nawiązką. I teraz, po trzydziestce, liczyła na spokojniejszy grafik.

— Wojtek, wyjeżdżam służbowo. Myślę, że na trzy dni. Pilnuj, żeby Tomek odrabiał lekcje z korepetytorem, bo ostatnio się wymiguje. A ja płacę za to niemałe pieniądze. I niech je normalnie, nie chipsami i sucharkami, tylko zupą i kotletami, które zostawię w lodówce.

— Dobrze, dopilnuję, nie martw się — mruknął obojętnie mąż, nie odrywając wzroku od smartfona.

— I to wszystko? — zdziwiła się Jola. — To fakt, że wyjeżdżam, w ogóle cię nie wzrusza? Słuchaj, oderwij się wreszcie od tego telefonu!

— No jakbyś nie wyjeżdżała na miesiąc. Wrócisz za trzy dni. Sama powiedziałaś. A trzy dni my z synem bez ciebie jakoś przeżyjemy.

Przy tych słowach Wojtek w końcu podniósł wzrok na żonę i nawet się uśmiechnął.

— A czemu znowu cię wysyłają? Przecież swoją normę już odrobiłaś? — zdziwił się.

— Potrzebują doświadczonego specjalisty. Tak mi powiedział szef. Doświadczonego i stanowczego, z charakterem! — odparła z dumą Jolanta, wiedząc, jak jest ceniona w pracy.

Podczas delegacji postanowiła przyspieszyć sprawy i wrócić do domu z obcego, nieprzyjaznego miasta trochę wcześniej. Choćby tylko o jeden dzień. Ten dzień mogła spędzić w domu, poświęcając go sobie.

Pociąg, którym jechała Jolanta, zbliżał się już do przedmieść rodzinnego miasta. Była w dobrym nastroju. Z przyjemnością myślała o powrocie do pustego mieszkania. Cieszyła się na tę chwilę wolności. Mąż w pracy, dziesięcioletni Tomek jeszcze w szkole. Będzie mogła zająć się tylko sobą.

Najpierw weźmie kąpiel z pachnącą pianą. Potem nałoży maseczki na twarz i dłonie. Może nawet się zdrzemnie — tę przyjemność od dawna sobie odmawiała. A potem Tomek wróci ze szkoły. Trzeba go nakarmić, pomóc z lekcjami. Bo z tą pracą już nawet nie pamiętała, kiedy ostatnio poświęciła synowi czas. Nawet na macierzyńskim nie wysiedziała normalnie — poleciała do pracy, oddając dziesięciomiesięcznego Tomka pod opiekę emerytowanej ciotki.

O tym, że wraca wcześniej, nie uprzedziła męża — czy zapomniała, czy zrobiła to celowo, teraz już nie miało znaczenia. Niech będzie niespodzianka. Wojtek wróci wieczorem do domu, a tam żona, ciepła kolacja i odrobione lekcje syna. Cudownie!

Wzruszona wspomnieniami ich poznania i nagłego ślubu z Wojtkiem, Jolanta po drodze wstąpiła do sklepu. Kupiła butelkę wytrawnego wina i ulubiony torcik męża. Niech wieczór będzie romantyczny. Tak bardzo tego pragnęła. Bo ostatnio jakoś oddalili się od siebie — ona zapracowana, on wciąż w telefonie, nawet rozmawiać im się nie chce. Jak obcy ludzie!

Gdy otworzyła drzwi do mieszkania, nie od razu zorientowała się, że ktoś jest w środku. Dopiero gdy zapaliła światło w przedpokoju i zobaczyła obce damskie buty, zrobiło jej się zimno. Potem wzrok padł na lekkie futerko wiszące w szafie. Pachniało słodkimi, drażniącymi perfumami — aż zrobiło jej się niedobrze.

A może nie od perfum, tylko od świadomości, że czeka ją bardzo nieprzyjemna scena. Zamiast kąpieli, maseczek i rodzinnego wieczoru z winem i kolacją.

Nic z tego nie będzie. Może nawet jej rodzina już nie istnieje. Bo zdrady nie wybaczy. Po prostu nie potrafi.

Zebrała się w sobie. Musi zachować zimną krew, żeby nie wyglądać śmiesznie i żałośnie w oczach zdradzającego męża i obcej kobiety, która ośmieliła się wejść do ich domu i zabawiać się z cudzym mężczyzną. I zniszczyć jej szczęście.

Jolanta słyszała śmiech i cichą rozmowę z sypialni. Szukała czegoś, czym mogłaby uderzyć obój naraz.

— Boże, jak mogłam do tego dopuścić? Dlaczego nie widziałam, nie czułam, że Wojtek oddalił się tak bardzo, że znalazł sobie kochankę? I to mu nie wystarczyło — jeszcze ją przyprowadził do naszego łóżka!

Szeptała do siebie, próbując się uspokoić. Znając swój wybuchowy temperament, bała się, że może kogoś zabić. A to oznacza więzienie. Trzeba się opanować.

W końcu, nie mogąc dłużej powstrzymywać emocji, ruszyła w stronę sypialni, której drzwi były teraz zamknięte.

Po drodze zahaczyła o przewód wysokiej lampy stojącej przy stoliku. Widocznie, zanim przeszli do przyjemniejszej części spotkania, pili szampana i podjadali. Na stoliku stała butelka i owoce.

Huk upadającej lampy w ciszy mieszkania zwrócił uwagę przebywających w sypialni.

Drzwi natychmiast się otworzyły, a przed Jolą stanęła…

— Kasia? — zdziwiła się. — Ty? Mój Boże! Dlatego te perfumy wydały mi się takie znajome! — zaśmiała się histerycznie, rozpoznając w rywalce dawną przyjaciółkę. — Jak mogłaś? Zdrajco!

— Jola? — zdziwiła się tamta. — A co ty tu… Przepraszam, ale byłam pewna, że jesteś na delegacji.

— On też chyba nie spodziewał się, że wrócę wcześniej? — powiedziała Jola, mając na myśli ukrywającego się wJolanta odwróciła się i wyszła z mieszkania, wiedząc, że od teraz nic już nie będzie takie samo.