Zakochałem się w żonie mojego przyjaciela – Maria zaczęła wymyślać wymówki, aby spędzać czas ze mną,…

Z Martą pracowaliśmy w tej samej firmie, ale w różnych oddziałach. Często zostawaliśmy po godzinach, a jej mąż mój długoletni kolega dzwonił do mnie z prośbą, żebym odprowadził Martę na przystanek. Spotykaliśmy się wtedy w holu, szliśmy razem przez rynek, rozmawiając na tematy, które zawsze ją interesowały. Mieliśmy wspólne pasje, o których jej mąż nie chciał słyszeć, nie rozumiał jej gustów, nie dzielił jej zamiłowania do literatury i sztuki. Ja znajdowałem przyjemność w rozmowach z Martą, z czasem robiła się coraz bardziej serdeczna żegnała się przytulając mnie, potem zaczęła całować w policzek, aż pewnego wieczoru pocałowała mnie naprawdę, przez co spóźniła się na autobus.
Wiedziałem, że to nieuczciwe wobec mojego kolegi i jego rodziny, lecz zakochałem się w Marcie.
Z czasem Marta zaczęła wymyślać, że zostaje w pracy dłużej tylko po to, by móc przyjść do mnie; opowiadała bajki o szkoleniach czy wyjazdach do mamy na wieś pod Krakowem, a tak naprawdę spędzaliśmy razem czas na spacerach i kolacjach, gdy jej mąż był w pracy i nie miał szans nas złapać.
Kochałem Martę szczerze i choć nigdy nie rozmawialiśmy o tym, czy odejdzie od męża, czułem, że gdyby poprosił o rozwód, ona zgodziłaby się bez wahania. Żyłem w jakimś dziwnym świecie, odbierając szczęście komuś, kogo dobrze znałem, mojemu przyjacielowi. Siedziałem z nim przy kuflu piwa w barze, słuchałem jak narzeka na zmiany w swojej żonie mówił, że Marta zaczęła zawsze się stroić przed wyjściem, podejrzewał, że ma kochanka. Udawałem wtedy dobrego kolegę i pocieszałem go, tylko po to, by zaraz potem spotkać się z Martą.
Nie zdawałem sobie sprawy, po co niszczę życie moich znajomych, aż pewnego dnia Marta przyszła do mnie zdenerwowana. Pokłóciła się z mężem, a całą frustrację przelała na mnie.
W domu u ciebie zawsze brudno! Nie możesz wziąć mopa i posprzątać? Lodówka wiecznie pusta. Myślisz, że mam gotować i sprzątać w dwóch mieszkaniach? Jesteś tylko kochankiem, a nie moim dzieckiem, naucz się sam dbać o siebie.
To zmieniło moje myślenie. Marta mnie nie kochała, traktowała mnie jako odskocznię. Nasze romantyczne chwile zamieniły się w codzienną szarzyznę, podobną do tej, z którą mierzyła się w swoim małżeństwie. Stałem się dla niej nudny.
Najbardziej żałuję, że to ja pierwszy poprosiłem ją, abyśmy skończyli naszą relację. Tego samego wieczoru dostałem sms-a, że wyjeżdża z miasta i żebym nie ważył się mówić nic jej mężowi. Nawet nie rozważałem tego. Wstydziłem się spojrzeć mu w twarz, a wyznać prawdę nigdy bym nie potrafił. Powiedziałem tylko, że od teraz wracam wcześniej do domu i nie będę już odprowadzać Marty na przystanek.
Naprawdę, nie da się zbudować szczęścia na cudzym nieszczęściu. Teraz żyję w niepewności, że moja nowa dziewczyna, Zuzanna, może okazać się podobna do MartySam zostałem z pustką, z szumem w głowie i trudem oddychania. Minęły tygodnie, podczas których nie miałem ochoty z nikim się spotykać. Po pracy wracałem do mieszkania, które, paradoksalnie, zaczynałem sprzątać regularnie jakby porządkowanie przestrzeni było symboliczną próbą uporządkowania własnych emocji. Z każdym wyjazdem Marty i jej brakiem czułem, że wracam powoli do siebie, choć miałem świadomość, że już nigdy nie będę taki, jak kiedyś.
W końcu, pewnego wieczoru, spotkałem na rynku jej męża; długo staliśmy na zimnym wietrze i rozmawialiśmy, ale tym razem nie czułem ciężaru tajemnicy. Myślę, że obaj widzieliśmy w sobie zmęczonych ludzi, którzy stracili coś ważnego. Kiedy odszedł w stronę przystanku, poczułem ulgę cichą, spokojną, bez rozdzierającego bólu.
Od tamtej pory żyłem prościej, z wdzięcznością za każdy dzień, który należał tylko do mnie. O miłości, która zaczyna się od cudzej krzywdy, pamiętałem jak o ostrzeżeniu; o Marcie jak o lekcji. Nigdy już nie szukałem szczęścia w czyichś ramionach, lecz budowałem swoją codzienność w zgodzie z samym sobą.
Bo prawdziwe szczęście to umiejętność pogodzenia się ze swoimi wyborami nawet jeśli czasem oznacza samotność.