ZAGADKOWY CHUSTECZKA

Znowu Marek chrapie! – pomyślała z irytacją Alicja. Odepchnęła rękę męża, na której leżała, i odwróciła się na drugi bok. Spojrzała na telefon – była druga w nocy.

„To już koniec, nie zasnę więcej, a jutro do pracy” – denerwowała się Alicja. „Znów będę kiwać głową. Prawda, nie muszę wstawać wcześnie, mam popołudniową zmianę, ale jednak. To nie te czasy, gdy miałam dwadzieścia lat i mogłam tańczyć całą noc, a rano być jak nowo narodzona. To nie były już te romantyczne randki pod księżycem, po których nie można zasnąć, bo w głowie wciąż krążą słowa, tak mądre i głębokie, że aż nie do zapamiętania. A najzabawniejsze, że pamięta się tylko kilka zdań, a reszta rozpływa się w szczęśliwym uśmiechu. I ta twarz Marka – jak w filmie, klatka po klatce. Jego szare, ciepłe oczy, spokojne, bez drugiego dna…”

A Marek, jakby nigdy nic, wydał z siebie kolejny głośny chrap, nawet się nie budząc.

„Co ja mam teraz zrobić? Może umówić się z mężem, żebyśmy od teraz spali w osobnych pokojach?” – rozmyślała Alicja.

Z braku lepszego zajęcia zaczęła w myślach przywoływać stare urazy i wymyślać nowe. Wydawało jej się, że tych żalów jest tyle, że zmieściłyby się w wagonie towarowym i jeszcze jednym wielkim wózku z supermarketu. Co nią teraz kierowało? Uraza? Złość? Rozczarowanie? Kto to wie?

„Dzieci już dorosłe. Zostaliśmy we dwoje. Wszystko niby w porządku, ale coś jest nie tak. Ale co?” – te niepokojące myśli wierciły się w jej głowie jak tępym świdrem.

W ciemności spojrzała na śpiącego męża. Chrapał, nieświadomy, że właśnie stał się obiektem wnikliwej analizy żony, która pod osłoną nocy wyliczała wszystkie jego wady, mnożyła je przez dwa i zapominała podzielić przez zero. Choć gdzieś głęboko w pamięci tkwiła szkolna wiedza, że przez zero się nie dzieli.

„Zupełnie posiwiał. I przytył. Zmarszczki, jak rzeki na mapie, pokryły jego czoło, zdradzając wiek, wspólne trudności i choroby. A jaki był przystojny!”

„Już nie cieszy się tak, gdy wracam z pracy. Nie wybiega do przedpokoju, nie całuje, nie pyta, jak mi minął dzień. A gdy pije herbatę, tak głośno siorbie, że mnie to wkurza! Brudne ubrania chowa przede mną, a ja po cichu wrzucam je do pralki. Rano kładę czyste, a on i tak niezadowolony: 'Jeszcze się nie przyzwyczaiłem do starych koszul, a ty już nowe dajesz! Oddaj mi moje rzeczy!'”

„Oczywiście, nie raz mnie zranił. Przechodziliśmy nie jeden kryzys. Kłóciliśmy się i godzili, znów i znów. A jego rodzina! Uważali, że nie jestem dla niego odpowiednią żoną. Nawet na naszym weselu gratulowali tylko jemu, a ja stałam obok jak mebel. Liczyli nawet moje sukienki i buty, mówiąc mi wprost, że jestem rozrzutna! A przecież zawsze pracowałam i miałam tylko to, co niezbędne, i to najtańsze! Przyjaciółka szyła mi ubrania z wykrojów z magazynów. A Marek nigdy mnie nie bronił, tylko mówił: 'Nie przejmuj się, to z zazdrości.'”

„Jeszcze boleśniejsze wspomnienie: gdy zachorowała nasza córka, Małgosia. Jeździłam z nią po szpitalach, aż wreszcie postawili diagnozę. Trzeba było jechać do Warszawy na badania. Bałam się najgorszego, nie spałam po nocach. A Marek? Wydawało mi się, że jest obojętny. Milczał, gdy wychodziłam, nie przytulił, nie powiedział: 'Wszystko będzie dobrze.’ Wtedy tak bardzo tego potrzebowałam… Czułam, że się oddalamy.”

„Gdy najgorsze minęło, płakaliśmy razem, przepraszając się nawzajem…”

„A jak się o mnie starał! Jak się poznaliśmy! Szłam ulicą i płakałam. Niebo płakało ze mną. Bez parasola, przemoczona do nitki. A co za zmartwienie? Studiowałam. Lato, sesja. Dziewczyny zebrały się, żeby kupić kwiaty i prezenty dla profesorów. Koszt? Pięć złotych od osoby. Mnie nie było stać. Mama odmówiła: 'Nie będziesz się przypodobywać.’ A ja i tak byłaś dobrze przygotowana.”

„Stypendium oddawałam mamie, a ona dawała mi tylko na stołówkę – złotówkę na trzy dni. Tyle. Tamtego dnia miałam w kieszeni dwa złote i trzydzieści pięć groszy. Grosze oszczędziłam, nie jedząc obiadu. Babcia, moja sojuszniczka, dopiero za tydzień dostanie emeryturę. Dała mi dwa złote, ale to wciąż było za mało. Nie miałam od kogo pożyczyć – wszystkie koleżanki w takiej samej sytuacji.”

„Nagle nad moją głową rozpostarł się parasol. Japoński, czarny, z drewnianą rączką.”

– Dlaczego pani tak późno sama chodzi po ciemnych ulicach? – usłyszałam męski głos. – I jeszcze bez parasola! Można się przeziębić albo wpakować w kłopoty.

– Co pan sobie pozwala?! – oburzyłam się. – Nie pana sprawa. Zostaw mnie pan!

– Chciałem tylko dać pani chusteczkę – powiedział spokojnie. – Suchą i czystą. Niech pani przynajmniej wytrze łzy.

Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że ma na imię Marek. Wyjął z kieszeni białą chustkę w niebieską kratkę – do dziś leży w naszej komodzie. Pachniała męską wodą toaletową, aż mnie odurzyło. Może to właśnie ten zapach mnie przekonał?

Chusteczkę wyprałam i zachowałam jak relikwię.

– Skąd Marek wiedział, że płaczę? Przecież lało jak z cebra – zastanawiała się Alicja.

– Wyczułem sercem – wyjaśnił potem Marek. – Jak mogłem zostawić tak piękną dziewczynę samą na deszczu? Nigdy bym sobie tego nie wybaczył!

– Jak pani na imię? – zapytał.

– Alicja – odparłam niechętnie.

– A ja jestem Marek. No to się poznaliśmy. Alu, zapraszam panią do kawiarni. Jest ciepło, napijemy się herbaty. Proszę mi opowiedzieć, co się stało.

I tam, w kawiarni, opowiedziałam mu wszystko. Zawsze ostrożna, tym razem się otworzyłam. Marek wysłuchał, a potem wyjął z portfela pięć złotych:

– Proszę przyjąć. Nie chcę, żeby taka dobra dziewczyna płakała z powodu pieniędzy. To tylko grosze.

Wzięłam. Tydzień później, gdy babcia dostała emeryturę, oddałam mu pieniąMarek odmówił przyjęcia zwrotu, uśmiechając się tym swoim ciepłym spojrzeniem, które pamiętała do dziś, i po prostu powiedział: „Więcej dla mnie znaczy twój uśmiech niż te kilka złotych”.