Zamieszkanie z Potomkiem…

Pewnego ponurego, jesiennego wieczoru zrozumiałem, że w moim brzuchu zamieszkał syn.
Od razu wiedziałem, że to syn, a nie na przykład robak. I od tej chwili zacząłem go pielęgnować z pełną odpowiedzialnością.

Karmiłem go witaminami, faszerowałem wapniem i dzielnie łykałem tran.
Syn nie doceniał moich starań i po pięciu miesiącach rozpętał mój brzuch do rozmiarów plażowej piłki. W dodatku cały czas się wiercił i czkał.
Dumnie nosiłem w rękach brzuch z synem, przyjmując gratulacje i mandarynki, które jadłem ze skórką, udając elegancki uśmiech.

Wieczorami słuchaliśmy z synem Vivaldiego i tragicznie czkaliśmy w rytm „Czterech Pór Roku”.
Po sześciu miesiącach złapałem się na tym, że liżę kamień z algami wyciągnięty z akwarium. Nie chciałem tego robić. Po prostu wykonywałem rozkazy syna.

Po siedmiu miesiącach pochłaniałem kilogramy surowej gryki. Syn się ze mnie naigrywał.
Po ośmiu miesiącach mieściłem się tylko w babcinej koszuli nocnej i kraciastym kombinezonie, który czynił mnie podobnym do żony Karlssona. Syn urósł i nie zostawił mi wyboru.

Dziewięć miesięcy później nie widziałem już własnych stóp, porę dnia określałem po intensywności czkania syna, jadłem algi, surową grykę, mandarynki ze skórką, węgiel aktywny, suchą glinkę do maseczek, żułem filtry od papierosów i skórki od bananów.

Nie obcinałem włosów, bo baba Jadzia z parteru ostrzegła, że skracam tym życie syna.
Nie podnosiłem rąk do góry, żeby nie owinął się pępowiną.
Nie pozwalałem nikomu pić z mojego kubka.

Dzielnie wpychałem w siebie czopki z papaweryną, żeby syn nie urodził się za wcześnie.
Nawet jeśli trafiałem nie tam, gdzie trzeba – co to za różnica, kilka centymetrów…

Drapałem brzuch do krwi i poważnie bałem się, że zaraz pęknie.
Kupiłem synowi wózek, łóżeczko, dwadzieścia dwie paczki pieluch, wanienkę, podstawek do wanienki, jodynę, watę, sterylne chusteczki, dziesięć butelek, tuzin smoczków, ze dwadzieścia pieluch, trzy kołderki, dwa materace, kojec, rowerek, osiem czapeczek, mnóstwo ubranek, pięć ręczników, dwadzieścia śpioszków różnych rozmiarów, koszulek nieprzeliczalną ilość, szampon, oliwkę do pupy, rurkę gazową, odciągacz kataru, lewatywę, dwie termofory, szczoteczkę do zębów, karuzelę muzyczną, dwa worki grzechotek i żółty nocnik.

Woziłem nocnik po mieszkaniu w wózku, prałem i prasowałem z obu strony wszystkie dwadzieścia pieluch, piętnaście ubranek i tak dalej, a moja mama po kryjomu dzwoniła do psychiatry.

Syn miał się urodzić między 12 lipca a 3 sierpnia.
Dwunastego lipca spakowałem dwie torby. W pierwszej były: kapcie, żel pod prysznic, szampon, szczoteczka do zębów, papier, długopis, chusteczki, grzebień, skarpety, gumka do włosów i monety na budkę telefoniczną.
W drugiej – dwie pieluszki, pampers na 3 kg, body, niebieska czapeczka, niebieski „kocyk” z króliczymi uszami, koronkowa rożek i smoczek ze słonikiem.

Trzynastego lipca przytargałem torby do pokoju i postawiłem przy łóżku.
Czternastego kupiłem spacerówkę i przełożyłem do niej żółty nocnik.
Piętnastego mój żona uciekła do drugiego pokoju.

Szesnastego lipca zjadłem porządną dawkę tranu i zająłem toaletę na kolejne dwa dni.
Dziewiętnastego lipca od rano chciało mi się płakać. Poszedłem do salonu, usiadłem w fotelu pod lampą, wyjąłem z kieszeni swojej ogromnej piżamy „Tetrisa” i zacząłem przegrywać, przy tym cichutko popłakując.

Po godzinie znalazł mnie tata. Popatrzył na mnie, coś pomyślał, pociągnął się za brodę i cicho wyszedł.
Godzinę później przyjechało pogotowie.

Wczepiłem się w żonę i ryknąłem na cały głos.
Żona zrobiła się sina i spadła ze stołka.
Syn postanowił się urodzić.

Przywieźli mnie do domu porodowego, zważyli, obmacali, zajrzeli niemal przez wszystkie otwory w moim ciele i oświadczyli, że syn urodzi się około północy.
Była godzina dziewiętnasta.

W windzie jadącej na porodówkę ryknąłem.
Starsza pielęgniarka, która mnie prowadziła, uroczyście obiecała nie spać do północy i osobiście odwieźć mnie z synem na salę.
Uspokoiłem się.

Położyli mnie na twardej kozetce i zostawili samego. Zrobiło się nudno.
Syn w środku milczał i nie dawał znaków, że chce wyjść.
Zegar w szpitalu wskazywał dwudziestą.

Przyszli lekarze. Długo czytali moją kartę. Macali brzuch. Rozmawiali:
— Skurcze?
— Słabe.
— Odeszły wody?
— Jeszcze nie.
— Stymulacja?
— Poczekamy. Sam musi.
— Szyjka?
— Pięć centymetrów.
— To czemu nie rodzi?!

I wszyscy spojrzeli na mnie.
Czknąłem i poczułem wstyd. Tak, przyjechałam tu rodzić. Ale nie mam pojęcia, dlaczego nie rodzę! I nie patrzcie na mnie w ten sposób!

Czknąłem jeszcze raz i nagle poczułem, jak rozlewa się pode mnie ciepła kałuża.
Przestraszyłem się i wrzasnąłem:
— Rodzę!!!

Podeszli, pomacali brzuch, pochwalili i wyszli.
Minutę później przyszła położna, zmieniła prześcieradło i usiadła obok:
— Boisz się?

Pyta, a sama się uśmiecha. Bardzo śmieszne. Z niej woda nie leci…
— Boję się.

Odpowiadam szczerze. I zaraz zaczyna mnie trząść jak w dreszczach.
— Jutro już będziesz biegał. Kiełbasą po korytarzu.

Uśmiecha się.
Otwieram usta, żeby coś odpowiedzieć, i nagle trach — fala bólu przeszła mi przez kręgosłup, dosięgła kolan i zaczęła słabnąć.
Syn postanowił urodzić się przed północą.

…Trzy godziny później leżałem na kozetce mokrej od mojego zimnego potu, przez czerwoną mgłę bólu widziałem tylko własne pogryzione ręce, czyjeś zimne palce odgarniały mi włosy zPrzez łzy patrzyłem, jak położna podnosi mojego synka i kładzie go na mojej klatce piersiowej, a wtedy, wśród bólu i chaosu, poczułem, że cały świat nagle zmalał do tego jednego małego, drżącego ciałka – i wiedziałem, że od teraz wszystko będzie inaczej.