Zakochałem się w żonie mojego przyjaciela — Maria udawała nadgodziny, żeby spędzać ze mną czas, wspó…

Z Justyną pracowaliśmy w tej samej firmie, choć w innych oddziałach. Czasem zostawaliśmy po godzinach, a jej mąż mój kumpel Tomek potrafił zadzwonić do mnie z prośbą, żebym odprowadził Justynę na przystanek. Więc zdarzało się, że spotykaliśmy się w holu i maszerowaliśmy przez Warszawę do autobusu, rozważając wszystkie życiowe rozterki. Mieliśmy ze sobą więcej wspólnego niż ona z Tomkiem, który totalnie nie ogarniał jej ulubionych tematów, a do tego alergicznie reagował na jej pasję do pierogów z serem.
Ja za to zawsze czułem się z Justyną swobodnie rozmowy z nią były jak oddech świeżego powietrza i powoli doprowadziło to do tego, że na pożegnanie ściskała mnie, potem całowała w policzek, aż pewnego wieczoru pocałowała mnie z prawdziwego zdarzenia, spóźniając się przy tym na autobus do Pruszkowa.
Wiedziałem, że to wszystko jest paskudne wobec Tomka i jego rodziny, ale zakochałem się w Justynie bez głębszego sensu, jak typowy naiwniak.
Justyna zaczęła ściemniać, że zostaje dłużej w pracy tylko po to, żeby wpadać do mnie wymyślała historie o delegacjach do Poznania albo wizytach u mamy w Ciechanowie, ale w rzeczywistości spędzaliśmy czas na sekretnych randkach. Tomek był wtedy w robocie i nie miał pojęcia, że jego żona dogaduje się z jego kumplem lepiej niż rozkład PKP.
Kochałem Justynę naprawdę, choć nigdy nie rozmawialiśmy o tym, żeby rzuciła Tomka. Byłem pewien, że gdyby to ode mnie zależało, Justyna szybciutko wnosiłaby pozew o rozwód. Tkwiłem w głupich fantazjach, podbierając szczęście komuś, kogo znałem lepiej niż własne buty. Piłem z Tomkiem w barze, słuchałem jego żali o tym, że żona znowu się wystroiła i wywąchał podstęp musiała mieć kochanka. Pocieszałem go jak żałosny przyjaciel, a potem radośnie pędziłem do Justyny.
Nie ogarniałem, dlaczego rozwalam cudze życie, aż pewnego dnia Justyna wpada do mnie jak huragan, w fatalnym nastroju po awanturze z Tomkiem, i wyładowuje swoje frustracje na mnie.
Zawsze tu syf! Co, ręce ci odpadły, żeby chociaż szmatą po podłodze przelecieć? Lodówka wieje pustką. Myślisz, że będę sprzątać i gotować na dwa mieszkania? Jesteś tylko moim kochankiem, nie adoptowanym synem zacznij dbać o siebie.
Dotarło do mnie, że Justyna nie kocha mnie wcale. Traktuje mnie jak przystanek autobusowy: wpada, wychodzi, przy okazji zostawia trochę bałaganu. Nasze gorące randki zmieniły się w rutynę, którą znała z domu, tyle że bez Tomka i jego narzekań na pająki w piwnicy.
Żałuję tylko, że to ja pierwszy rzuciłem temat rozstania. Tego wieczoru Justyna napisała mi SMS-a, że wyjeżdża i żebym nie ważył się gadać Tomkowi ani słowa. Oczywiście nie zamierzałem; nie miałem odwagi spojrzeć mu potem w oczy, nie mówiąc już o jakichkolwiek wyznaniach. Powiedziałem mu tylko, że odpadają mi wieczorne spacery z Justyną, bo wychodzę z pracy wcześniej.
Prawda jest taka, że na cudzym nieszczęściu świętego spokoju się nie zbuduje. Teraz żyję w strachu, czy nowa dziewczyna nie okaże się być drugą Justyną… No cóż, życie dopisuje własny ironiczny scenariusz, a ja przewracam oczyma i liczę, ile wydanych złotych zwraca się w szczęściu.