ZANIM BĘDZIE ZA PÓŹNO

Drogi Dzienniku,

W dwunastu lat przychodzi jej operacja. Prosta, planowa. Jedna godzina znieczulenia, niewielkie manipulacje i wypis z domu tego samego dnia. Powinienem był pojechać z nią do szpitala w Warszawie, ale nie nalegała. Wiedziała, że mam ręce pełne roboty otwarcie nowego oddziału w Krakowie zbliża się wielkimi krokami.

Wszystko będzie dobrze powiedziała, całując mnie w policzek, wkładając do torby kilka paczek żwirku dla kotów, które mieszkają w piwnicach, i wybiegła za drzwi.

Poprawiłem krawat, jeszcze raz przemyślnie spojrzałem w lustro i, chwycając z biurka teczkę z projektem nowego oddziału, ruszyłem do pracy.

Stanowisko dyrektora generalnego w firmie, którą w ciągu kilku lat wyprowadziłem na czoło rynku, wymaga pełnego poświęcenia. A poświęcałem każdą wolną minutę, z nadmiarem. Pocieszałem się, że robię to dla nas, dla niej i nawet dla tych piwnicznych kotów, które regularnie karmisz.

Nie że nie lubię kotów. Po prostu to jej własny hobby, które wydawało mi się bezcelowe, niepotrzebne, nic nie niosące. To jak akceptować wady ukochanego człowieka trzeba się z nimi pogodzić. Dlatego każde moje dążenie, by przyjąć bezpańskie, pełne pcheł futrzaki, spotykało się z kategorycznym odmową. Nie widziałem w tym sensu, nie widziałem też pożytku. Może kot orientalny, który mógłby podnieść nasz status? A piwniczne? Co z nich wziąć? Nie rozumiałem, a ona już nie chciała tłumaczyć.

Operacja Prosta Planowa Nic specjalnego Miałem pojechać z nią!!! powtarzałem to w głowie setki, tysiące razy w ciągu tygodnia. Gdy pędziłem, zostawiając wszystko w szpitalu, trzymając się za szelki białego fartucha, drżąc pod okiem lekarza, rozrywając w niebyt projekt, który odciągał mnie od niej, i klęcząc przy jej łóżku, przyciskając czoło do jej dłoni, błagałem ją, by nie zostawiała mnie.

Jednak milczała. Nikt z nas nie przewidział, że planowa operacja, godzinna anestezja, mogą przerodzić się w śmierć

Robimy wszystko, co w naszej mocy mówił lekarz.

Nie robicie nic! wykrzykiwałem z bezsilności, płacąc jej przełożenie do oddzielnego pokoju.

Są szanse, trzeba poczekać uspokajała mnie pielęgniarka.

Gdzie jest ta szansa?! krzyczałem w korytarzu, gdy po tygodniu wciąż nie odzyskała przytomności.

Próbowałem wszystkiego. Konsultacje najlepszych specjalistów, muzykę, rozmowy. Napełniałem jej pokój kwiatami. Praktycznie przestałem przychodzić do biura, by być przy niej w każdej wolnej chwili. Prosiłem, błagałem, obiecywałem, szantażowałem. Poddając się chwili rozdarcia, całowałem ją, przywołując absurdalną bajkę o śpiącej królewnie, a z każdym dniem zapadałem w coraz większą rozpacz, w bestialską wściekłość, chcąc zniszczyć wszystko na swojej drodze.

Rozrzucone krzesło, połamana waza, wyrzucona w furię torba, z której wylądowały kolorowe paczki jedzenia dla kotów. Nie zdążyła ich nakarmić tych samych bezużytecznych kotów, które budziły we mnie jedynie niechęć ukrytą pod pozorami obojętności.

Ty drańu! Boże, jakiż to drań! krzyczałem w sobie.

Chciałbym cofnąć czas, wymazać ręką przeszłość. Gotów bym był raczej raczkować na kolanach przy niej, zabierać koty do domu i nawet je pokochać, jeśli tylko

Nagły spadek adrenaliny przygasił płomień, a zmęczone ręce podniosły z podłogi te same kolorowe paczki, by w dziesięć minut stać przy drzwiach piwnicy

To się nazywa feloterapia, choć nie ma zarejestrowanych przypadków pomocy w sytuacjach podobnych do naszej poważnie spojrzał na mnie lekarz, obserwując, jak wciągam do sali szóstą po kolei przenośną klatkę.

Wygląda na to, że będziemy pierwsi wycedziłem, wypuszczając zwierzęta z klatek.

To są jej koty. Rozumiecie? Jej! I oddam wszystko, by jej o tym powiedzieć. Po prostu

Poinformuję personel zapewnił lekarz.

Dziękuję, powinienem był to zrobić wcześniej Rozumiecie? Ja

Nigdy nie trać nadziei. Uczymy się na własnych błędach, pamiętaj o tym.

Nie zapomnę Już nigdy nie zapomnę.

Znowu dwunastu lat operacja, prosta, planowa, godzina znieczulenia, szybka wypis. Tym razem nie nalegała, lecz nie mogła powstrzymać uśmiechu, gdy widziała mnie, jak zrzucam rozwieszony krawat i zakładam szóstą smycz jednocześnie na oporne, uciekające koty.

Jej koty te piwniczne, pełne pcheł, pod ich ciężarem odnalazła oddech rok temu, nie rozumiejąc, co się dzieje.

Siedem par wbijających w oczy spojrzeń, sześć oddechów ulotnych i jeden triumfalny krzyk radości, który zapamiętam na zawsze.

Może dlatego teraz, kiedy ma przejść to jeszcze raz, nie czuje strachu. Widząc wyczerpanego męża, przy którego koszuli przyczepiły się kolorowe włókna sierści, patrzy na nią z wyrzutem, a ona szerzej się uśmiecha.

A potem rozbawia się, patrząc na przechodniów, którzy się odwracają. Mężczyzna w eleganckim garniturze otoczony jest sześcioma bezpańskimi, lecz zadbanymi kotami, każdy ciągnący smycz w inną stronę, rycząc Miau?!. To widok nie dla słabych serc.

Operacja. Prosta. Planowa. Godzina znieczulenia, szybka wypis. A jeśli nie przestaniesz gryźć wszystkiego, następnym razem zostaniesz w domu! mruczy mężczyzna w szpitalnym dziedzińcu, otoczony kotami, trzymający lekko pogryzioną, ale wciąż piękną bukiet róż.

Patrzy na zegar, łapie szóstą, tęczową smycz, sprawdziwszy, czy szelki nie poluzły, spogląda w okna sali, w której po operacji budzi się Jadwiga. Niedługo pozwolą mu wejść. Wreszcie będzie mógł narzekać na sześciu ogoniasych leniuchów, które bez niej nie chcą go słuchać.

Powie jej, jak bardzo ją kocha i będzie kochał na zawsze. Nawet gdy zacznie spędzać dni w schronisku dla kotów, którego budowę sfinansowała jego firma kilka miesięcy temu.

Co za głupi człowiek… Ale kiedy wspomina ten dzień, gdy otworzyła oczy, każdorazowo przekonuje się, że przy niej nie ma nic ważniejszego w jego życiu niż jej szalona, nieco dziwaczna pasja. I tak będzie dalej realizował te chwilowe, lecz sprawiające ją szczęśliwą kaprysy.

Zawsze, póki nie jest za późno