Zakochany w przypadkowej dziewczynie: Bogaty kawaler wybiera dziewczynę z bliznami

Marcin Nowak uwielbiał swój balkon. Szczególnie w piątkowe poranki, gdy miasto pod nim jeszcze kończyło ostatnie godziny pracy, a on, wolny i spełniony kierownik w banku, już wyczekiwał weekendu. Powietrze pachniało ozonem po nocnym deszczu i kwitnącymi lipami. Marcin sięgnął po stygnącą kawę i spojrzał na starannie ułożone w kącie wędkarskie akcesoria. Nowiutka wędka, lśniący kołowrotek, pudełko pełne błystek – jego duma.

W kieszeni zadzwonił telefon. Mama.
„Tak, mamo, cześć” – odpowiedział, uśmiechając się.
„Marcinku, wpadniesz dziś? Napiekłam pierożków z kapustą, twoich ulubionych.”
„Oczywiście, że wpadnę. Tylko na chwilę, jedziemy z chłopakami nad jezioro.”
„Znowu na twoje wędkowanie?” – w głosie Wandy słychać było ciepło, ale i lekką złośliwość. „Mógłbyś choć jakąś dziewczynę ze sobą zabrać, poznać. Trzydzieści dwa lata, synku.”
„Mamo, rozmawialiśmy o tym sto razy. Jak tylko znajdę, tak zaraz. Dobrze, całuję, niedługo będę.”

Odłożył słuchawkę i westchnął. Ta „wyprawa wędkarska” była ich świętą tradycją. Domek Krzysia nad jeziorem, kiełbaski z grilla, sauna i długie rozmowy przy ognisku. Krzyś i Tomek, jego najlepsi przyjaciele od czasów studiów, dawno byli żonaci. Krzyś miał już córkę, Tomek oczekiwał pierwszego dziecka. I za każdym razem ich „męski” weekend zaczynał się tak samo.

„No i co, ostatni kawaler naszej paczki, poddajesz się?” – zażartował Tomek, gdy pakowali torby do bagażnika Marcina.
„Walczy jak może” – roześmiał się Krzyś, klepiąc go po plecach. „Wszystkie panny już odstraszył.”
Marcin tylko się uśmiechnął. Nie odstraszał. Czekał.
„Ożenię się, chłopaki, ale tylko z wielkiej miłości” – powiedział poważnie, gdy wyjeżdżali z miasta. „Tak, żeby od razu wiedzieć – to ona. Być z nią jak jedno, oddychać w jednym rytmie.”
„Oj, Marcin, ty romantyku” – przewrócił oczami Tomek z tylnego siedzenia. „Tak nie ma. To tylko w bajkach dla dziewczynek. Wróżek nie ma.”
„A ja wierzę, że są” – uparł się Marcin, patrząc na uciekającą w dal drogę.

W domku, po saunie i pierwszej porcji kiełbasek, spór rozgorzał na nowo. Miejscowe dziewczyny, przechadzające się obok ich posesji, zerkały zalotnie w stronę trzech przystojnych panów z miasta.
„A może sprawdzimy twoją teorię o ‘tej jedynej’ w praktyce?” – podszczypał Krzyś. „Granie w ‘patrzała’. Kto pierwszy mrugnie albo odwróci wzrok od mijającej nas piękności – ten przegrywa.”
„I co z przegranego?” – Marcin podchwycił wyzwanie.
„Przegrany” – Tomek zatarł ręce – „jedzie na szosę i oświadcza się pierwszej napotkanej kwiaciarko. Na miejscu.”
Marcin był pewny siebie. Ale czy to piwo uderzyło mu do głowy, czy słońce go sparzyło – przegrał. Gdy obok przeszła wysoka blondynka, złapał jej spojrzenie i nieświadomie się uśmiechnął, odwracając wzrok. Chłopaki wybuchnęli śmiechem.

Słowo się rzekło. W pół godziny później jechali szosą. Serce Marcina waliło ze wstydu i głupiego podekscytowania. Kilka kilometrów od domków letniskowych zobaczyli samotną postać przy stoliku z bukietami polnych kwiatów i słoikami konfitur. Niska kobieta w prostym, bawełnianym sukienku i chuście tak zasłaniającej twarz, że prawie nic nie było widać.
„No, paniczu, twój występ!” – pchnęli go przyjaciele.
Marcin wysiadł i podszedł. Kobieta podniosła na niego oczy – przestraszone, ale jasne, oszałamiająco niebieskie. Zauważył, że dłonie, którymi przebierała owoce, były pokryte strasznymi bliznami. Gdy się przywitał, nie odpowiedziała, tylko wyjęła z kieszonki mały notesik i ołówek, podając mu kartkę.
„Czego pan sobie życzy?” – było wypisane starannym pismem.

Marcin się zmieszał. Całe jego przygotowane żartobliwe przemówienie wyparowało. Patrzył na tę kruche, milczące stworzenie i czuł się jak ostatni łajdak.
„Przepraszam za idiotyczne pytanie” – zaczął, starając się mówić jak najłagodniej. „Zakładaliśmy się z kolegami… No i przegrałem. Teraz muszę… muszę pani oświadczyć się.”
Spodziewał się wszystkiego: gniewu, łez, pogardy. Ale kobieta tylko na moment zastygła, po czym powoli skinęła głową. Marcin nie wierzył własnym oczom. Wzięła notes i napisała: „Zgadzam się.” Potem wyrwała kartkę i podała mu adres.

Następnego dnia, dręczony wyrzutami sumienia, pojechał pod wskazany adres. Znalazł skromny, ale zadbany domek na skraju wsi, z pelargoniami w oknach i bujnymi piwoniami wzdłuż płotu. Na ławeczce przy furtce siedziała starsza kobieta o surowej, ale mądrej twarzy. Odłożyła druty i zmierzyła Marcina przenikliwym spojrzeniem.
„Do Ewy?” – spytała bez wstępu.
„Tak. Jestem Marcin.”
„Jadwiga, jej babcia. Z jakimi zamiarami przybywasz, młody człowieku? Wnuczka wróciła wczoraj nieprzytomna.”
Marcinowi zrobiło się jeszcze bardziej wstyd. Usiadł obok i próbował wytłumaczyć.
„Zachowałem się jak głupiec. Założyliśmy się…”
Jadwiga ciężko westchnęła.
„Eh, wy, miejscy… Dla was wszystko zabawa. A jej życie – nie usłane różami. Widziałeś jej dłonie? Po pożarze. Rodzice zginęli, a ja Ewę wyciągnęłam z ognia. Twarz też ucierpiała… i głos straciła. Od szoku. Od tamtej pory milczy, tylko pisze.”

W tej chwili zza furtki wyszła Ewa. Zobaczywszy Marcina, zatrzymała się, przyciskając do piersi ten sam notesik.
„Przyjechałem się usprawiedliwić” – powiedział, patrząc jej w oczy. „I… powiedzieć, że jeśli pani nie zmieniła zdania, to ja jestem gotowy. To będzie małżeństwo na papierze, oczywiście. Podpiszemy papiery, potem się rozstaniemy. Pomogę pani finansowo, jak tylko będę mógł.”
Mówił i sam nie rozumiał, dlMarcin uśmiechnął się, otoczył ją ramieniem i powiedział: „Nie musisz już pisać, moja Ewo, bo teraz słyszę twoje serce,” a w tym momencie zza drzwi dobiegł radosny śmiech ich synka, który zbudził się, by powitać ich nowe, wspólne życie.