Zakochany łobuz.

Moja córka, Julka ma siedem lat i chodzi do drugiej klasy. W klasie ma aż 28 kolegów, nie mam pojęcia, jak nauczycielka sobie z nimi radzi. Dzieci są bardzo aktywne, często rozrabiają.

Julce do szkoły bardzo często zaplatam dwa warkocze. Może to trochę staroświeckie, ale dziecku jest tak wygodnie, a mi bardzo podoba się taka fryzura. Pewnego dnia Julka wróciła z płaczem do domu. Od razu zauważyłam, że ma rozpuszczone włosy. Córka wyciągnęła rękę i pokazała mi kawałek odciętego warkocza. Uspokoiłam ją i zapytałam, co się stało. Okazało się że kolega z klasy, Franek, który siedzi w ławce za Julką, żartował na lekcji że odetnie kawałek włosów. Julka przestraszyła się, pociągnęła warkocz, którego część spadła na ziemię. Prócz warkocza, trochę uszkodziła się też bluzka, w którą ubrana była dziewczynka.

Następnego dnia dowiedziałam się, gdzie mieszka chłopiec. Drzwi otworzyła babcia, jak się okazało, sama wychowywała wnuka. Widać było, że żyją raczej biednie. Grzecznie powiedziałam co się stało i poprosiłam, by starsza kobieta porozmawiała o tym ze swoim wnukiem. Zza drzwi wyjrzał Franek:

– Proszę Pani, ja po prostu bardzo lubię Julkę.

To było bardzo urocze i wywołało uśmiech na mojej twarzy. Myślę że babcia na pewno dobrze wytłumaczy Frankowi jak powinien postępować z dziewczynkami. Ja natomiast śpieszę się do Julki, mamy jeszcze dzisiaj umówioną wizytę u fryzjera.