Zagubiony Przyjaciel

Ta mieszkalina od razu przypadła mi do gustu. Mała, schludna, wszędzie meble z PRL-u, nawet ścianka z kryształami, jugosłowiańska. Dywan na ścianie, zakopcony czajnik na kuchence i stary lodówka „Polar” w kuchni. A w salonie wisiało radio. Stare radio, z którego leciało „Program III”. Ciepło tak grało. Z trzaskami, lekkim szumem, starymi piosenkami. Telewizora nie było, ale jakoś mi to nie przeszkadzało.

Wracam po pracy, radio przykręcam głośniej, czajnik na gaz stawiam. Potem nalewam wrzątku do kubka, wdycham aromatyczną parę i stoję przy oknie, patrząc na ulicę. Radio gada, a ja na ulicę patrzę. Na granatowe niebo, na rozmyte guziki gwiazd, na księżyc z wyrwą. I milczę. Z kim mam gadać? Sam w tej mieszkalinie żyłem. Aż poznałem nowego sąsiada. Michała. Misiu. Dobry chłopak.

Tego dnia wróciłem późno z pracy. Cały dzień przy obrabiarce aż kręgosłup łupało i nogi miałem jak z waty. Wchodzę do kuchni, a tam on siedzi. Misiu. Siedzi i patrzy na mnie. Chciałem się wkurzyć, pasem go zdzielić, ale jak spojrzał tymi swoimi błyszczącymi ślepiami, to ręka mi opadła. Postawiłem czajnik na gaz i usiadłem obok. Ja na niego, on na mnie. I nie odchodzi. Tylko milczy.

Nalałem sobie herbaty, wyjąłem ciasteczka z paczki i położyłem na stole. Misiu aż szyję wyciągnął, jak zobaczył słodycze. Podsunąłem mu jednego herbatnika, powąchał, grzecznie się odwrócił i siedzi, radia słucha. Posłuchaliśmy wiadomości, dowiedzieliśmy się, co na świecie słychać, a potem poszedłem spać. Misiu został w kuchni, radia słuchać. Dopiero rano gdzieś uciekł. Po swoje sprawy. Mnie czekała praca, wierna obrabiarka, a co on robił, tego nie wiedziałem. Wrócił dopiero wieczorem, gdy ja wróciłem do domu i postawiłem na stół torbę ze sklepu. A w niej suszony śledzik, bańka z zimnym piwem i owsiane ciasteczka. Tak zaczęliśmy razem żyć. Ja i Misiu.

Wracam, nalewam piwo z bańki, śledzia obieram, a Misiu siedzi i słucha. On nie pił, co mu tam. Tylko milczał. Czasem, jeśli za bardzo się rozgadałem, zaczynał chodzić po kuchni. Tam i z powrotem. Postuka łapami, uspokoi się, wróci do stołu. Siądzie i patrzy tymi błyszczącymi ślepiami. Słucha. A mnie dobrze. Wygadam się, wyrzucę z siebie całą gorycz, i od razu lżej. Misiu to wiedział, dlatego milczał.

A jeszcze radio uwielbiał. Zwłaszcza stare piosenki. Czasem wracam z roboty, a Misia nie ma. Włączam radio, ledwo czajnik na gaz stawię, a on już tu. Siedzi, słucha i patrzy. I dobrze mu, i mnie. Zjemy coś, posłuchamy radia i do późna gadamy. O wszystkim mu opowiadałem. Co nowego w zakładzie, jakie blachy przywieźli, jak Stasiek o mało nie wpadł pijany. A i o dawnym życiu też. Misiu uważnie słuchał. Milczał, ślepia mu błyszczały i słuchał. Dobry chłopak. Najbardziej lubił słuchać o tym, jak służyłem.

O, wszystkiego mu nagadałem. Jak młodym trafiłem na front, jak o mało do niewoli nie poszedłem, jak czołgi płonęły. O gorącej kaszy opowiadałem, o kontuzji. A Misiu słuchał. Mądry był. Nie każdy potrafi milczeniem podtrzymać rozmowę, ale Misiu potrafił. Gadam o kolegach, towarzyszach, łzę ocieram, a on tak się żałośnie spojrzy, łapę położy na mojej dłoni, i od razu lżej. Szczęściarz ze mnie, z takim sąsiadem. Kochałem go, a on mnie. Tylko nie cierpiał, gdy wracałem pijany. Spojrzy z dezaprobatą i odwróci łeb. Nawet radio go wtedy nie interesowało.

Raz się z chłopakami upiłem, a gdy wróciłem, Misiu, zobaczywszy mnie, natychmiast schował się w pokoju. Wstyd mi się zrobiło, że przeszłość zagłuszam wódką, zamiast z nim dzielić, jak kiedyś. Schowałem butelkę do lodówki, radio włączyłem i papierosa zapaliłem. Zrobiło mi się smutno, a gdy smutno, Misiu zawsze przychodził. Nawet gdy był obrażony. I wtedy przyszedł. Usiadł obok, łapę położył i patrzy. Milczy. No to zacząłem narzekać na życie, gorzkim dymem sobie zagryzając. A potem zrozumiałem – na co narzekać? Mieszkalina jest, jedzenie jest, nawet przyjaciel jest. Który wysłucha, uspokoi i pomilczy obok. Eh! Wyrzuciłem wtedy wszystko co paliI tak siedzieliśmy we trójkę – ja, Misiu i mała Liza – przy kuchennym stole, patrząc na księżyc przez zamgloną szybę, a radio cicho grało nam tę starą piosenkę o tym, że przyjaźń czasem wraca w najmniej spodziewanej postaci.