Zanim Powiemy Do Widzenia

Aleksander Kowalski uwielbia swoją żonę Grażynę. Nie może się od niej oderwać. Od sześciu lat mieszkają razem w małym mieszkaniu w Warszawie, ale nie mają jeszcze dzieci. Grażyna jest o siedem lat młodsza od Aleksandra; połączyła go małżeństwo zaraz po osiemnastce, więc on wierzy, że jeszcze mają czas na potomstwo. Całą energię wkłada w budowanie rodzinnego gniazda. Po skończeniu remontu w mieszkaniu od razu zabiera się za budowę dworu pod Warszawą, potem za saunę

Kupił mnóstwo sadzonek, egzotycznych roślin i posadził dziesięć odmian truskawek. Na rabacie najważniejszą była chryzantema tak naprawdę wisienka na torcie, bo Grażyna uwielbia ten kwiat. Często powtarza Aleksandrowi:
Jeśli chcesz być szczęśliwy przez całe życie, uprawiaj chryzantemy tak mówi wschodnia mądrość.
Aleksander zbiera coraz nowe odmiany, bo kto odmówiłby szczęścia?

W październiku chryzantemy rozkwitają w pełni. Niewiele to dziwi, że nazywa się je królową jesieni. Fioletowe, różowe i białe kulki zdobią cały dwór, ich ilość jest nie do policzenia. Sąsiedzi mijający ogród z zachwytem kręcą głowami: Co za wspaniała para! Wszystko im rośnie i bujnie.

Aleksander nie uspokaja się, pracuje od świtu do zmierzchu. Grażyna chętnie pomaga przy pracach domowych, nie chce podjąć żadnej pracy poza domem czy to z zazdrości, czy z prawdziwej troski, trudno powiedzieć. Mąż żywiciel, żona strażniczka domowego ogniska takim jest jego motto.

Na początku Grażyna cieszyła się z troskliwego męża. Gotuje wykwintne dania, piecze torty, konserwuje warzywa i przyrządza kompoty z jagód. Po kuchni przechodzi do twórczości: robi modne swetry, haftuje serwetki koralikami, maluje obrazy. Z czasem jednak zaczyna myśleć o przyszłości ich małej rodziny. Po co to wszystko, jeśli nie będzie nas dwojga? zastanawia się, marząc o dzieciach.

Pewnego wieczoru Aleksander, po kolejnej sesji prac przy dworze, mówi:
Grażyno, przygotowałem glebę do powiększenia naszej rodziny. Teraz twoja kolej.
Grażyna odpowiada:
Przepraszam, kochanie, ale nie będziemy mieli potomstwa. Moja siostra też jest bezdzietna.

Mimo że Aleksander darzy Grażynę wielką miłością, ta pusta miłość prowadzi ich na krawędź. Wkrótce Aleksander rozważa odejście i poszukiwanie płodniejszej partnerki. Myśli o tym coraz częściej, a ich relacja staje się nie do zniesienia. Grażyna decyduje, że musi rozerwać ten węzeł. Boli, ale inaczej nie będzie, myśli. Dlatego pozwala, by Aleksander mógł znaleźć nową żonę, a ona sama pójdzie swoją drogą.

Wszystko to dzieje się, gdy w pracy koledzy nieustannie podpowiadają Aleksandrowi, że potrzebny mu jest potomek. Plotki roją się po biurze. Najpierw śmieje się, że nie ma jeszcze własnego mieszkania, potem sugeruje budowę domu na wsi, a w końcu twierdzi, że z Grażyną dobrze im się żyje.

W firmie jest także Inna Kowalczyk, koleżanka, która otwarcie wyznaje, że jest zakochana w Aleksandrze. Nie odważa się jednak zdradzić małży, tłumacząc to słowami: To grzech. Inna codziennie uśmiecha się do niego, dotyka lekko ramienia, zaczepia go przy porannych zmianach, ale Aleksander pozostaje obojętny ma żonę, którą kocha, i nie chce mieszać spraw w pracy. Grażyna także wie o Innej, ale nie postrzega jej jako rywalki.

