Zanim odejdziesz na zawsze…

Zanim odszedł i nie wrócił…

Wojtek wyszedł z budynku dworca na peron, lekko chwiejąc się pod ciężarem dużej sportowej torby z napisem Adidas przewieszonej przez ramię. Krople potu ściekały mu po skroniach, zostawiając błyszczące, wilgotne ślady. Rozejrzał się po peronie. Wzdłuż ściany dworca ciągnął się rząd ławek, zajętych przez pasażerów oczekujących na pociąg oraz tych, którzy przyszli kogoś spotkać. Na jednej z ławek siedział staruszek w szarym płaszczu i kapeluszu. To do niego podszedł Wojtek.

Zbliżywszy się, zdjął torbę z ramienia i postawił ją na środku ławki, wyciągnął z kurtki pomiętą chusteczkę i otarł nią twarz. Dopiero wtedy usiadł, ciężko wzdychając z ulgą. Obok peronu z hukiem i gwizdem przeleciał pociąg pospieszny, nie zatrzymując się. Ciepły podmuch powietrza, pachnący podkładami i kurzem, musnął twarz Wojtka, poruszając jego krótkie włosy.

Wojtek śledził wzrokiem oddalający się koniec składu, oparł się o oparcie ławki i położył rękę na torbie. Ludzie na peronie nagle ożyli, przerywając rozmowy na czas przejazdu pociągu.

— Pociąg pospieszny numer… przybywa na peron… Numery wagonów od głowy składu — niewyraźnie wychrypiał przez głośniki kobiecy głos.

— Nie zrozumiał pan, który to pociąg? — spytał staruszek, odwracając głowę w stronę Wojtka.

Ten pokręcił głową i wzruszył ramionami. Staruszek skinął i spojrzał na zegarek.

— Już trzeci raz ogłaszają, że przyjeżdża, a go wciąż nie ma — westchnął. — Dlaczego na dworcach zawsze tak niewyraźnie podają komunikaty?

Wojtek milczał, unikając wciągnięcia w rozmowę.

— Wyjeżdża pan gdzieś? Widzę, że ma pan dużo bagaży. Torba wygląda na ciężką — nie ustępował staruszek.

— Oho, nasz prywatny detektyw — prychnął Wojtek. — A pana bagażu w ogóle nie widać, więc domyślam się, że kogoś pan czeka. — Odpowiedział mu tym samym tonem.

— Zgadza się. Czekam — ucieszył się staruszek. — Syna czekam — dodał z dumą.

— A ja od syna uciekam — cicho wyrwało się Wojtkowi, choć nie miał zamiaru tego mówić.

— No tak. Życie. — Staruszek też westchnął. — Uciekasz, co? Tylko od siebie nie uciekniesz. Swoje problemy zabierasz ze sobą. — Skinął głową w stronę torby leżącej między nimi.

Wojtek zmierzył go zirytowanym spojrzeniem i odwrócił się.

— Ja też tak uciekałem czterdzieści lat temu. Synowi było wtedy jedenaście lat. Nie widziałem go przez te wszystkie lata. Denerwuję się.

Spokojny głos staruszka nie pasował do jego słów o zdenerwowaniu.

— Po panu tego nie widać — burknął Wojtek, licząc, że staruszek nie dosłyszy.

— Denerwuję się — powtórzył staruszek. — Tylko w moim wieku trzeba oszczędzać emocje. Od każdej, czy to radości, czy smutku, można umrzeć, młody człowieku.

— Za granicą mieszkał, czy co? — Wojtek nagle ucieszył się, że może przestać myśleć o swoich problemach.

Sam nie zauważył, jak od głupiego komentarza żony o jego późnym powrocie do domu wybuchła kłótnia. Słowo za słowo, zaczęli krzyczeć na siebie, rzucając oskarżenia. W końcu Ewa oskarżyła go o zdradę, choć nie miał ku temu żadnych podstaw. Słusznie mówią — słowo nie wróbel, wyleci, nie złapiesz.

Powinien był przemilczeć albo zbagatelizować sprawę, ale złapał torbę, wrzucił do niej pierwsze lepsze rzeczy, trzasnął drzwiami i pojechał na dworzec. Dopiero teraz, gdy staruszek wspomniał o synu, przypomniał sobie o Jacku.

Głos staruszka wyrwał Wojtka z zadumy.

— Żona moja była gospodarna. Nie piękność, ale porządna kobieta. Nigdy bym nie pomyślał, że mogę stracić głowę i zostawić ją z synem. A jednak…

Wojtek zrozumiał, że staruszek opowiada mu o sobie, próbuje coś wytłumaczyć.

— Miałem problem z przepukliną. Dawno mi dokuczała. Ale tym razem ból w pachwinie był nie do zniesienia. Hanka, moja żona, wysłała mnie do szpitala. A tam od razu na stół operacyjny.

Leżałem na sali, odchodząc od narkozy, gdy nagle weszła ona. Cała w bieli, oczy niebieskie jak niebo. Anioł prawdziwy i tak samo piękna. Nawet imię miała anielskie — Agata.

Podeszła do mnie ze strzykawką. Miał mi zrobić zastrzyk. Dotknęła mnie delikatnymi palcami, aż zatrząsłem się. Nawet nie poczułem ukłucia. Zakochałem się, straciłem spokój. W przeddzień wyjścia ze szpitala nie spałem całą noc, myśląc, jak tu zostać dłużej. Chciałem nawet złamać nogę.

Tuż przed wypisaniem wyznałem jej miłość. Myślałem, że mnie odtrąci. A ona dała mi numer do domu. Nie wytrzymałem dwóch dni, zadzwoniłem do niej, gdy żona była w pracy.

Spotkałem się z nią pod szpitalem, z kwiatami, odprowadziłem do domu. W młodości byłem przystojniakiem. To nie była miłość, tylko jakieś zaślepienie. Już miałem z nią zerwać, gdy nagle zaszła w ciążę.

No cóż, pomyślałem — trudno. Syn dorosły, a to dziecko bez ojca? Wróciłem do domu i wszystko wyznałem Hance. Płakała, oczywiście. Tak jak ty, spakowałem rzeczy i poszedłem do Agaty. Tylko torba miałem mniejszą.

Rozwiodłem się z żoną, ale z Agatą nie zdążyłem się ożenić. Coś poszło nie tak przy porodzie. Zmarła. Jej rodzice przyjechali, obwinili mnie o jej śmierć. Sam też tak myślałem — gdyby nie zaszła w ciążę, żyłaby do dziś. Taki już los. — Staruszek westchnął. — A córeczkę zabrali jej rodzice. Nawet mi jej nie pokazali.

— Mówił pan, że syna już nigdy nie widział. Żona nie wybaczyła? — spytał Wojtek.

— Nie wybaczyła. Kto by wybaczył? Obwiniałem siebie o wszystko. Nie chciało mi się żyć. Potępiałem facetów, którzy nie potrafią trzymaćWojtek wyciągnął telefon, zadzwonił do Ewy i powiedział tylko jedno słowo: „Wracam”, po czym zawrócił w stronę domu, gdzie czekała na niego rodzina.