Zapiski z serca

**Pamiętnik**

Po śmierci ojca Jadzia wraz z mężem postanowili sprzedać dom na wsi. Jadzia spodziewała się dziecka, a pieniądze były potrzebne na większe mieszkanie w mieście.

Był ciepły wrzesień. Jadzia patrzyła na wieś i nie poznawała jej. W ciągu roku pojawiły się wysokie płoty, a na miejscu starych ruin stały nowe domy z kolorowymi dachami. Tylko ich dom pozostał taki sam.

Kamil zatrzymał *Poloneza* przed gankiem. Jadzia wysiadła i przeciągnęła się. Cisza, a od czystego powietrza aż zakręciło jej się w głowie. Otworzyła drzwi i weszła do środka. Dom wydał jej się jakiś skurczony, ciasny.

Od roku nikt tu nie mieszkał. Po śmierci mamy ojciec przyjeżdżał sam. Działka była duża, ale nic nie sadził — chodził do lasu, na ryby. Nawet w zeszłym roku ciągnęło go tutaj, choć już mocno chorował. Mówił, że tu się lepiej oddycha, że powietrze leczy.

Na początku maja przywieźli go. Dopiero w domu Jadzia zrozumiała, jak bardzo ojciec podupadł. Nie mógł tu zostać sam. Namówiła go w końcu, by wrócił z nimi do miasta. Miesiąc później położył się do łóżka, a pod koniec września odszedł.

Ona i Kamil byli typowymi miejskimi ludźmi — nie przyjeżdżaliby tu często. Za daleko od miasta, a urlopy wolą spędzać nad morzem. A dom bez stałej opieki zacząłby niszczeć. Już teraz wyglądał na opuszczony. Postanowili więc sprzedać, póki jeszcze był solidny i zadbany. Jeśli w przyszłości zatęsknią za ciszą i wiejskim powietrzem, kupią coś bliżej miasta.

W oczach Jadzi pojawiły się łzy pod wpływem nagłych wspomnień. Dom odziedziczyli po babci i dziadku. Najpierw odeszła mama, potem jedno po drugim babcia i dziadek, a w zeszłym roku ojciec.

Jadzia stanęła przed portretem młodej dziewczyny na ścianie. Kamil wnosił torbę z rzeczami, podszedł do niej i objął ją z tyłu.

— Nie widziałem u ciebie takiego zdjęcia. Ile ty masz tutaj lat? — spytał, patrząc na fotografię.

— To nie ja, to mama. Chyba miała szesnaście albo siedemnaście, jeszcze się uczyła w szkole.

— Jesteś do niej bardzo podobna. Myślałem, że to ty. — Zajrzał jej w twarz. — Podaj wiadro, przyniosę wody, a ty zagotujesz na herbatę.

Jadzia pociągnęła nosem i poszła do kuchni. Wróciła z ocynkowanym wiadrem.

— Stało do góry dnem. Ale przepłucz je. Pompa jest dwa domy dalej — powiedziała, podając mężowi wiadro.

— Wiem. — Kamil wyszedł z chaty, skrzypiąc pustym wiadrem.

Jadzia wróciła do kuchni, włączyła elektryczną kuchenkę, ale ta nie zadziałała. *„Korki wykręcone”*, przypomniała sobie. Leżały na półce pod licznikiem w pokoju. Wkręciła je, dotknęła dłonią — metalowy krążek zaczął się nagrzewać.

Rozejrzała się. Nic stąd nie zabierze, może tylko zdjęcie mamy. Trzeba pójść do sąsiadów, zapytać, czy komuś coś się przyda.

Po herbacie Jadzia zajrzała do sąsiadki. Ich domy nie dzielił wysoki płot.

— Będziecie sprzedawać? — spytała sąsiadka, ciocia Teresa.

— Tak. — Jadzia skinęła głową.

— Wpadnę, zobaczę, choć u mnie też się tego nazbierało. Powiedzieć innym?

— Oczywiście. — Jadzia ucieszyła się.

Wróciła do domu. Kamil wybierał, co można spalić. I tak piec trzeba było napalić — w domu było wilgotno. Zajął się tym, a Jadzia weszła na strych po skrzypiących schodach, które uginały się pod jej ciężarem.

— Może ja? — spytał mąż, odrywając się od papierów na stole.

— Nie, ja sama.

Dawniej Jadzia bała się wchodzić na strych. W nocy słyszała czyjeś kroki nad głową. Ktoś tam chodził. Ojciec mówił, że to koty albo dom skrzypi, stygnąc po upalnym dniu. Mimo to nakrywała się kołdrą po uszy i tak zasypiała.

Słońce wpadało przez małe, kwadratowe okienko. Pyłki tańczyły w jego promieniach jak żywe.

— I nic tu strasznego nie ma — powiedziała na głos Jadzia.

Od jej głosu cienie w kątach jakby się skuliły. Starała się nie dotykać grubych pajęczyn zwisających z dachu, rozpiętych między sznurkami, na których babcia suszyła pranie w deszczowe dni. Jadzia otworzyła jedną z pudeł. Znajdowały się w nim ozdoby choinkowe. *„Niesamowite”*, pomyślała zaskoczona. *„Babcia i dziadek stawiali choinkę”*. Nigdy nie była tu zimą.

W innym pudełku leżały zabawki. Jadzia zupełnie ich nie pamiętała. W kącie stał kołowrotek. Nic tu nie było potrzebne. Podeszła do krawędzi wejścia, obejrzała się. Wzrok zahaczył o róg książki czy zeszytu wystający spod deski pod samym dachem.

Wróciła, pociągnęła za róg i wyciągnęła gruby zeszyt. Żółte kartki zlepiały się od wilgoci i czasu. Jadzia dostrzegła notatki pod datami. Zrozumiała, że to pamiętnik. Pamiętnik mamy.

Źle czytać cudze pamiętniki. Mamy nie było od lat, a jej myśli, zapisane na pożółkłych kartkach, pozostały. Z drugiej strony — po co się pisze pamiętniki? Żeby kiedyś ktoś je przeczytał. Dlaczego więc mama ukryła go pod dachem?

Jadzia usiadła na odwróconym starym wiadrze i postanowiła przejrzeć zeszyt, rzucić okiem, o czym marzyła mama. Niektóre zapiski były długie, pełne szczegółów, ale częściej składały się z kilku zdań.

Otworzyła na chybił trafił i zaczęła czytać.

*21.06.1988. Wczoraj przyjechał Marek. Jak on się zmienił! A dziś spotkaliśmy się nad rzeką. On już pływał, gdy ja przyszłam się wykąpać. Zobaczył mnie, wyszedł z wody. Wyższy ode mnie o dwie głowy. Przy nim poczułam się taka malutka…*

*23.06. Powiedział, że jestem ładna, i tak na mnie patrzył, że zrobiło mi się gorąco. Myślę tylko o nim…*

Jadzia oderwała wzrok od zeszytu. Znała mamę jako mamę, a nie jako dziewczynę zakochaną w kimś innym niż ojciec. Zrobiło się jej niezręcznie. Czy ma prawo to czytać? Czy chciaJadzia zamknęła zeszyt i pomyślała, że niektóre tajemnice są jak stare fotografie — najlepiej zostawić je tam, gdzie czas już ich nie dotknie.