Żadna z babć nie może odebrać dziecka z przedszkola. Muszę płacić fortunę za opiekę.

Hej, kochana, muszę Ci opowiedzieć, co ostatnio przeżyłam. Ani żadne babcie nie chcą odbierać naszego malucha z przedszkola, a ja muszę płacić setki złotych za opiekę.

Wpadłam w taką furę, że prawie się zagotowałam. Dziś znów pokłóciłam się z mamą, a do tego nie chce mi się dzwonić do teściowej. Mamy szczęście, że w sumie dwie babcie są moja i teściowa Ale szczęście to chyba za mocne słowo, bo żadna z nich nie jest naszą babcią w sensie, że by nam pomogła. Mieszkają dosłownie 100 metrów od przedszkola naszego synka i obu nie chce się podchodzić, żeby go odebrać. Ja mogłabym, ale mój dzień w biurze kończy się dopiero o 18, więc nie zdążę go w samą porę. Mąż też nie zawsze może, bo pracuje na zmiany w fabryce. Dlatego musimy zatrudnić kogoś na pomoc, a to kolejny wydatek, który mocno obciąża nasz budżet rodzinny. I to wszystko mimo, że babcie mamy!

Moja mama, Maria Kowalska, kończy pracę o 16:00 i codziennie, kiedy wraca do domu, przechodzi obok przedszkola. Teraz jej życie prywatne jest najważniejsze po rozwodzie z moim ojczymem chce się skupić na sobie, relaksować po pracy i robić maseczki, żeby wyglądać młodziej. W weekendy ma zawsze jakieś plany: kino, wystawa, spotkania z przyjaciółmi. Z synem jest rzadko, tylko w weekendy. Twierdzi, że wnuk zakłóca jej rutynę, bo ciągle biega po mieszkaniu i przeszkadza jej w medytacji. Kajzerka uwielbia mi dawać rady dotyczące wychowania, ale jednocześnie stanowczo odmawia, żeby naprawdę się w to włączała.

Teraz druga historia teściowa, Barbara Nowak. Nigdy nie pracowała, zawsze była gospodynią domową. Ma czworo dzieci, różnica wieku między nimi to mniej niż trzy lata. Najstarszy to mój mąż, Piotr. Wydawałoby się, że idealna kandydatka do pomocy, ale nie. Mówi, że wystarczy jej zajmować się własnymi dziećmi, ma mnóstwo obowiązków domowych i nie ma ani czasu, ani ochoty na wnuka: musi gotować, sprzątać, prać, wyżywić całą rodzinę i potem jeszcze sprzątać po wszystkim. A jej młodsi synowie, 18lat i 21lat, są już samodzielni i radzą sobie.

Raz Barbara zabrała mojego synka z przedszkola i była poirytowana, bo twierdziła, że nie ma czasu na nic, gdy musi go odebrać, a jej mężowie wrócili z pracy zmęczeni i głodni. Potem powiedziała, że sama powinnam się zajmować dzieckiem, bo nie ma już dla nas pomocy.

Koszty opieki nad naszym dzieckiem mocno obciążają budżet. Jestem wkurzona na tę hipokryzję babć, które co roku przy świętach spotykają się z wnukiem, gadają o miłości i o tym, kto kupił jakie prezenty. Nie potrzebujemy prezentów, potrzebujemy prawdziwej pomocy.

Dziś musiałam dzwonić do mamy i dosłownie błagać, żeby odebrała naszego chłopca z przedszkola, bo nie mamy pieniędzy na nianie. Nie możemy liczyć na rodziców ani finansowo, ani pod względem realnej pomocy. Teściowa też nie chce pomóc pieniężnie, twierdzi, że jej mężowie jedzą poza domem, a cała kasa znika na jedzenie.

Nie wiem, jak z tego wyjdziemy. Całe nasze wynagrodzenie idzie na jedzenie, ubrania i codzienne wydatki, a do tego musimy jeszcze płacić nianię. Jak mamy przekonać babcie, żeby w końcu nas weszły?