Pewnego dnia Aleksander wraca do domu i nie znajduje Grażyny. Na kuchence leży jeszcze ciepły obiad, a na stole czeka kartka. Pismo Grażyny brzmi:
Kochany Aleksandrze! Przepraszam, nie zbudowaliśmy rodzinnego gniazda. Żyj bez mnie. Na zawsze twoja, Grażyna.

Aleksander jest w szoku. Przez sześć lat poświęcił się rodzinie, nosił Grażynę na rękach i nie zauważał nikogo wokół. Teraz wie, że jej odejście jest ostateczne. Myśli: Co dalej z tym pięknym mieszkaniem, dworem, pachnącymi kwiatami? Wie, że nie ma sensu szukać, bo charakter Grażyny jest jak wino twardy, nie do złamania. Ucieka żona, potykając się o pantofle. Co jej brakowało? Ludzie żyją bez dzieci, radzą sobie.

Mija dziesięć lat. Aleksander zostaje wysłany w pilną delegację do Gdańska. Nie ma biletów, więc kupuje je w kasie. Pociąg już rusza, a on wpada do wagonu w biegu. Dyszy, otwiera swoje przedziały i mówi:
Dobry wieczór! zwraca się do kobiety przy oknie.

Kobieta odwraca się.
Grażyno? Ty? dopytuje Aleksander, zaskoczony.
Aleksandrze? nie od razu rozpoznaje Grażyna, żonę sprzed lat.

Oboje wpadają w objęcia, jakby nigdy się nie rozstali. Stoją tak, bez słów, dopiero po kilku sekundach zaczynają mówić.
Grażyna pyta:
Opowiadaj, co u ciebie, rodzina, dzieci?
Aleksander nieśmiało przyznaje:
Tak, małżeństwo, siedem lat. Inna? Pamiętasz? Moja żona. Mamy dwie córki.

Grażyna tłumaczy, że ma męża i dwóch synów, że poślizgnęła się w małżeństwie jak do wody, uciekła od siebie. Teraz mieszka w Łodzi, mąż jest dyrektorem wielkiej firmy, przeprowadzili się do Łodzi. Mówi, że nie chce nikogo ranić, ale wciąż kocha Aleksandra. Raz stałam przy twoim progu, płakałam i odszedłam. Mosty już spalone, wody nie da się zebrać, ale wciąż o tobie myślę.

Aleksander odpowiada:
Ech, Grażyno! Życie nas rozrzuciło. Gdybyś zawołała, przybiegłbym, przyleciał, przyciągnął.
Grażyna mówi, że nie może, bo nie chce krzywdzić męża, który kocha ją i dba o rodzinę, nazywa ją swoją boginią. Daję ci tę noc, chcę poczuć twój oddech, umrzeć od twoich dotyków.

Rano pociąg zbliża się do stacji. Grażyna przyozdabia się, czeka na przyjazd. Aleksander widzi jej starania, aż w sercu budzi się zazdrość. Gdy przybywają na dworzec, Grażyna żegna się buziakiem, macha rodzinie i biegnie na peron, gdzie stoi jej mąż z dwoma chłopcami, trzymając bukiet białych chryzantem.

Grażyna przytula męża i dzieci, odwraca się, spogląda w oczy Aleksandra i szepcze:
Żegnaj, kochany!
Aleksander kiwa głową, wychodzi wolno z wagonu, patrzy z żalem i lekką złością na odjeżdżającą rodzinę. Myśli: Koniec. Szczęście nie da się przyciągnąć w ręce.

Po dziewięciu miesiącach Grażyna rodzi córkę. Mąż jest niezmiernie szczęśliwy. Wszystko to rozgrywa się w realiach współczesnej Polski, w złotówkach i w sercu każdego z bohaterów płonie tęsknota i nieustanna walka o własne szczęście.