ZAGINIONY SYN

Zaginiony syn

Jadwiga wychowywała syna sama. Po rozwodzie, zaraz po porodzie, kiedy mąż okazał się stać na jedynkę, odeszła nie chciała już dłużej żyć w cieniu hulaki. O wsparcie w dom i w portfelu dbał jej ojciec, Wiktor. Bez niego Jadwiga nie wiedziała, jakby przetrwać.

Po rozwodzie finanse spadły dramatycznie, byłyku nie płacił alimentów. Nadszedł czas, by Jadwiga wzięła pracę. Wtedy ojciec westchnął i rzekł:

No cóż, musisz iść do roboty. Ja z Łukaszem będę siedział. Dam radę, nie martw się.

Tak więc Łukasz spędzał całe dnie z dziadkiem. Jadwiga czuła lekką zazdrość syn tak przywiązany był do Wiktora. A ona, przez cały czas w pracy, nie miała chwili dla dziecka.

Pewnego poranka, kiedy Jadwiga szykowała się do wyjścia, Łukasz podskoczył niespodziewanie wcześnie i radośnie powiedział:

Dziadku, idziemy dzisiaj po grzyby, prawda?

Odwracając się do ojca, zapytała:

Tato, naprawdę? Gdzie tym razem wybieramy się?

Do Borysowskiego boru, mówią, że grzyby już się pojawiły odpowiedział Wiktor, zapalony grzybiarz i wędkarz od lat uczący wnuka sztuki łowienia ryb i zbierania borówek.

Jadwiga nie sprzeciwiła się, więc dodała:

Tylko nie wracajcie po zmroku, dobra?

Kiedy już zbierzemy dwa wiaderka, wrócimy, prawda, Łukasz? mrugnął dziadek.

Do ostatniego przystanku pojechali autobusem, a potem ruszyli pieszo. Borysowski Bór zaczynał tuż za wjazdem do miasta, więc nawet siedmioletni Łukasz nie miał problemu, by dotrzeć na początek szlaku.

Gdy dopiero wjeżdżali w las, zatrzymał ich samochód.

Cześć, Staszek, po co te grzyby znów?

Rozpoznawszy w kierowcy starego przyjaciela, Anatola, Staszek odpowiedział:

Słyszałem, że w Borysowie już pełno grzybów.

Nie ma już nic w Borysowie, wszystkie już zebrali. Spróbuj dalej, w Torunię, tam jeszcze coś rośnie. Jadę tam właśnie, chcesz podwieźć?

Daj znać, jeśli nie masz nic przeciwko poprosił Staszek.

Anatol wywiózł Staszka i wnuka podskrzynkę przy Toruńskim lesie. Umówili się, że w drodze powrotnej spróbują złapać podwózkę, a jeśli nie uda się, zadzwonią po Anatola, który ich zabierze.

Łukasz wesoło szemrał, idąc przez gęstwiny. Lubił wędrować z dziadkiem, który wyjaśniał mu każdy szczegół, nie szczędząc odpowiedzi na milion pytań siedmiolatka. Dziadek był dla niego bohaterem, który znał wszystko.

Grzybów było naprawdę dużo. Zafascynowani poszukiwaniami, wędrowali głęboko w las, kiedy nagle Staszek, machając niezdarnie rękami, upadł.

Łukasz najpierw nie przestraszył się. Zbliżywszy się, zapytał:

Dziadku, potknąłeś się?

Dziadek nie odpowiedział, nie ruszył się. Chłopiec poczuł strach. Z wielkim trudem przewrócił go na plecy i próbował podnieść, ale Staszek nie reagował. Łukasz krzyknął:

Dziadku, wstawaj! Co się stało? Musisz wstać! Boję się!

Wieczorem Jadwiga wróciła do domu i nie znalazła chłopca ani dziadka. Natychmiast próbowała dzwonić, lecz telefon był poza zasięgiem.

Czy już nie wrócili z lasu? myślała, zaczynając się niepokoić.

Po godzinie jej niepokój zamienił się w panikę, a po dwóch godzinach siedziała już w komisariacie, wyplątując się w słowach, by przekonać dyżurnego. Ten, poruszony jej rozpaczą, natychmiast wezwał wolontariuszy.

Wolontariusze zareagowali szybko. Nie minęły dwie godziny, gdy pierwsza grupa, Jadwiga, odmówiła czekać w domu i ruszyła z kilku policjantów na przeszukanie Borysowskiego boru. Nie w Borysowie, a w Borysowski Bór!

Na początku Łukasz płakał, patrząc na nieruchomego dziadka. Potem sam do siebie powiedział:

Spokojnie, mały, co ci dziadek nauczył? Nie tracąc głowy w trudnych chwilach. Weź się w garść!

Uderzył się w policzek, co pomogło mu przestać płakać.

