Zadzwońcie po pomoc, proszę…

Dzwońcie do Ludmiły, proszę…

Od rana Ewę prześladowało przeczucie, że coś się wydarzy. Wszystko, co miało się stać, już dawno się stało. Miłość, rodzina, a teraz została sama. Mąż, z którym przeżyła trzydzieści sześć lat, zmarł dwa lata temu. Syn ma swoją rodzinę, dwoje dzieci – wszyscy zdrowi. Po prostu przeczucie święta, domyśliła się w końcu. Jutro Dzień Kobiet.

I od razu przypomniał się mąż. Nikt nie przyniesie jej mimoz, ani tulipanów. Chociaż… a co z Szymonem, synem? Na pewno wpadnie i ją zawiadomi.

Kiedyś mieli działkę. Taki malutki domek na standardowych sześciuset metrach. Rodzice kupili po kryzysach z przeszłości. Dopóki pracowała, jeździła tam w wakacje i na szybko w weekendy. A kiedy Ewa przeszła na pensję, spędzała tam całe lato, wracając do miasta tylko po zakupy i by się wykąpać.

Tamtego roku lato było suche i upalne. Codziennie musiała podlewać grządki. Mąż przyjechał jak zwykle po pracy w piątek. Od razu zauważyła jego bladość.

– Wszystko w porządku, tylko duszno – machnął ręką na jej uwagę.

– Odpocznij, ja sama skończę, niewiele zostało. Posiedź w cieniu na ławeczce – powiedziała Ewa.

Usiadł, oparł się plecami o nagrzaną słońcem ścianę domu, patrząc, jak podlewa warzywa z węża. Kiedy skończyła i podeszła do niego, od razu poczuła, że coś jest nie tak. Wyglądał, jakby drzemał. Ale gdy dotknęła jego ramienia, przechylił się na bok. Umarł we śnie na tej ławce.

Działkę Ewa sprzedała jesienią. Nie mogła tam już jeździć. Wciąż wydawało jej się, że widzi go siedzącego przed domem. Syn ją wsparł.

– Dawno trzeba było się jej pozbyć. Po co się męczyć, skoro wszystko jest w sklepie przez cały rok?

On sam z żoną i dziećmi jeździł na wakacje nad morze. Pieniądze z działki Ewa oddała synowi. Ma dwoje dzieci, jemu bardziej się przydadzą. A jej samej wystarczy emerytura. Chciała wrócić do pracy, ale syn odwiódł ją.

– Będziesz zarabiać grosze, a nerwy stracisz na trzy złote – powiedział. Tak zawsze mawiał jej mąż.

– Żeby teraz pracować w szkole, trzeba mieć nerwy ze stali. Jeśli tęsknisz za lekcjami, ucz wnuki. Masz mnie. Jeśli coś, pomogę.

I tak żyła sama. Oczywiście, brakowało męskiej ręki. Ale syn wzywał fachowców, gdy coś się zepsuło lub kran zaczął przeciekać.

W ostatnich latach z mężem żyli zgodnie. A za młodu bywało różnie. Kłócili się tak, że o mało nie doszło do rozwodu. Mąż hulał ostrożnie, ale kobiety zawsze wyczuwają. Pewnego dnia nie wytrzymała, powiedziała mu wszystko i wskazała drzwi. Jeszcze jakąś chorobę do domu przyniesie.

Mąż spakował walizkę, usiadł na chwilę na kanapie. I wtedy wrócił Szymon ze szkoły. Miał wtedy trzynaście lat. Zobaczył ojca z walizką i wszystko zrozumiał. Był duży, wszystko słyszał i rozumiał. Awantury rodziców też go męczyły.

– Będziesz mnie nienawidził? – spytał go ojciec.

– Będę – odparł syn i wyszedł, trzaskając drzwiami.

– Nie mogę tak! Nie mogę! – powiedział mąż, uderzając dłońmi w kolana. Wstał i odsunął walizkę za kanapę, żeby nie raziła w oczy. – Nakarmisz mnie kolacją? – spytał, nie patrząc na Ewę.

Była zmęczona kłótniami. Jaka różnica, czy wyjdzie dziś, czy jutro. Może nawet lepiej. Niech idzie, gdy ona i syn będą w szkole. Ewa nakryła do stołu, zawołała Szymona. Jedli w ciszy, bez słowa.

Następnego dnia Ewa wracała z pracy bez pośpiechu. Gdy weszła do domu, od razu zajrzała za kanapę. Walizka zniknęła. Zrobiło jej się słabo i pusto. Powoli zaczęła się rozbierać w przedpokoju, aż nagle podniosła wzrok i zobaczyła walizkę na półce pod sufitem. Wpadła do pokoju i otworzyła szafę. Na wieszaku wisiały koszule i spodnie. Od razu jej ulżyło.

Ale gdy mąż wrócił z pracy, Ewa sarkastycznie rzuciła, że szkoda, że rozpakował walizkę, bo może będzie musiał ją znowu zbierać.

Mąż milczał, ale już nie zostawał po godzinach, a jeśli tak, dzwonił i mówił. Od tamtej pory kłócili się mniej. A w ostatnich latach żyli w idealnej harmonii. Szkoda, że nie od razu.

Ewa starała się pamiętać tylko dobre chwile. Po co wspominać złe? Wszystkie urazy odeszły razem z mężem. Czasem zalewała ją tęsknota, ale szybko mijała.

Samotność miała też plusy. Rzadziej sprzątała. Komu miałoby się u niej bałaganić? Gotowała proste rzeczy. Za to dużo czytała i oglądała seriale. Mąż ich nie znosił. Siedział na sofie, patrzył w piłkę nożną i wiadomości. A ona na twardym stołku w kuchni wgapiona w mały telewizor na lodówce, aż kark jej zdrętwiał.

A teraz leżała jak królowa i oglądała, co chciała. Myślała o wzięciu kota, ale sierść wszędzie… No i nigdy nie przepadała za zwierzętami.

Jutro Dzień Kobiet. Może kupić tort? Ale kto by go jadł? Syn na pewno przyjdzie ją pozdrowić. Ale lepiej sama coś upiecze. Ewa zaczęła szukać zeszytu z przepisami.

Może kwiaty? Rozejrzała się po pokoju. Nie, będą ją tylko przygnębiać. Kwiaty powinien dawać mężczyzna. I po co? Żeby po dwóch dniach je wyrzucić?

Ewa upiekła babeczki z czekoladą i mandarynkami. Wnuki je uwielbiały. Przekaże je z synem. Zmęczona, usiadła przed telewizorem. Leciał jakiś film, już go widziała. Oczy same się zamknęły i Ewa zdrzemnęła się.

Obudził ją dzwonek do drzwi. Podskoczyła ze strachu. Serce zabiło jak oszalałe. Dawno nikt do niej nie przychodził, odzwyczaiła się od gości. Dzwonek powtórzył się, przynaglając ją.

Syn? Nie, on miał klucz. Zawsze najpierw dzwonił, a jeśli nie otwierała, wchodził sam.

Przed lustrem w przedpokoju poprawiła pogniecione włosy i otworzyła drzwi. Na proguNa progu stał nieznajomy mężczyzna z bukietem fiołków, a gdy oczy Ewy spotkały się z jego wzrokiem, poczuła, że to dopiero początek nowej opowieści.