ZAGINIONY SYN: Tajemnice i tajne poszukiwania

Bogna wychowywała syna sama. Po rozwodzie, który nastąpił zaraz po porodzie, bo mąż okazał się huliganem, została sama z małym Leszkiem. Ojciec dzieci, Staszek, pomagał jej nie tylko przy opiece nad chłopcem, ale i w rachunkach. Bez niego Bogna nie wyobrażała sobie, jak przetrwać.

Po rozwodzie pieniądze prawie zniknęły, byłydki męża nie płaciły. Zostało zadecydować, czy wrócić do pracy. Wtedy Staszek westchnął i rzekł:

No cóż, trzeba tak, musisz iść do roboty. Ja będę z Leszkiem. Dam radę, nie martw się.

Tak więc Leszek spędzał cały czas z dziadkiem. Bogna trochę zazdrościła: syn tak przywiązał się do Staszka, a ona cały dzień w pracy, żadnego czasu dla niego nie miała.

Pewnego ranka, gdy Bogna szykowała się do wyjścia, Leszek wstał niecodziennie wcześnie i z radością oznajmił:

Dziś idziemy z Dziadkiem po grzyby, fajnie, co nie?

Obróciwszy się do ojca, Bogna zapytała:

Tato, naprawdę? Gdzie zamierzacie iść?

Do Puszczy Sandomierskiej, podobno grzybnia się rozkręciła.

Staszek od zawsze kochał grzybobranie i wędkowanie, a od dziecka uczył wnuka tych zajęć. Bogna nie sprzeciwiła się, więc powiedziała:

Dajcie tylko nie wracać po zmroku, dobra?

A jak już będziemy po zmroku, to dwie wiaderka zbierzemy i wrócimy, co nie, Leszku? przymrużył oczy dziadek.

Do ostatniego przystanku dojechali autobusem, a potem szli pieszo. Puszcza zaczynała się zaraz przy wyjeździe z miasta, więc nawet siedmioletni Leszek nie miał problemu, by dotrzeć do jej brzegów.

Gdy jeszcze nie doszli do lasu, przydrożny samochód zatrzymał się obok nich.

Cześć, Staszek, dokąd się wybierasz, znów po grzyby? zawołał kierowca.

Staszek rozpoznał w nim starego znajomego, Andrzeja. Andrzej odpowiedział:

Słyszałem, że grzyby już grzebią w Puszczy. Tutaj już wszystko wykarczowano. Lepiej pojechać w stronę Turka, tam jeszcze coś znajdziesz. Zawożę was, jeśli chcesz.

Daj, podwieź, jeśli nie sprawi to kłopotu poprosił Staszek.

Andrzej wysiadł ze Staszkiem i Leszkiem przy lesie Turka. Umówili się, że wrócą do Puszczy, łapiąc podwózki, a jeśli się nie uda, zadzwonią do Andrzeja, który ich odbierze.

Leszek szedł po lesie, rozmawiając wesoło ze swoim dziadkiem. Dziadek zawsze tłumaczył mu wszystko, nie szczędził odpowiedzi na milion pytań małego chłopca. Dla Leszka Staszek był bohaterem, który znał świat na pamięć.

Grzybów naprawdę było pod dostatkiem. Zafascynowani poszukiwaniami, pojechali coraz głębiej w las, kiedy nagle Staszek, machając rękami, upadł.

Leszek najpierw się nie przestraszył. Podszedł do dziadka i zapytał:

Dziadku, się potknąłeś?

Dziadek nie odpowiedział, nie ruszył się. Chłopiec poczuł strach. Z trudem przewrócił go na plecy i potrząsał, ale Staszek nie reagował. Leszek krzyknął:

Dziadku, wstawaj! Co się stało, podnieś się! Boję się, dziadku, wstawaj!

Wieczorem Bogna wróciła do domu i nie znalazła syna i dziadka. Natychmiast zadzwoniła do Staszka, lecz telefon był poza zasięgiem.

Co, chyba jeszcze nie wyszli z lasu? myślała, zaczynając się niepokoić.

Po godzinie niepokój przerodził się w panikę, a po dwóch godzinach już siedziała na komisariacie, łapiąc oddech, próbując namówić dyżurnego, by ruszył w poszukiwaniu. Dyżurny, poruszony jej wołaniem: Dziecko z dziadkiem! Las! Nie wrócili!, od razu wezwał ochotników.

Ochotnicy ruszyli szybko. Nie minęły dwie godziny, a pierwsza grupa, wraz z Bogną, nie chcąc już czekać w domu na wieści, i kilkoma policjantami, wpadła w Puszczę Sandomierską!

Najpierw Leszek płakał, patrząc na nieruchomego dziadka. Potem przemówił do siebie:

Spokojnie, mały, co ci dziadek nauczył? Nie trać głowy w trudnej sytuacji. Weź się w garść!

Uderzył się w policzek, co pomogło mu przestać płakać.

