Zagadka starego zdjęcia

Tajemnica starej fotografii

Marcin i Danuta uczyli się w tej samej grupie na uniwersytecie. Zwykła dziewczyna, nic szczególnego. Ale czy to czas, by się zakochać, czy coś w Danucie się zmieniło, pewnego dnia Marcin spojrzał na nią inaczej, jakby widział ją po raz pierwszy, i świat w jego oczach wywrócił się do góry nogami.

Po zajęciach czekał na nią przy wejściu do budynku. Ale Danuta przebiegła obok, nawet go nie zauważając. Podeszła do jakiegoś młodego mężczyzny i odeszli razem. Marcin długo stał, wpatrując się w ich oddalające się sylwetki, nawet gdy zniknęli mu z oczu, tłumiąc w sercu gorycz i złość.

A czego się spodziewał? Że będzie czekała, aż on w końcu ją dostrzeże? To byłoby nienaturalne, gdyby taka dziewczyna jak Danuta nie miała nikogo.

Pewnego dnia przyszła na zajęcia z zaczerwienionymi od łez oczami. Cały dzień była cicha i zamyślona. Znowu na nią czekał. Tym razem nikt po nią nie przyszedł, więc ośmielił się podejść.

— Do domu? — zapytał.

— Nie, do babci. Teraz u niej mieszkam. Jest chora.

Danuta opowiedziała, że babcia ma problemy z ciśnieniem i bolą ją stawy. Wiosną zawsze czuje się gorzej. Nawet nie wychodzi na dwór.

Marcin szedł obok, ledwie słuchając, unosząc się w chmurach szczęścia. Serce biło mu radośnie, a w głowie pulsowało najpiękniejsze imię na świecie: Danuta, Danuta, Danuta.

Mieszkała trzy przystanki od uczelni.

— Nie zaproszę cię do środka. Babcia źle się czuje — przeprosiła pod swoim blokiem.

Następnego dnia Marcin zapytał, jak się miewa babcia.

— Lepiej. Ale wczoraj wieczorem przyjechała mama z nowym mężem. Babcia tak się zdenerwowała, że ciśnienie skoczyło i trzeba było wzywać karetkę. Lepiej, żeby w ogóle nie przyjeżdżała — odpowiedziała Danuta.

„Wszystko jasne. Z ojczymem nie układa jej się najlepiej. Może to powód, dla którego zamieszkała u babci?” Ale Marcin nie dopytywał.

Niedługo przed sesją letnią babcia Danuty zmarła. Marcin był przy niej cały czas, wspierał i pocieszał. Po pogrzebie Danuta została w mieszkaniu babci.

— Nie boisz się ducha babci? — zażartował kiedyś, odprowadzając ją do domu.

— Nie. Miała trudny charakter, ale była dla mnie dobra.

Pewnego dnia Marcin zebrał się na odwagę i zapytał o chłopaka, który kiedyś ją odbierał z uczelni. Danuta zmieniła się na twarzy i odpowiedziała, że ożenił się z jej matką.

— Wyobraź sobie, teraz jest moim ojczymem — powiedziała i ukryła twarz w dłoniach.

Po pierwszym egzaminie Danuta zaprosiła Marcina do siebie. Stare, nieco topornie umeblowane mieszkanie z wyblakłymi tapetami spodobało mu się. Na stole leżał stary album.

— Mogę? — zapytał, wskazując na niego.

— Oglądaj. Wybierałam zdjęcie na nagrobek babci… — Danuta usiadła obok na kanapie i też zaczęła przeglądać fotografie, komentując je krótko.

— To ja jako dziecko. A to młodzi rodzice. Jeszcze mnie nie było.

— Rozwiedli się? — zapytał Marcin, przypominając sobie nowy związek matki.

— Tak, tata nie wytrzymał charakteru mamy. Rozstali się, gdy byłam mała. Ma już nową rodzinę. Nie utrzymujemy kontaktów.

— A to? — Marcin wskazał na starszą kobietę z surowym, nieprzyjaznym spojrzeniem.

— Taka już była babcia w ostatnich latach. — Danuta przewróciła stronę.

— A to babcia, gdy była młoda. Piękna, prawda? — Wskazała palcem na inną fotografię.

Z albumu patrzyły na niego czarne oczy uśmiechniętej, pięknej dziewczyny w kwiecistej sukience. Nie mógł uwierzyć, że to ta sama osoba.

Danuta znów przewróciła stronę.

— Zaczekaj, wróć — poprosił Marcin. — To też twoja babcia? — Pokazał zdjęcie, na którym ta sama dziewczyna stała pod rękę z młodym mężczyzną. — A kto jest obok niej?

— Nie wiem. Pewnie znajomy albo krewny. Babcia nigdy nie oglądała ze mną albumu.

— MarcMarcin milczał przez chwilę, a potem uśmiechnął się do Danuty i powiedział: „Wiesz, czasem przeszłość nas zaskakuje, ale najważniejsze, że teraz jesteśmy tu razem.”