Zanim odejdę na zawsze…

Zanim odszedł bezpowrotnie…

Krzysztof wyszedł z budynku dworca na peron, lekko pochylony pod ciężarem dużej sportowej torby z nadrukiem Adidas przewieszonej przez ramię. Krople potu błyszczały na jego skroniach, zostawiając wilgotne ślady. Rozejrzał się po peronie. Wzdłuż ściany dworca ciągnął się rząd ławek zajętych przez pasażerów czekających na pociąg i tych, którzy przyszli kogoś powitać. Na jednej z nich siedział starszy mężczyzna w szarym płaszczu i kapeluszu. To do niego skierował się Krzysztof.

Podszedł, zdjął torbę z ramienia i postawił ją na środku ławki, wyciągnął z kieszeni kurtki zmiętą chusteczkę i otarł nią twarz. Dopiero wtedy usiadł, ciężko wzdychając. Obok peronu z hukiem i gwizdem przeleciał pociąg pośpieszny, nie zatrzymując się. Ciepły podmuch powietrza, pachnący podkładami i kurzem, musnął twarz Krzysztofa, poruszając jego krótkie włosy.

Krzysztof śledził wzrokiem szybko oddalający się koniec składu, oparł się o oparcie ławki, kładąc rękę na torbie. Ludzie na peronie nagle ożyli, wznawiając rozmowy przerwane na czas przejazdu pociągu.

— Pociąg pospieszny numer… przybywa… Numeracja wagonów od głowy składu — niewyraźnie zaszemrał z głośników kobiecy głos.

— Nie słyszał pan, który to pociąg? — spytał starszy mężczyzna, odwracając głowę w stronę Krzysztofa.

Ten pokręcił głową i wzruszył ramionami. Staruszek skinął głową i spojrzał na zegarek.

— Trzeci raz już ogłaszają, że przyjeżdża, a jego wciąż nie ma — westchnął. — Dlaczego na dworcach zawsze tak niewyraźnie podają komunikaty?

Krzysztof milczał, ignorując próbę wciągnięcia go w rozmowę.

— Wyjeżdża pan gdzieś? Bagażu, jak widzę, ma pan sporo. Torba ciężka — nie ustępował starszy mężczyzna.

— A no tak, Herkulesie Poirot — prychnął Krzysztof. — A pana bagażu nie widać, więc wnioskuję, że kogoś pan wita. — Odpowiedział w tym samym tonie.

— Właśnie. Witam syna — powiedział staruszek z dumą.

— A ja od syna uciekam — cicho wyrwało się Krzysztofowi.

To wyszło mimowolnie.

— Takie życie — westchnął staruszek. — Ucieka pan, znaczy. Tylko od siebie nie ucieknie. Swoje problemy wozi pan ze sobą. — Skinął głową w stronę torby stojącej między nimi.

Krzysztof zmierzył go niechętnym spojrzeniem i odwrócił się.

— Ja też tak uciekałem czterdzieści lat temu. Synowi było wtedy jedenaście lat. Nie widziałem go przez wszystkie te lata. Denerwuję się.

Spokojny głos staruszka nie pasował do deklarowanego zdenerwowania.

— Po panu tego nie widać — burknął Krzysztof, licząc, że staruszek nie dosłyszy.

— Denerwuję się — powtórzył staruszek. — Tylko w moim wieku trzeba oszczędzać emocje. Od każdej, czy to smutku, czy radości, można umrzeć, młody człowieku.

— Za granicą mieszkał, czy jak? — Krzysztof nagle ucieszył się, że może oderwać myśli od swoich problemów.

Sam nie zauważył, jak z powodu błahej uwagi żony o jego późnym powrocie do domu wybuchła kłótnia. Słowo za słowo, zaczęli krzyczeć na siebie, rzucając oskarżenia. W końcu Kinga oskarżyła go o zdradę, choć nie było ku temu żadnych podstaw. Słusznie mówią, że słowa jak wróbel — wylecą, nie złapiesz.

Mógł zignorować lub obrócić wszystko w żart, ale złapał torbę, wrzucił do niej pierwszą lepszą odzież, trzasnął drzwiami i pojechał na dworzec. Dopiero teraz, gdy staruszek wspomniał o synu, przypomniał sobie o Bartku.

Głos starca wyrwał Krzysztofa z zamyślenia. Nasłuchiwał.

— Żona była gospodarna. Nie piękność, ale porządna kobieta. Nigdy bym nie pomyślał, że stracę głowę, odejdę od niej i od syna. A tu proszę…

Krzysztof zrozumiał, że staruszek opowiada mu o sobie, próbuje coś wytłumaczyć.

— Przepuklina mi dokuczała. Od dawna. A tu nagle taka ból w pachwinie, że sił brak. Martyna, moja żona, wysłała mnie do szpitala. A tam od razu na stół operacyjny.

Leżę na sali, odchodzę od narkozy, i wchodzi ona. Cała w bieli, a oczy niebieskie jak niebo. Prawdziwy anioł, i taka piękna. Nawet imię ma anielskie — Aniela.

Podeszła do mnie ze strzykawką. Zrobić zastrzyk. Dotknęła mnie delikatnymi paluszkami, aż mnie zatrzęsło. Jak zrobiła zastrzyk, nawet nie zauważyłem. Zakochałem się, straciłem spokój. W przeddzień wypisu z szpitala nie spałem całą noc, myślałem, co wymyślić, żeby zostać na oddziale. Chciałem nawet nogę sobie złamać.

Tuż przed wypisem wyznałem jej miłość. Myślałem, że mnie odtrąci. A ona dała mi numer domowy. I nie wytrzymałem dwóch dni, zadzwoniłem, gdy żona była w pracy.

Spotkałem ją pod szpitalem z kwiatami, odprowadziłem do domu. W młodości przecież byłem przystojniakiem. To nie była miłość, tylko jakieś zaślepienie. Już miałem z nią zerwać, ale nagle zaszła w ciążę.

No cóż, pomyślałem, widocznie tak musi być. Syn już duży, a to dziecko ma się urodzić bez ojca? Wróciłem do domu i opowiedziałem wszystko Martynie. Płakała, oczywiście. Tak jak pan, spakowałem rzeczy i poszedłem do Anieli. Tylko torba miałem mniejszą.

Rozwiodłem się z żoną, ale ożenić się z Anielą nie zdążyłem. Coś poszło nie tak podczas porodu. Zmarła. Jej rodzice przyjechali, obwiniali mnie o jej śmierć. Sam myślałem tak samo — gdyby nie zaszła w ciążę, żyłaby do dziś. Taki los. — Staruszek westchnął. — A córeczkę zabrali rodzice Anieli. Nawet mi jej nie pokazali.

— Mówił pan, że syna nie widział pan już nigdy. Żona nie wybaczyła? — spytał Krzysztof.

— Nie wybaczyła. A czy takie rzeczy się wybacza? Sam siebie obwiniałem. Nie chciało mi się żyć. Potępiałem facetów, którzy nie potrafią trzymać gaci na sobie. A sam… — machnął ręką. — Wyjechałem na północ. Grzeszna myśl — liczyłem, żeKrzysztof przytulił Kingę i Bartka mocno, jakby chciał wynagrodzić te wszystkie chwile, które omal nie stracił na zawsze.