ZAGADKOWA HISTORIA ALENKI

STARUSZKA JADWIGA.

Stara Jadwiga ocierała łzy, które spływały po jej bladych, pooranych zmarszczkami policzkach. Co chwilę wymachiwała rękami i mamrotała pod nosem, niczym gaworzące niemowlę. Patrzący na to chłopi drapali się po głowach, a otaczające ją baby daremnie starały się zrozumieć staruszkę.

Od samego świtu, oszalała z rozpaczy, Jadwiga biegała po wsi, stukała w okna i płakała. Od zawsze była niema i nieco nie z tego świata, przez co miejscowi trzymali się od niej z daleka, choć nie krzywdzili. Nie rozumiejąc, co się stało, posłali po Wojtka. Pijaka i dowcipnisia, jedynego, który bywał w domu staruszki i często pomagał w gospodarstwie. Za obiad i butelkę bimberu.

Wreszcie się zjawił. Zmęczony, jeszcze nie do końca trzeźwy po nocnej libacji, przecisnął się przez tłum otaczający Jadwigę. Staruszka rzuciła się ku niemu, kwiląc i łkając, rozpaczliwie wymachując rękami. Tylko on ją rozumiał. Gdy skończyła, Wojtek zrobił się blady jak ściana. Zdjął czapkę i spojrzał na zebranych.

— No, gadaj już! — rozległo się z tłumu.

— Basia zniknęła! — oznajmił, mówiąc o siedmioletniej wnuczce Jadwigi.

— Jak to zniknęła? Kiedy? — zawołały baby.

— Mówi, że matka zabrała ją w nocy! — wybełkotał przerażony chłop.

W tłumie rozległ się pomruk. Kobiety przeżegnały się, mężczyźni nerwowo zapalili papierosy.

— Jak to możliwe, żeby nieboszczka dziecko porwała? — nie dowierzając, odezwał się jeden z mieszkańców.

Wszyscy we wsi wiedzieli, że trzy miesiące temu matka dziewczynki, Kinga, utonęła w bagnie. Tak jak i babcia, od urodzenia była niema. Poszła z kobietami na jagody, a tam stało się nieszczęście. Jak do tego doszło, nikt nie wiedział. Zgubiła się i zabłądziła. Więzła w trzęsawisku, a wezwać pomocy nie mogła. Może tylko kwiliła. Ale kto by to usłyszał? I została Basia sierotą, ciężkim brzemieniem dla starej Jadwigi. Gdyby był ojciec, ale skąd? Rodzona matka za życia taiła sekret dziecka i zabrała go do grobu. Nawet własnej matce nie powiedziała, kto jest ojcem. Ludzie szeptali: czyżby to Wojtek? No bo co? Młody, kawaler. W domu bywa.

Lecz ten tylko się wypierał. Nic podobnego!

Jadwiga znów zawyła żałośnie i zaczęła wymachiwać rękami.

— O co jej chodzi? — szeptały ciekawe baby. — No, Wojtek?

— Mówi, że każdej nocy przychodziła nieboszczka pod chatę. Jadwiga paliła świece, wypalała krzyże nad drzwiami i oknami. Broniła się i wnuczkę przed złymi mocami. A Kinga nie dawała za wygraną, tłukła w progi, zaglądała w okna. I cicho wołała swoją córeczkę. Tej nocy też długo stała pod oknem. W blasku księżyca blada, oczy martwe, a usta szepczące, wabiące Basię.

Staruszka złościła się, odpędzała ciekawską dziewczynkę od okna. Lecz gdy tylko się odwróciła, ta w mig odsuwała firankę. A może to majak, czy też stara nie zauważyła, jak w głębokiej nocy się zdrzemnęła i przeoczyła. Porwała nieboszczka Basię, oszukała, zwiodła niewinne dziecko! — Wojtek otarł rękawem pot z czoła i dodał: — Trzeba szukać!

Chłopi zgrzytnęli zębami i rozeszli się po obejściach. Jedni po broń, drudzy po psy.

Nawet Wojtek, nie śmiejąc się napić na kaca, pośpiesznie ruszył do domu przygotować się do poszukiwań.

Wkrótce mężczyźni podzielili się na grupy.

Najpierw przeszukali podwórka, potem obeszli cmentarz. Bez skutku. Pozostał las, a potem te przeklęte bagna, gdzie spoczęła Kinga. Przepalili papierosy i ruszyli w drogę.

Już na skraju lasu znaleźli ślady bosych stóp dziecka. Psy podniosły wrzask i pognały w głąb puszczy. Długo biegały na oślep, męcząc swoich panów. Jakby ktoś je wodził za nos, celowo sprowadzał z tropu.

Zmierzch już osiadł na szczytach drzew, gdy myśliwskie psy, ciężko dysząc i żałośnie skomląc, padły z wyczerpania. A wraz z nimi i ich właściciele. Młodsi i wytrzymalsi kontynuowali przeszukiwanie bagien.

Z każdą minutą nadzieja gasła.

Wojtek stąpał ostrożnie, bojąc się wpaść w trzęsawisko. Tak się zagłębił w myślach, że nie zauważył, jak odłączył się od reszty. Mimo to znał bagna jak własną kieszeń, więc szedł dalej.

— Gdzieś ty jest, Basia? — zachrypiał, wpatrując się w mokradła.

Kilkaset metrów dalej rozległ się chrapliwy krzyk. Ogromny, czarny kruk, usadowiony na gałęzi sosny, błyszczał oczami i obserwował przybysza.

— Kra! Kra! — znów rozległ się złowieszczy głos ptaka.

Serce mężczyzny zabiło mocniej. Coś w tym przenikliwym wołaniu kruka zwróciło jego uwagę. Przyspieszył kroku i ruszył w stronę wysokiej sosny.

Na miękkim mchu, u korzeni drzewa, zwinięta w kłębek, leżała dziewczynka.

— Basia! — szepnął Wojtek, by nie przestraszyć dziecka.

Dziewczynka otworzyła oczy i spojrzała na niego uważnie.

— Żyjesz! — ucieszył się.

Zdjął koszulę i otulił nią dziewczynkę.

— Jak tu przyszłaś? — zachrypiał, nie oczekując odpowiedzi.

W końcu, jak matka i babka, była niema.

— Z mamą przyszłam — niespodziewanie odpowiedziała.

Mężczyzna drgnął i nie wierzył własnym uszom.

— Cud! — podniósł Basię na ręce i ruszył z powrotem.

— No, dziewczynko, powiedz coś jeszcze!

— Mama została żoną bagiennego dziada. Chciała zabrać mnie do swojego nowego domu, ale on nie pozwolił.

— Kto nie pozwolił? — nie rozumiejąc, bąknął Wojtek.

— Dziadek. Bardzo stary, ale silny i mądry. My, ludzie, nazywamy go Leśnym Dziadem. Złajał mamę, powiedział: «Nie godzi się własnego dziecka gubić!» Nie miejsce mi w bagnie. Jeszcze się żywym przydam, pożytek przyniosę.Leśny Dziad dał mi dar mowy i wiedzę, którą kiedyś wam wyjawię, ale teraz wracajmy do domu, tato.