ZANIM BĘDZIE ZA PÓŹNO

PAMIĘTAM, że w dwunastu lat ma Zuzanna operację. Prosta, planowa, godzinna narkozę, niezbyt skomplikowane manewry i wypis w tym samym dniu. Powinienem był pojechać z nią, lecz ona nie nalegała wiedziała, że mam ręce pełne roboty przy otwieraniu nowego oddziału w Warszawie.
Wszystko będzie dobrze powiedziała, całując mnie w policzek, wsypując do torby kilka woreczków karmy dla kotów, które mieszkały w podziemnej piwnicy, i ruszyła przed drzwi.

Poprawiłem krawat, jeszcze raz pobliszczyłem się w lustrze, schwyciłem teczkę z projektem i pojechałem do biura. Jako dyrektor generalny firmy, którą w ciągu kilku lat wyprowadziłem na czoło rynku, nie mogłem pozwolić sobie na przestoje. Każdą wolną chwilę poświęcałem pracy, uspokajając się myślą, że robię to dla nas, dla niej, a nawet dla podziemnych kotów, które codziennie karmiła.

Nie że nie lubiłem kotów po prostu jej hobby wydawało mi się bezcelowe, nieprzynoszące żadnej wartości, jak drobna wada, którą trzeba zaakceptować u ukochanej osoby. Dlatego przy każdej próbie przygarnięcia bezdomnych, pchłych futrzaków, rzucałem kategoryczną odmowę. Nie widziałem w tym sensu ani korzyści. Proponowałem więc adopcję egzotycznego kota orientalnego, bo choćby i miał status, przynajmniej byłby na miejscu. A piwniczne? Co z nich wziąć? Nie rozumiałem, a ona już nie chciała wyjaśniać.

Operacja prosta planowa nic specjalnego powinienem był pojechać z nią!!! ile razy w tygodniu powtarzałem to w myślach? Tysiąc? Dziesięć tysięcy? Gdy pędziłem do szpitala, zostawiając wszystko za sobą, trzęsąc się w białym fartuchu przy patrzącym lekarzu, rozrywając w szaleńczej furii projekt, który trzymał mnie z dala od niej, klęcząc przy łóżku i przyciskając czoło do jej dłoni, błagając, by nie zostawiła mnie, by wróciła do przytomności, by wypowiedziała choć jedno słowo.

Lecz milczała. Nikt z nas nie przewidział, że krótkotrwała narkoz i planowa operacja mogą skończyć się śmiercią.

Robimy wszystko, co w naszej mocy tłumaczył lekarz.
Nic nie robicie! wyładowywałem się bezsilnością, płacąc za jej przełożenie do oddzielnego pokoju.
Szansa jest, trzeba czekać uspokajała mnie pielęgniarka.
Gdzie jest ta szansa?! krzyczałem w korytarzu, kiedy po tygodniu Zuzanna wciąż nie odzyskała przytomności.

Wyczerpałem wszystkie możliwości: konsultacje najlepszych specjalistów, muzykę, rozmowy, napełniałem jej izby kwiatami. Praktycznie nie pojawiałem się w biurze, by być przy niej przy każdej wolnej minucie. Prosiłem, błagałem, obiecywałem, szantażowałem. Poddany chwytliwej desperacji całował ją, przypominając sobie absurdalną bajkę o śpiącej królewnie, a z każdą dniem pogrążałem się w rozpaczy, w dzikiej furi, chcąc zgnieść wszystko na swej drodze.

Wyrzucony krzesło, rozbita waza, wyrzucona w gniewie torba, z której wyleciały kolorowe woreczki karmy. Nie zdążyła już nakarmić tych samych, niepotrzebnych kotów, które wywoływały we mnie jedynie niechęć, ukrytą pod obłudnym obojętnością.

Głupi! Boże, jaki głupi! krzyczałem.

