Zanurz się w moim cierpieniu

**Dziennik osobisty**

Najmniej ze wszystkiego lubię pracować z dziećmi. To trudne, męczące i ryzykowne. Przestrzeń możliwości wokół dziecka wciąż się kształtuje, a niebezpieczeństwo „przyciągnięcia” niechcianych zdarzeń jest zbyt duże. Dziecko tkwi w biopole matki, więc praca z nim automatycznie oznacza pracę z nią. Do tego dzieci uwielbiają fantazjować. Kto w dzieciństwie nie marzył o magicznych mocach albo o wyimaginowanym przyjacielu? Każde słowo takiego „klienta” trzeba weryfikować, co tylko zwiększa obciążenie.

Gdy na progu ujrzałam kobietę w pretensjonalnej czarnej sukni, z krwistoczerwoną szminką i ciemnoniebieskimi powiekami, nawet nie drgnęłam. Extrawaganckie osoby odwiedzają mnie często. Ale dziesięcioletni chłopiec, który chował się za nią przestraszony, wzbudził moją czujność. Zanim zdążyłam otworzyć usta, by oznajmić, że z dziećmi nie pracuję, kobieta przerwała mi władczo:

— Mamy umówioną wizytę. Jestem Bogusława, pisałam wczoraj. Miałam kotka na zdjęciu profilowym, pamięta pani?

Kotka pamiętałam.

— No dobrze, proszę wejść.

„Może problem dotyczy Bogusławy, a chłopca po prostu nie miała z kim zostawić?” — pomyślałam, przyglądając się jej dyskretnie. Bogusława była pulchną, ale wciąż atrakcyjną kobietą po czterdziestce. O takich mówi się: „w sile wieku”. Makijaż miała krzykliwy, niemal ostentacyjny, dłonie obwieszone bransoletami, które dzwoniły przy każdym ruchu, a gestykulowała gwałtownie i z pasją. Czarna suknia… Po co? Chciała dodać sobie tajemniczości? Była w żałobie? W każdym razie widziałam, że nosiła czerń z nieskrywaną satysfakcją, jakby to był kostium. „Wielbicielka spektakli. Zaraz będę widzem jednego z nich” — domyśliłam się.

— Mój mąż zmarł — zaczęła dramatycznie. Wyjęła chusteczkę i przyłożyła ją do suchych oczu.

— Współczuję — odpowiedziałam uprzejmie — ale nie zajmuję się seansami spirytystycznymi. Uważam to za niebezpieczne i bezowocne.

Nie doczekawszy się pożądanej reakcji, kobieta zmieniła taktykę.

— W naszej rodzinie były czarownice — szepnęła uroczyście. — Moja praprababka rzucała uroki, a siódma ciotka…

„Niech zgadnę, też czarowała?” — z trudem powstrzymałam sarkastyczny uśmiech. Liczba „wiedźm”, „czarowników” i „szamanów” szturmujących moje drzwi w ostatnich latach osiągnęła absurdalny poziom. Gdyby dobrze poszukać, w każdej rodzinie znajdzie się ktoś, kto potajemnie odprawiał rytuały. Magia, wbrew przesądom, zawsze była powszechna. Ale czy ktoś zostanie mistrzem boksu tylko dlatego, że jego dziadek stawał na ringu? Z magią jest tak samo.

— W naszej rodzinie jest Dar. Przechodzi z pokolenia na pokolenie. Mnie, dzięki Bogu — splunęła przez lewe ramię, chociaż widziałam w jej oczach rozczarowanie — ominął. A mój syn Kacper… — jej oczy zapłonęły dziwną dumą — widzi duchy!

„Widzi duchy? To kiepsko”. Miałam kilka teorii. Najbardziej prawdopodobna — początek schizofrenii. Nie rozumiałam, dlaczego rodzice zamiast do psychiatry ciągną dzieci z halucynacjami do ezoteryków. Druga opcja — faktyczny „Dar”. Zwykle kryje się za tym demon przechodzący przez pokolenia.

— Opowiedz, jak przychodzą do ciebie duchy! — rozkazała matka. Chłopiec zaczął mówić niechętnie, tylko dlatego, że kazano.

— Nie duchy, tylko duch. Przychodzi do mnie każdej nocy… mój tata.

Kacper zamilkł i bezradnie spojrzał na matkę. Jego mina mówiła: „Powiedziałem, możemy iść?”. Ona jednak nie zauważyła. Wyprostowała się dumnie, jakby chciała pochwalić się utalentowanym dzieckiem, prezentując świadectwo z czerwonym paskiem.

„Nekropowiązanie? A może psychologia? Chłopiec tęskni za tatą, więc…” — urwałam tę myśl. Za plecami chłopca majaczył ciemny zarys. Nie ojcie. Stwór wpatrywał się we mnie bez mrugnięcia. Przebiegły mnie ciarki, ale zachowałam spokój. Więc jednak demon. Sprawa była poważniejsza, niż sądziłam.

— Wie pani co? Na „Bitwie extrasensów” nie było jeszcze dziecka! To byłby hit, bomba! Mały czarodziej! — wykrzyknęła Bogusława.

Kacper skulił się na krześle, wtulił głowę w ramiona, żałując, że w ogóle się odezwał. Tak, Bogusława kochała „show” bardziej, niż początkowo przypuszczałam.

— Ma pani bardzo silną energię. Aura też jest… zbyt gęsta. Żeby zdiagnozować syna, muszę zostać z nim sam na sam — szybko wyprawiłam matkę za drzwi. — Niech pani pospaceruje, wróci za godzinę.

Kobieta się obraziła, ale usłyszawszy słowa „energia” i „aura”, skinęła zrozumiale. Kacper został ze mną sam. Na początku milczał. Gdy pytałam, odpowiadał monosylabami, gryzł ciasteczko i wiercił się na krześle, jakby chciał powiedzieć: „Zostaw mnie, wiedźmo!”.

To było zbyt osobiste, zbyt bolesne. Delikatnie nakierowałam go na rozmowę. Nie pytałam o zmarłego ojca. Rozmawialiśmy o szkole, kolegach, dziewczynach. Przez dwadzieścia minut się opierał, aż w końcu się otworzył, zaróżowił i zelżał. Widać rzadko ktoś się nim interesował, więc każda uwaga była dla niego ważna.

Zamknęłam oczy, wsłuchałam się w jego głos i zaczęłam sprawdzać, co naprawdę stało się z Kacprem.

***

Kacper kochał tatę bardziej niż kogokolwiek na świecie. Nikt na podwórku nie miał takiego ojca. Razem grali w żołnierzyki, jeździli na rolkach, a tata nauczył go pływać w jeziorze i pokazywał sztuczki. Gdy rodzice się kłócili, Kacper zawsze stał po stronie taty, nawet gdy ten coś znowu zapomniał. Wybaczał mu wszystko, bo tata kupował mu balony i wChłopiec westchnął głęboko, a jego oczy w końcu rozbłysły nadzieją, gdy zrozumiał, że choć taty już nie ma, to miłość między nimi pozostanie na zawsze.