– Zamieszkamy u ciebie na jakiś czas, bo nas nie stać na własne mieszkanie! – Oznajmiła mi przyjaciółka. Mam 65 lat, ale wciąż jestem bardzo aktywna – podróżuję, zawieram nowe znajomości i wspominam czasy młodości, kiedy za grosze można było biwakować nad mazurskimi jeziorami, jeździć nad Bałtyk czy pływać Wisłą. Lubiłam nawiązywać kontakty na polskich plażach i w teatrach. Poznałam wtedy Sarę – zamieszkałyśmy razem w pensjonacie w Zakopanem i zostałyśmy przyjaciółkami, choć przez lata kontaktowałyśmy się tylko listownie. Pewnego dnia dostałam telegram: „Pociąg przyjeżdża o trzeciej nad ranem. Czekaj na mnie na Dworcu Głównym!” – był niepodpisany, więc go zignorowałam, a potem… o czwartej nad ranem przed moimi drzwiami stanęła Sara z całą rodziną i bagażami. Bez skrupułów oznajmiła, że „będą mieszkać u mnie, bo nie mają na wynajem, a ja mieszkam blisko centrum!” Zszokowana ich zachowaniem i bezczelnością, po trzech dniach poprosiłam ich o wyprowadzkę, co skończyło się awanturą i kradzieżą moich rzeczy. Tak zakończyła się ta polska przyjaźń – od tamtej pory dużo ostrożniej wybieram znajomych.

Dziś znów wracam myślami do wydarzeń sprzed kilku lat, które na zawsze pozostawiły ślad w moim sercu. Jestem energiczną kobietą, choć życie pisze już szósty krzyżyk. Nie potrafię usiedzieć w domu podróżuję po całej Polsce, odwiedzam dawne znajome na śląsku, a czasem zaglądam do Krakowa na spacer po Rynku. Często przywołuję w pamięci czas młodości, kiedy można było pojechać nad Mazury z paczką przyjaciół, albo rozbić namiot na dzikiej plaży nad jeziorem. Bilety kolejowe były tanie, a parę złotych wystarczało na beztroski tydzień.

Tamte dni minęły bezpowrotnie, choć ich echa wciąż mieszają się z moją codziennością.

Zawsze lubiłam poznawać ludzi. Potrafiłam zagadać do nieznajomego na Dworcu Centralnym, a w teatrze natychmiast nawiązywałam rozmowę z sąsiadką z rzędu. Tak poznałam mnóstwo osób, niektóre zostały moimi przyjaciółkami na lata.

Jedną z nich była Elwira. Spotkałyśmy się w Międzyzdrojach wynajmowałyśmy pokój w tym samym pensjonacie przy ulicy Gryfa Pomorskiego. Tam zaprzyjaźniłyśmy się na dobre. Po powrocie do domów ja do Warszawy, ona do Katowic wymieniałyśmy listy i wysyłałyśmy sobie kartki świąteczne. Czas płynął, kontakt powoli słabł.

Aż pewnego wieczoru przyniósł mi listonosz telegram. Żadnego podpisu tylko lakoniczne: Pociąg o 3 nad ranem. Czekaj na mnie na dworcu!. Byłam zaskoczona i nie miałam pojęcia, kto to mógł być. Nie poszłam na dworzec zresztą mój mąż nawet nie przystawał na takie pomysły.

O czwartej rano rozległ się głośny dzwonek do drzwi. Otworzyłam i szczęka mi opadła. W progu stała Elwira, dwie nastoletnie córki, jej mama oraz mężczyzna, którego rozpoznałam ze zdjęć jako jej szwagra. Obok nich góra walizek i tobołów. Mój mąż musiał oprzeć się o ścianę z wrażenia.

Na wejściu Elwira zapytała:
Dlaczego nie byłaś po nas na dworcu? Przecież wysłałam ci telegram!
Ale nie było podpisu skąd miałam wiedzieć, że to od ciebie?
No, trudno, ale jesteśmy. W Warszawie wszystko jest drogie, a wy macie mieszkanie blisko centrum!

Potem dowiedziałam się, że starsza córka właśnie zdała maturę i postanowiła rozpocząć studia na Uniwersytecie Warszawskim, a reszta rodziny przyjechała ją wesprzeć.

Usłyszałam wtedy: Zatrzymamy się u ciebie, bo nie mamy pieniędzy na wynajem. To tylko na trochę, dopóki nie znajdziemy czegoś własnego.

Byłam osłupiała. Przecież nie łączy nas żadne pokrewieństwo! Nagle musieliśmy dokarmiać całą piątkę. Przynosili co prawda trochę zakupów trochę kaszy, kilka pomidorów ale obiady gotowałam wyłącznie ja. Wszyscy domownicy chodzili na palcach, a ja miałam poczucie, że znów zamieszkałam w bardaku studenckim.

Po trzech dniach miałam dość. Poprosiłam Elwirę i jej bliskich, by jak najszybciej wyprowadzili się z mojego domu. Skończyło się awanturą: Elwira zaczęła rzucać talerzami i wpadła w istną histerię.

Po ich wyjściu zorientowałam się, że zniknął mój wełniany szlafrok, dwa nowe ręczniki z Biedronki i o zgrozo najnowszy garnek do bigosu. Nie mam pojęcia, jak udało im się go wynieść po prostu wyparował z kuchni.

Tak zakończyła się moja przyjaźń z Elwirą. Do dziś nie odezwała się więcej. Po tej historii czuję się ostrożniejsza, gdy poznaję nowych ludzi. Moja naiwność kiedyś mnie uratowała lecz teraz już nie pozwolę sobie wejść na głowę.