Gdybym mógł wszystko cofnąć, zamazać gest ręki, wskoczyć na kolana i iść z nią po tych podziemnych kotów, wziąć je do domu i nawet pokochać, choćby tylko

Nagły spadek adrenaliny przytłumił mój gniew. Znużony patrząc na bałagan, drżącymi rękami podniosłem z podłogi kolorowe woreczki, by za dziesięć minut stać przy drzwiach tej samej piwnicy.

To się nazywa felinoterapia, choć nie ma zarejestrowanych przypadków pomocy w sytuacjach takich jak nasza poważnie spojrzał na mnie lekarz, obserwując, jak wnoszę szóstą w kolejności transporter dla jej pacjentki.
Czyli będziemy pierwsi wypowiedziałem z trudem, wypuszczając zwierzęta z klatek.
To jej koty. Rozumie pan? Jej! I oddam wszystko, by móc jej to powiedzieć. By po prostu
Poinformuję personel dodał lekarz.
Dziękuję, powinienem był to zrobić wcześniej Rozumie pan? Ja
Nigdy nie trać nadziei. Uczymy się na błędach, pamiętaj o tym.
Nie zapomnę Nigdy więcej nie zapomnę.

Znowu w dwunastu lat Zuzanna ma operację. Prosta, planowa, godzinna narkoz i wypis w tym samym dniu. Nie nalega na moją obecność, ale nie może powstrzymać szczęśliwego uśmiechu, gdy widzi mnie zrzucającego w końcu rozluźniony krawat i z przymusem zakładającego szóstą smycz na opornych, uciekających koty.

Jej koty. Te piwniczne, pchliwe futrzaki, pod których ciężarem wybudziła się rok temu, chwytając oddech i nie pojmując, co się dzieje.

Siedem par oczu wbijających się w jej spojrzenie. Sześć ulżonych oddechów na granicy słyszalności i jeden triumfalny krzyk, pełen niekończącej się radości, którego nigdy nie zapomni.

Może dlatego, gdy teraz ma przejść przez to jeszcze raz, nie czuje strachu. Widząc wyczerpanego męża, którego koszula jest przyczepiona do kolorowych włosków sierści, patrzącego na nią z wyrzutem, ona uśmiecha się szerzej.

Potem otwarcie śmieje się z przechodniów, którzy zatrzymują się, by obejrzeć eleganckiego mężczyznę w drogim garniturze, otoczonego sześcioma bezpańskimi, a jednak pięknie zadbanymi kotami, każdy z nich ciągnący cienki sznurek w swoją stronę, rozbrzmiewający po ulicy dźwiękiem Miau?!. To nie jest scena dla słabych nerwów.

Operacja. Prosta. Planowa. Godzinna narkoz i wypis w tym samym dniu. A jeśli nie przestaniesz gryźć wszystkiego, następnym razem zostaniesz w domu! mruknął w szpitalnym dziedzińcu mężczyzna, otoczony kotami, trzymając na kolanach lekko przegryziony, ale nadal piękny bukiet róż.

Spojrzał na zegarek, chwycił sześć kolorowych smyczy, szybkim spojrzeniem sprawdzając, czy nie poluzły się, po czym zerknął na okna sali, w której po operacji budzi się jego żona. Wkrótce pozwolą nam wejść. Wtedy w końcu będę mógł narzekać na te sześć ogonowych leniuchów, które bez niej nie chcą mnie słuchać.

I powiedzieć, jak bardzo ją kocham. I że będę ją kochał zawsze, nawet gdy zniknie na długie dni w schronisku dla kotów, którego budowę sfinansowała moja firma kilka miesięcy temu.

Głupi, oczywiście Ale kiedy wspominam ten dzień, kiedy otworzyła oczy, przekonuję się raz po raz dopóki jest przy mnie, nie ma w moim życiu nic ważniejszego niż jej szaleństwo. I tak będę dalej realizował te impulsywne, a jednocześnie dające jej szczęście kaprysy.

Zawsze, póki jeszcze nie jest za późno.