ZANIM BĘDZIE ZA PÓŹNO

OPÓŹNIENIE NIGDY NIE BYŁO ZBYT PÓŹNE

Miała dwunastu lat operację. Prostą, planową. Godzina znieczulenia, niekłopotliwe manipulacje i wypis na ten sam dzień. Normalnie powinienem był pojechać z nią, ale nie nalegała wiedziała, że mam ręce pełne roboty. Przecież otwarcie nowego oddziału w Warszawie już na horyzoncie.
Wszystko będzie dobrze powiedziała, przytulając mnie do policzka i wsypując do torby kilka paczek suchego jedzenia dla kotów mieszkających w piwnicy zadzwoń, jak będzie po wszystkim.

Uprzątnąwszy krawat, jeszcze raz przyglądnąwszy się w lustrze, wziął z biurka teczkę z projektem i ruszył do biura. Stanowisko dyrektora generalnego w firmie, którą w ciągu kilku lat doprowadziłem do czołówki rynku, wymagało pełnego poświęcenia. A ja poświęcałem każdą wolną minutę na zapas. Pocieszałem się myślą, że robię to dla nas. Dla niej. I nawet dla piwniczych kotów, które codziennie karmiła.

Nie, nie znosiłem kotów wcale. To po prostu jej hobby wydawało mi się bezsensowne, bezużyteczne, nie niosące żadnej wartości. Była to dziwka, z którą trzeba godzić się jak z mankamentami ukochanej osoby. Dlatego każde jej staranie, by przyprowadzić bezdomne, pulchne futrzaki do domu, spotykało się przeze mnie stanowczym nie. Nie widziałem w tym sensu ani korzyści. Albo to byłby jakiś serwal, albo, na wszelki wypadek, kot orientalny, którego proponowałem jako kompromis przynajmniej status. A piwniczne? Co z nich wziąć? Nie rozumiałem, a ona już nie chciała tłumaczyć.

Operacja Prosta Planowa Nic nadzwyczajnego Miałem pojechać z nią!!!
Ile razy w tygodniu powtarzałem to w głowie? Tysiąc? Dziesięć tysięcy? Gdy pędziłem, zostawiając wszystko, do szpitala Gdy trzymałem się kurczowo białego fartucha, drżąc przy przychodzącym lekarzu Gdy rozwalałem w pył ten nienawistny projekt, który nie pozwalał mi być przy niej, i klęcząc przy łóżku, przyciskając czoło do jej dłoni, błagałem ją, by nie zostawiała mnie. Była cisza. Nikt z nas nie wiedział, że planowa operacja i godzinna narkozą mogą przerodzić się w śmierć

Robimy wszystko, co w naszej mocy tłumaczył lekarz.
Nie robicie nic! krzyczałem z bezsilności, płacąc za jej przeniesienie do oddzielnego pokoju.
Szansa jest, trzeba czekać uspokajała mnie pielęgniarka.
Gdzie jest ta szansa?! ryczałem w całym korytarzu, kiedy po tygodniu nie obudziła się.

Wyczerpałem wszystkie możliwe środki: konsultacje najlepszych specjalistów, muzykę, rozmowy. Zalałem jej salę kwiatami. Praktycznie przestałem pojawiać się w pracy, żeby być przy niej każdej wolnej chwili. Prosiłem, błagałem, obiecywałem, szantażowałem. Poddając się chwilowej słabości, całowałem ją, przywołując absurdalną bajkę o Śpiącej Królewnie, a z każdą dniem coraz bardziej wpadałem w rozpacz, w bestialską wściekłość, którą chciałem zniweczyć wszystko wokół.

Obrócony krzesło, rozbita waza, wyrzucona w furii torba, z której wylądowały na podłodze kolorowe paczki jedzenia. Nie zdążyła nakarmić kotów. Tych samych, bezużytecznych kotów, które wywoływały we mnie jedynie niechęć, starannie maskowaną pod obojętnością.

Idioto! Boże, jaki jesteś idioto!

