Zanim Powiemy Do Widzenia

Aleksander uwielbia swoją żonę Grażynę i nie może od niej oderwać wzroku. Mieszkają razem w Warszawie od sześciu lat, ale nie mają jeszcze potomstwa. Grażyna jest o siedem lat młodsza od męża poślubił ją, gdy dopiero skończyła osiemnaste urodziny, więc myśli, że przed nimi jeszcze wiele lat na założenie rodziny.

Cały swój wysiłek Aleksander poświęca na budowanie rodzinnego gniazda. Po remoncie mieszkania w centrum miasta od razu zabiera się za budowę domku letniskowego w Mazurach, a potem wreszcie nowej sauny. Kupuje mnóstwo sadzonek, egzotycznych roślin i zakłada dziesięć odmian truskawek. Najważniejszą rośliną w jego rabacie jest chryzantema tak zwana wisienka na torcie, bo Grażyna uwielbia ten kwiat.

Często powtarza Aleksandrowi:
Jeśli chcesz być szczęśliwy całe życie, uprawiaj chryzantemy. Tak głosi wschodnia mądrość.
Zatem Aleksander nie szczędzi nowych odmian tej rośliny. Kto odmówi szczęścia? W październiku chryzantemy wchodzą w pełnię rozkwitu nie bez powodu nazywa się je królową jesieni. Fioletowe, różowe i białe kuliste kwiaty rozświetlają cały ogród, a są ich setki. Sąsiedzi z okolicznych działek podziwiają ich majestat, mówiąc:
Jaka wspaniała para! Wszystko u nich rośnie, buja się i kwitnie.

Aleksander nie daje sobie spokoju. Pracuje od świtu do zmierzchu, a Grażyna chętnie pomaga w domu. Nie chce, by żona gdzieś pracowała, bo zazdrości jej lub naprawdę chce ją chronić najpewniej trochę i tego i tego. Mąż żywiciel, żona strażniczka domowego ogniska taki jest jego motto.

Na początku Grażyna cieszy się z tak troskliwego męża. Gotuje wykwintne potrawy, piecze ciasta, kiszonki i powidła. Po kuchennych obowiązkach oddaje się twórczości: robi modne swetry, haftuje serwetki koralikami, a nawet maluje obrazy. Z czasem jednak zaczyna rozmyślać o przyszłości ich małej rodziny. Po co wszystkie te starania, jeśli nie ma potomka? Myśli, że gdy przyjdzie pora, Aleksander powie:
No proszę, żono, przygotowałem już glebę do pomnożenia naszej rodziny. Teraz twoja kolej.

Grażyna odpowiada:
Przepraszam, kochanie, ale nie będziemy mieć dzieci. Moja siostra też jest bezdzietna.
Choć Aleksander kocha Grażynę, ich puste uczucie wkrótce doprowadzi go do rozstania. Zaczyna szukać płodnej kobiety, a Grażyna coraz częściej dręczą ją smutne myśli. W końcu uznaje, że ich związek trzeba przerwać, bo inaczej będzie cierpieć oboje. Nie żałuje, że młodość mija i trzeba działać. Nie wyrzuca jej wprost, lecz milczy.

W pracy koledzy podpowiadają Aleksandrowi, że potrzebny jest potomek. Plotka rozchodzi się szybko. Najpierw żartuje, że nie mają jeszcze mieszkania, potem mówi, że trzeba postawić dom na wsi, a na końcu krzyczy, że z żoną radzą sobie doskonale. Do tego jest jeszcze Inna koleżanka z biura, która otwarcie przyznaje się do zauroczenia Aleksandrem. Nie ryzykuje jednak zdrady, twierdzi, że to grzech. Uśmiecha się do niego, dotyka ramienia przy powitaniu, ale to jedyne, co robi. Aleksander ignoruje jej zaloty, bo jest żonaty i nie chce komplikować życia.

Pewnego wieczoru wraca do domu i nie znajduje Grażyny. Na kuchence leży jeszcze ciepły obiad, a na stole leży kartka. Piórem jej ręki napisana jest wiadomość:
Kochany Aleksandrze! Przepraszam, nie udało nam się zbudować pełnej rodziny. Żyj dalej bez mnie. Zawsze twoja Grażyna.
Aleksander jest w szoku. Przez sześć lat oddawał się rodzinie, trzymał Grażynę w ramionach i nie widział nikogo innego. Myśli, że jego wyremontowane mieszkanie, dom letniskowy i pachnące chryzantemy przestały mieć sens. Rozmyśla:
Gdzież żona, co wpadła w pośpiech, zostawiając buty. Co jej brakowało? Żyją ludzie bez dzieci. Da się z tym żyć.
Z ciężkim westchnieniem przyjmuje, że musi iść dalej. Staje się zamknięty w sobie, chodzi ponuro i milcząco. Nie wyobraża sobie nowej partnerki, bo uważa, że już wyczerpał swoje szczęście. Jego życie traci kolory.

Dziesięć lat mija. Aleksander zostaje wysłany w pilną delegację. Nie ma biletów, więc kupuje bilet kolejowy do Szczecina. Gdy pociąg rusza, wskakuje do wagonu w biegu, dysząc, i otwiera swoje przedział.

Dobry wieczór! zwraca się do kobiety patrzącej w okno.

Kobieta odwraca się.

Grażyna? To ty? mówi Aleksander, przerażony.

Aleksandrze? nie od razu rozpoznaje swoją byłą żonę.

Oboje wpadają w objęcia, jakby nie rozstawali się od lat. Stoją tak, nie mogąc wypowiedzieć słowa. Po chwili Grażyna wyciąga:
Opowiedz, coś nowego! Co u ciebie, rodzina, dzieci?

Aleksander nieśmiało mówi:
Tak, rodzina. Siedem lat małżeństwa. Pamiętasz Inna? To moja żona. Mamy dwie córki.

Grażyna odpowiada:
Ja też mam rodzinę. Mąż i dwóch synów. Wpadłam w małżeństwo, jakby w wodę, uciekając od siebie. Teraz spokojnie, wszystko poukładane. Jedziemy do domu w Poznaniu, a potem odwiedzam rodziców w Krakowie. Mój mąż to duży szef, przeprowadziliśmy się do Poznania. Jest w porządku, kocha synów, chciałby mieć córkę. Dba o mnie, nazywa mnie królową. Może to więcej niż miłość Mąż i synowie to mój azyl.

Grażyna przyznaje, że wciąż go kocha, że nocą wspomina go, że chce poczuć jego oddech i dotyk. Wypowiada słowa, które brzmią jak z bajki, a on słyszy w nich ulgę.

Rano pociąg zbliża się do stacji. Grażyna porządkuje się, nie może się doczekać, by zobaczyć rodzinę. Aleksander, obserwując jej starania, odczuwa zazdrość, jakby nieprzespana noc pełna namiętności nie istniała. Wsiadają na peron, gdzie czeka imponujący mężczyzna z dwoma chłopcami, trzymający bukiet białych chryzantem.

Grażyna podbiega, całuje ich, odwraca się, widzi Aleksandra i szepcze:
Do widzenia, kochany!

Aleksander kiwa głową ze zrozumieniem, wychodzi z wagonu powoli, patrząc za odjeżdżającą rodziną z lekką goryczą i ironicznie myśląc:
Tak to już jest, prawda? Szczęście nie da się zmusić. Czas iść dalej.

Dziewięć miesięcy później Grażyna rodzi córkę, a jej mąż z radością przyjmuje nową maleńkę.