Zadzwonię do Ciebie jutro

Zadzwonię do ciebie jutro

Tadeusz leżał na wznak. W zagłębieniu pod obojczykiem spoczywała głowa Kingi. Jedną nogę zarzuciła na niego, dłoń przycisnęła do jego piersi, tuż nad sercem. Słuchał jej równomiernego oddechu, ogarnięty błogością. „Tak byle leżeć całe życie…” – pomyślał i przymknął oczy.

Drgnął, jakby ktoś trącił go w bok, i obudził się. Obok poruszyła się Kinga.

— Co, już czas? — zamruczała przez sen.

Nie mógł zobaczyć z kanapy okna, ale po tym, jak w pokoju zrobiło się ciemno, zrozumiał, że już wieczór, od dawna powinni opuścić ich tymczasowe gniazdko. A tak nie chciało się…

Poznali się zbyt późno, gdy oboje byli już związani obowiązkami wobec rodziny i dzieci. Żyli od spotkania do spotkania, w męczącym oczekiwaniu tych krótkich godzin we dwoje. Tadeusz mimowolnie westchnął, a Kinga uniosła głowę.

— Już zupełnie ciemno! — zawołała, natychmiast rozbudzona, i zerwała się z łóżka.
Tam, gdzie przed chwilą leżała jej dłoń, zrobiło się zimno. Była tuż obok, a jego serce już bolało z tęsknoty i samotności.

— Wstawaj, jeszcze musimy jechać. Co ja powiem mężowi?

— Prawdę. — Tadeusz odsunął prześcieradło i też wstał.

Ubierali się pośpiesznie, nie patrząc na siebie. Jemu było wszystko jedno, co czeka go w domu. Dawno był na wszystko gotowy. Znudziło mu się kłamanie i ukrywanie. Ona zaś nerwowała się, irytowała, że tak nietrafnie zasnęli, zmarnowali bez sensu cenny czas.

— Powiesz, że wstąpiłaś do sklepu, spotkałaś koleżankę, dawno się nie widziałyście, zagadałyście się — podsunął pomysł Tadeusz.

— On zna wszystkie moje koleżanki. Może nawet zadzwonić. — Kinga uparcie nie patrzyła na niego.

— Wymyśl kogoś z przeszłości, ze szkoły, studiów. Nie koleżankę, taką dawną znajomą.

— A co ty powiesz swojej żonie? — Kinga przerwała zapinanie bluzki i wpatrzyła się w niego.

Podszedł do niej, objął, zajrzał w oczy.

— Ona już dawno mnie nie pyta, domyśla się. — Tadeusz zaczął całować Kingę, a ona rozluźniła się, osłabła w jego ramionach.
Ciemność gęstniała, otulała ich niewidzialnym całunem, jakby nie chciała ich puścić.

Kinga delikatnie, ale stanowczo odsunęła Tadeusza.

— Tak nigdzie nie pójdziemy — powiedziała i zaczęła spieszyć się z zapinaniem bluzki.

Tadeusz chciał coś powiedzieć, uspokoić ją. Setki razy proponował, żeby powiedzieć wszystko mężowi, żonie, wyrwać się z błędnego koła kłamstw. Ale dzieci… Uwielbiał swoją dziesięcioletnią Zosię, a Kinga martwiła się o dwunastoletniego syna Kacpra.

Gdy zaczęli się spotykać, myślał, że prześpią się kilka razy i rozstaną, ale wszystko okazało się bardziej skomplikowane, poważniejsze. Był gotów dla niej na wszystko, ale czy ona była gotowa? Kinga unikała odpowiedzi, ciągnęła, prosiła, żeby jej nie naglić. Tadeusz znów westchnął.

— No nie gniewaj się, przecież się umawialiśmy… — W jej głosie zabrzmiały przepraszające nuty.

— Zejdź do samochodu, klucze są w kieszeni kurtki. A ja posprzątam łóżko — powiedział i zabrał się za składanie pościeli.

— Tylko się nie spóźnij — krzyknęła Kinga z przedpokoju.

Jak szybko minęło kilka godzin. Zwykle, gdy namiętność była zaspokojona, leżeli i rozmawiali, snuli plany. A dziś tak nietrafnie zasnęli. Pozostało jakieś niedopowiedzenie, niespełnienie tego spotkania.

Przygaszone światło słabej żarówki z przedpokoju ledwie oświetlało pokój. Trzasnęły drzwi. Kinga wyszła. Tadeusz złożył kanapę, schował prześcieradła do szuflady pod nią. Gospodyni ich nie dotykała. Wyprostował się, rozejrzał po pokoju — czy nie zostało żadnych śladów ich obecności. Nie, wszystko było czyste.

W ciasnym przedpokoju szybko się ubrał, wyjął z kieszeni kilka przygotowanych banknotów (wcześniej wypłaconych z bankomatu) i położył na szafce. Kliknął wyłącznik i wyszedł.

Mieszkanie na spotkania na kilka godzin wynajmował od samotnej starszej kobiety. Pomysł i samo mieszkanie podsunął mu kolega z pracy, który kiedy wcześniej też z niego korzystał.

Na umówioną godzinę gospodyni wychodziła. Nie interesował się, dokąd. Ona potrzebowała pieniędzy, on i Kinga — miejsca na spotkania.

Mogli wynająć pokój w hotelu. Ale po pierwsze, łatwo było natknąć się na znajomych, po drugie, nie chciał kłaść się na łóżku, na którym przed nimi było wiele innych par.

Schodząc po schodach, Tadeusz minął kobietę z pełnymi siatkami w rękach. Automatycznie się przywitał i bokiem przecisnął się obok. Ona nie odpowiedziała. Czuł, jak wierci mu plecy podejrzliwym spojrzeniem.

W bloku, gdzie mieszkał z żoną i córką, wszyscy się witają, choć prawie nikogo nie zna. Tak było przyjęte.

A tu z obcymi się nie witało. Może dlatego, że mieszkańcy kamienicy znali się od lat, a nieznajomy budził ciekawość i podejrzenia. Starzy ludzie byli w ogóle podejrzliwi.

Tadeusz wsiadł do samochodu i spojrzał na Kingę.

— Jedziemy?
W ciemności wnętrza nie mógł odczytać wyrazu jej twarzy.

— Może masz rację. Porozmawiać, skończyć z tym kłamstwem raz na zawsze. Tak dobrze nam razem. A gdzie będziemy mieszkać? No, jeśli nagle postanowimy nie rozstawać się.

Pewnie i ją przygniatało to niedopowiedzenie.

— Coś wymyślimy. Wynajmiemy mieszkanie na początek.

— Jak to? — głos Kingi zadrżał.

Nie odpowiedział, patrzył przed siebie, wyjeżdżając z podwórka. Na obrzeżach nie było korków, zaczynały się bliżej centrum. Nie dojeżdżając do domu Kingi, Tadeusz zatrzymał samochód. Pochyliła się ku niemu po ostatni pocałunek — ostatnią chwilę bliskości przed rozstaniem.

— Do wtorku? — Kinga odsunęła się.
Jej oczy błyszczały — może od ulicznych latarni, może od łez.

— Zadzwonię do ciebie jutro — odpowiedział Tadeusz.

Kinga otworzyła drzwi i wysiadła, poszła bez oglądaniaKinga odwróciła się jeszcze raz, uśmiechnęła przez łzy, a potem zniknęła w ciemności, pozostawiając Tadeusza z nadzieją, że ich jutro wreszcie zacznie się naprawdę.