Muszę sprawdzić, czy dziadek oddycha dodał Łukasz.

To było najgorsze, co mógł sobie wyobrazić a gdyby nie oddychał

Zebrał się w sobie i położył głowę na dziadkowym piersi. Klatka piersiowa drgnęła, choć słabo, ale wyraźnie.

Oddycha! Oddycha! zachwycił się chłopiec. Musi tylko poczekać, aż wróci do siebie.

Usiadł i zaczął czekać, próbując zadzwonić do mamy, lecz nie było zasięgu. Więc po prostu czekał.

Zaczął zapadać zmrok.

Siedząc, Łukasz wspominał wszystko, co dziadek mówił o przetrwaniu w lesie.

Teraz nastąpi noc, a jeśli dziadek nie odzyska przytomności, zmarznie na zimnym podłożu. Co mi nauczył? Muszę działać!

Wyciągnął zapalniczkę z plecaka i, zgodnie z zasadami, ułożył suche gałązki, rozpalając ogień. Nie od razu, ale w końcu płomień wstał.

Teraz drewna, zanim zapadnie ciemność. Muszę zebrać tyle, by starczyło na całą noc.

Zaczął ściągać gałązki z sosny. Dużo ich było. Niósł je i podawał pod dziadka.

Nie zamrozisz się, dziadku. Już mam trochę drewna, przykryjemy się. Tak, jak nauczyłeś.

Nocą Łukasz bał się jak nigdy. Dźwięki lasu wprawiały go w drżenie aż do łez. Leżał przy cieple dziadka, owinięty kocem.

Gdy ogień słabł, Łukasz heroicznie wstawał z podkowy i dorzucał kolejne kawałki.

Pamiętam, dziadku, ogień nie może zgasnąć. Pamiętam.

Rano Łukasz wypił trochę herbaty z termosu, resztę przelał dziadkowi do ust, podnosząc mu głowę.

Potrzebna woda, bez niej nie da się pomyślał.

Niedaleko od nich był leśny źródełko.

A gdybyśmy dotarli do źródła i nie znaleźli drogi powrotnej? rozważał.

Spoglądając, zobaczył krzak czerwonych jagód.

To jagody wilcze, nie jedz ich przypomniał sobie słowa dziadka.

A i tak nie zjem, przydadzą się później. Łukasz napełnił termos jagodami i ruszył w stronę źródła, zostawiając po sobie szlak z czerwonych pereł.

Poszukiwania zaginionych w Borysowskim Borze trwały już trzeci dzień. Las był przeszukany niejednokrotnie. Z miasta co chwilę przybywali nowi ochotnicy, słysząc o tragedii.

Chłopiec i staruszek wydawali się zniknąć w wodzie.

Jadwiga, nie śpiąca od trzech dni, z czarnymi kręgami pod oczami błąkała się między wolontariuszami, błagając, by nie przestawali szukać. Sama unikała lasu, ale strach o syna dodawał jej sił.

Czwartego dnia poszukiwaczy zaczęły męczyć łzy zmęczonej matki. Jeden z nich, nabierając odwagi, podszedł i rzekł:

Statystyki mówią, że po trzech dniach szans na odnalezienie żywych jest mało. Las już sprawdziliśmy. Za lasem jest bagno, może tam warto zajrzeć…

Nie! krzyknęła Jadwiga. Dziadek znał ten teren, nigdy nie poprowadziłby Łukasza do bagna! Są żywi, wiem to! Trzeba dalej szukać!

Piątego dnia Jadwiga wyjeżdżała z lasu z chwiejny krok. Przejazd samochodu nagle zahamował i cofał się. Z środka wysiadł Anatol, znajomy ojca Jadwigi.

Jadwiga, co tu się dzieje? zapytał, spoglądając na wolontariuszy i przyczepę.

Usłyszawszy to, Anatol blisko białeł.

To tak, pięć dni temu podwoziłem ich do Toruńskiego lasu.

Tu, chodźcie wszyscy! krzyknęła matka.

Kilka godzin później młody studentochotnik krążył po toruńskim lesie. Poczuł zapach dymu i skierował się w stronę płonącego ogniska. Przy prawie zgasłym ogniu leżały dwie postaci, zasłonięte kocem.

Chłopak, nie licząc na cud, cicho zawołał:

Łukaszu!

Zdumienie ogarnęło go, gdy jedna z sylwetek, chłopiec, poruszył się.

Długo nas szukaliście. Dziadek kilka razy odzyskał przytomność, dałem mu wody i chleba. Żyje, tylko nieświadomy powiedział słaby głos Łukasz.

Na rękach trzymał chory, podobny do niego, matkę, patrzącą, jak dziadka zanoszą na noszach.

Dziadku, po prostu żyj, potrzebuję cię! Musisz mnie jeszcze uczyć, co miałeś mi jeszcze pokazać szepnął Łukasz.