Zagadka Felix’a

Justyna studiowała na uniwersytecie i dorabiała, jak większość studentów, głównie na nocne zmiany. Mama nie mogła jej pomagać finansowo, a samej stypendium w dużym mieście nie starczało na życie.

Po letniej sesji wzięła urlop i na trzy tygodnie pojechała do mamy. Wracała wypoczęta, wyspana, obładowana warzywami z ogródka i słoikami z przetworami, które mama starannie spakowała do torby.

Justyna wysiadła z autobusu na placu przed dworcem. Po długiej podróży torba wydawała się dwa razy cięższa. Dotarła do przystanku autobusowego i z ulgą postawiła bagaż na ławce.

Wracała do miasta z lekkim sercem. U mamy było dobrze, ale od dwóch lat mieszkała sama, przyzwyczaiła się do niezależności. Tęskniła już za hałaśliwym miastem, za przyjaciółmi. Gdy zaczęła pracować, znalazła mieszkanie i wyprowadziła się z akademika.

Mieszkanie maleńkie, na osiedlu, ale najważniejsze – niedrogie. Okna wychodziły na nieużytki porośnięte wysoką trawą, za którymi zaczynał się las. Nocą za oknem nie było ani światełka, za to rano słońce zalewało pokój jasnym blaskiem. A zimą od śniegu pokrywającego nieużytki było jasno nawet w nocy.

Nagle ktoś cicho zaskomlał. Justyna zajrzała pod ławkę i zobaczyła spiczastą brązową mordkę. W dużych, wystających oczach tkwiał wyraz tęsknoty i strachu. Dopiero teraz zauważyła smycz, którą pies był przywiązany do ławki. Ukucnęła. Jamnik odsunął się głębiej pod ławkę, drżąc drobno całym ciałem.

– Nie bój się. Wyłaź. – Justyna delikatnie pociągnęła za smycz.

Niechętnie, popiskując, pies wysunął się spod ławki, gotowy w każdej chwili znów się pod nią schować.

Ale Justyna trzymała smycz mocno.

Pies oddychał szybko, raz za razem wywieszając język. Był wyjątkowo upalny sierpień. Dlatego jamnik chował się w cieniu ławki przed palącym słońcem.

Justyna zrozumiała, że chce mu się pić. Niedaleko stał kiosk, w którym sprzedawano napoje i różne drobiazgi.

– Zaraz wracam – szepnęła do psa i podeszła do kiosku.

– Małą butelkę wody, proszę – poprosiła Justyna nieuprzejmej ekspedientki. – A nie ma pani przypadkiem pustej puszki po konserwie?

– Może lepiej dam kubek? – skrzywiła się kobieta.

– Nie, psu nie będzie łatwo pić z kubka. Tam, przy ławce, jest przywiązany jamnik. Nie wie pani, jak długo już tam siedzi?

Kobieta zmrużyła oczy, spojrzała w stronę ławki i westchnęła.

– Ludzie bywają okrutni. Otwierałam kiosk o ósmej, widziałam, jak podjechał jakiś drogi samochód, mężczyzna wyprowadził psa, przywiązał go i odjechał. Nie wrócił. Chyba go porzucił. Proszę, ale nieumyta. – Kobieta podała przez okienko pustą puszkę po szprotach.

Dziękując, Justyna zapłaciła za butelkę wody, która kosztowała tu dwa razy więcej niż w innych sklepach, i wróciła do ławki. Wypłukała puszkę wodą, nalała i postawiła przed jamnikiem, który znów schował się pod ławką.

– Pij, nie bój się.

Uspokojony jej łagodnym głosem, pies podczołgał się do puszki, obwąchał i zaczął łapczywie chłeptać. Gdy puszka była pusta, Justyna nalała ponownie.

– Co mam z tobą zrobić? W nocy mogą cię rozszarpać bezdomne psy. A może wolisz zostać zjedzonym przez bezdomnych? Brr. – Justynę przeszedł dreszcz. – Pójdziesz ze mną? Nie masz wyboru.

Zostawiła w kiosku karteczkę z numerem telefonu na wypadek, gdyby właściciel się jednak pojawił. Odwiązała smycz i ciągnęła opierającego się psa do nadjeżdżającego autobusu. Zapłaciła za dwa bilety. Kierowca i pasażerowie nie protestowali, a pies zachowywał się spokojnie na kolanach Justyny.

W domu wtulił się w kąt przedpokoju, węsząc obce zapachy, nie okazując zainteresowania nowym miejscem. Justyna zwinęła koc w posłanie i położyła na podłodze. Jamnik natychmiast się na nie położył, śledząc Justynę dużymi czarnymi oczami.

– Jak cię nazwać? – Justyna zaczęła głośno wymieniać imiona dla psów. – Nie podoba ci się? Może Feliks?

Pies zaszczekał.

– No dobrze, będziesz Feliksem. – Pies zaszczekał ponownie. – Naprawdę rozumiesz? Za co twój pan cię porzucił?

Nocą Justyna słyszała stuk pazurów po laminacie. Feliks wyszedł ze swojego kąta i obwąchiwał pokój. Gdy tylko się poruszyła, pies natychmiast wracał do przedpokoju. Ale po kilku dniach oswoił się, skomląc niecierpliwie, gdy Justyna wracała do domu.

Cały dziedziniec był zastawiony samochodami. Nie było innego wyjścia, jak wyprowadzać Feliksa na nieużytki. Gdy tylko byli z dala od ulic, Justyna puszczała go bez smyczy. Bała się, że ucieknie, ale pies wracał na jej wołanie. Dziwiła się, jak udawało mu się biegać po wysokiej trawie na krótkich łapkach.

Nadszedł wrzesień, suchy i ciepły, a z nim zajęcia na uczelni. Justyna znów zaczęła pracować w nocy. Feliks zostawał sam przez większość dnia. Witał ją radosnym skomleniem, a ona nie wyobrażała już sobie życia bez niego.

Pewnego niedzielnego ranka, jak zwykle, poszli na spacer. Feliks początkowo biegał wokół Justyny, lecz nagle pognał w stronę lasu. Justyna ruszyła za nim, wołając, lecz wysoka trawa plątała się w nogi. Stanęła w miejscu.

– Feliks, do mnie! Do domu! – zawołała.

W odpowiedzi – cisza.

„Może znalazł jakąś norę?” – pomyślała. Nagle usłyszała szczekanie, które przerodziło się w pisk. Na najwyższej nucie nagle urwało się. Przeczuwając nieszczęście, Justyna pobiegła w stronę lasu. Nie był tak gęsty, jak się wydawało z okna. W prześwicie między drzewami zobaczyła polanę, na której kilku nastolatków w kuckach oglądało coś na ziemi. Mieli po piętnaście lat, więc Justyna nie bała się podejść.

Gdy usłyszeli jej głos, poderwali się. Wtedy zobaczyła – Feliksa leżącego na trawie. Z boku wystawał gruby kij, przygważdżający go do ziemi. JustJustyna wpatrywała się w martwe ciało Feliksa, czując, że wraz z nim umarła część jej serca, lecz kiedy po kilku tygodniach wzięła na ręce nową, niesforną suczkę, zrozumiała, że miłość – choć krucha – ma siłę odradzać się w najmniej oczekiwanych momentach.