Gdybym mógł wszystko cofnąć. Zetrzeć gestem ręki. Byłbym gotów czołgać się na kolanach przy niej, zabrać te koty do domu, a nawet je pokochać, tylko po to

Nagle adrenalina spadła, a ja, zmęczony pośród własnego bałaganu, drżącymi rękami podniosłem z podłogi kolorowe paczki jedzenia, by za dziesięć minut stać przy drzwiach tej samej piwnicy

To się nazywa felinoterapia, tylko nie ma udokumentowanych przypadków pomocy w sytuacjach podobnych do naszej poważnie spojrzał na mnie lekarz, obserwując, jak wciągam do sali szóstą po kolei transporterkę.
To znaczy, że będziemy pierwsi wymamrotałem, wypuszczając zwierzęta z klatek.
To jej koty. Rozumiesz? JEJ! I dam wszystko, co mam, żeby jej to powiedzieć. Po prostu
Poinformuję personel.
Dziękuję, powinienem był to zrobić wcześniej Rozumiesz? Ja
Nigdy nie trać nadziei. Uczymy się na własnych błędach, nie zapominaj o tym.
Nie zapomnę Nigdy więcej nie zapomnę.

Miała dwunastu lat operację. Prostą. Planową. Godzinę narkozy, niekłopotliwe manipulacje i wypis tego samego dnia. Nie nalegała, żeby mnie przy niej mieć. Znowu. Jednak nie mogła powstrzymać szerokiego uśmiechu, widząc, jak odrzuca zawiązany krawat i, zdeterminowany, zakłada szóstą uprząż z rzędu na oporne, uciekające od niego koty.

Jej koty. Te same, piwniczne, pulchne futrzaki, pod ciężarem których wstała rok temu, walcząc o oddech i nie rozumiejąc, co się dzieje.

Siedem par przeszywających jej oczy. Sześć ulżonych oddechów tuż przy granicy słyszalności i jedyne zwycięskie, pełne niekończącej się radości krzyki, których nigdy nie zapomni.

Może dlatego, gdy znów ma przejść przez to samo, nie odczuwa strachu. Widząc wyczerpanego męża, na którego koszuli przyczepiły się kolorowe włókna sierści, spoglądającego na nią z dezaprobatą, ona uśmiecha się jeszcze szerzej.

A potem otwarcie roześmiewa się z przechodniów, którzy się odwracają. Widzicie, elegancki mężczyzna w drogim garniturze, otoczony sześcioma bezrasowymi, ale niesamowicie zadbanymi kotami, każdy ciągnący cienką smycz w swoją stronę, rozbrzmiewa ulicą rozgniewanym Miau?! widok nie dla słabych nerwów.

Operacja. Prosta. Planowa. Godzina narkozy, niekłopotliwe manipulacje i wypis tego samego dnia. A jeśli nie przestaniesz gryźć wszystkiego, to następnym razem zostaniesz w domu! mruczy cichy mężczyzna siedzący na dziedzińcu szpitalnym, otoczony kotami, trzymający na kolanach lekko przegryzioną, ale wciąż piękną wiązankę róż.

Patrzy na zegarek, chwytając wygodniej sześć kolorowych smyczy, przelotnie oceniając, czy uprzęże nie poluzowały się, po czym spogląda na okna sali, w której właśnie budzi się po operacji jego żona. Wkrótce pozwolą mu do niej wejść. I wreszcie będzie mógł narzekać na sześciu ogonastych leniuchów, które bez niej zupełnie nie chcą go słuchać.

Powiedzieć, że ją kocha. I że będzie ją kochał zawsze. Nawet gdy zniknie na kilka dni w przytułku dla kotów, którego budowę sfinansowała jego firma kilka miesięcy temu.

Głupi, oczywiście Ale kiedy przywołuje ten sam dzień, gdy otworzyła oczy, przekonuje się za każdym razem dopóki jest przy niej, nie ma w jego życiu nic ważniejszego niż ta jego głupek. I tak będzie dalej spełniał te błyskotliwe, choć nieprzemyślane, zachcianki, które czynią ją niezwykle szczęśliwą.

Zawsze, dopóki nie jest za późno.