Muszę sprawdzić, czy dziadek jeszcze oddycha powiedział sobie Leszek. To go najbardziej przerażało co, jeśli nie oddycha

Pokonał strach i położył głowę na klatce piersiowej dziadka. Klatka chociaż słabo, ale wyraźnie podnosiła się.

Oddycha, oddycha! ucieszył się chłopiec. Musi tylko poczekać, aż wróci do siebie.

Leszek usiadł i zaczął czekać, próbując zadzwonić do mamy. Jak się spodziewał, nie było zasięgu, więc po prostu czekał.

Zachodziło słońce.

Gdy siedział, przypominał sobie wszystko, co dziadek mówił o przetrwaniu w lesie.

Gdy zapadnie noc, a dziadek nie odzyska przytomności, zamarznie na zimnym podłożu. Czy naprawdę nic nie nauczył mnie? Muszę działać!

Wyciągnął zapalniczkę z plecaka i, zgodnie z zasadami, zebrał drobne gałązki, by rozniecić ognisko. Nie od razu, ale w końcu płomień rozbłysł.

Teraz trzeba zdobyć drewno, zanim zapadnie ciemność. Muszę zebrać tyle, by starczyło na całą noc.

Zaczął łamać gałęzie z sosny. Dużo drewna. Nosząc je, podawał pod dziadka.

Nie zamrozisz się, dziadku. Jeszcze trochę i przykryjemy się tymi gałęziami. Tak, jak uczyłeś.

Noc była przerażająca. Dźwięki lasu przyprawiały go o mdłości. Leżał przy cieplecim ciele dziadka, przykryty kocem.

Gdy ognisko zaczęło słabnąć, Leszek heroicznie wstał i podnosił kolejne kawałki drewna.

Pamiętam, dziadku, ogień nie może zgasnąć. Pamiętam.

Rankiem Leszek wypił trochę herbaty z termosu, a resztę podlał dziadkowi, podnosząc mu głowę.

Potrzebna woda, bez niej nie da się żyć pomyślał.

Niedaleko widać był leśny źródełko.

A co, jak do źródła dotrę, a nie znajdę drogi powrotnej? rozważał.

Spojrzał wokół i zauważył krzak z czerwonymi jagodami.

Wilcze jagody, nie wolno je jeść przypomniał sobie słowa Staszka.

Nie zjem ich, przydadzą się później. Leszek napełnił termos dzikimi jagodami i ruszył do źródła, zostawiając po sobie ślady z czerwonych owoców.

Poszukiwania zaginionych w Puszczy Sandomierskiej trwały już trzeci dzień. Las był przeszukany nie raz. Z miasta przyjeżdżali kolejni ochotnicy, słysząc o tragedii.

Chłopak ze starszym mógłby zniknąć w tej zieleni.

Bogna, nieprzespana trzy dni, z czarnymi kręgami pod oczami, krążyła między ochotnikami, błagając, by nie przestawali szukać. Unikała samego lasu, ale jej strach o syna dawał jej siłę.

Czwartego dnia poszukiwani, ochotnicy odwrócili wzrok od rozpaczającej matki. Jeden, nabierając odwagi, podszedł i rzekł:

Statystycznie po trzech dniach w lesie szanse na odnalezienie żywych maleją. Las już sprawdziliśmy. Za lasem jest bagno, może tam szukać

Nie! wykrzyknęła Bogna. Dziadek znał ten teren, nigdy nie zaprowadziłby Leszka w bagno! Są żywi, wiem to! Musimy dalej szukać!

Piątego dnia Bogna wychodziła z lasu, niepewnie krocząc. Przez chwilę podjechał samochód, a z niego wysiadł Andrzej dobry znajomy ojca Bogny.

Bogno, co się tu dzieje? zapytał, patrząc na samochód i ludzi.

Usłyszawszy to, Andrzej nagle pobladł.

To tak, pięć dni temu podwoziłem ich do lasu Turka.

Tutaj, przybądźcie wszyscy tutaj! krzyknęła Bogna.

Po kilku godzinach młody studentochotnik przemierzał grupę w kierunku lasu Turka. Czuł zapach dymu i podążył w jego stronę. Przy ledwo tlącej się knajpie leżały dwie postaci, przykryte kocem.

Młodzieniec, nie mając nadziei na cud, cicho zawołał:

Leszku!

Z niedowierzaniem ochotnika, jedna z postaci chłopiec ruszyła.

Długo nas szukaliście. Dziadek kilka razy wracał do siebie, dawałem mu wodę i chleb. Jest żywy, po prostu nie przytomny słabo powiedział Leszek.

Zaniedbany chłopiec, trzymając swoją wyczerpaną matkę, patrzył, jak jego dziadka zwołają na karetkę.

Dziadku, tylko żyj, potrzebuję cię! Musisz mnie jeszcze nauczyć, co miałeś zrobić szeptał Leszek.