Zaczarowany Chusteczka

— Znowu Grześ chrapie! — pomyślała z irytacją Weronika. Odepchnęła rękę męża, na której spoczywała, i odwróciła się na drugi bok. Spojrzała na telefon — była druga w nocy.

— Koniec, nie zasnę już, a jutro do pracy — złościła się w duchu. — Będę znowu kiwać nosem. Co prawda nie muszę wstawać wcześnie, mam drugą zmianę, ale jednak. To nie te czasy, gdy miałaś dwadzieścia lat i mogłaś tańczyć całą noc, a rano wstać jak gdyby nigdy nic. To nie były te noce pod księżycem, po których nie mogłaś zasnąć, tylko rozpamiętywałaś każde słowo, każde spojrzenie. A teraz? Pamiętasz tylko kilka zdań, a reszta rozpływa się w mgle. I ten jego uśmiech, te szare, spokojne oczy, które widziała tak wyraźnie, jakby patrzyła na ekran w kinie…

A Grześ tymczasem, nieświadomy niczego, wydał kolejny głośny pomruk i nawet się nie obudził, oddychając spokojnie.

— Co mam zrobić? Może umówić się, żebyśmy od teraz spali w oddzielnych pokojach? — rozważała Weronika.

Z braku lepszego zajęcia zaczęła w myślach wyliczać wszystkie dawne urazy i dorzucać nowe. Wydawało jej się, że zebrała już tyle pretensji, że mogłaby nimi wypełnić cały wagon towarowy, a jeszcze zostałoby na wielki wózek z Biedronki.

Co nią kierowało? Uraza? Złość? Rozczarowanie? Kto wie.

— Dzieci już dorosłe. Zostałam tylko z mężem. Wszystko niby dobrze, ale coś jest nie tak. Co? — Niepokojące myśli wierciły się w jej głowie, jak tępe świdry, których teraz nie wypędzi nawet największa miotła.

W ciemności spojrzała na śpiącego męża. Chrapał lekko, nie podejrzewając, że stał się obiektem jej bacznej obserwacji. Pod osłoną nocy wyłapywała każdy jego niedostatek, mnożyła je przez dwa, zapominając podzielić przez zero. Choć gdzieś głęboko w pamięci tliła się wiedza, że przez zero się nie dzieli. Ale przecież w cudzym oku łatwiej dostrzec drzazgę, prawda?

— Całkiem posiwiał. I przytył. Zmarszczki jak rzeki na mapie pokryły jego czoło, zdradzając wiek, wspólne trudności, choroby i troski. A jaki był przystojny…

Teraz już nie wita jej z taką radością, gdy wraca z pracy. Nie wybiega do przedpokoju, nie całuje, nie pyta, jak minął dzień.

A gdy pije herbatę, cmoka tak głośno, że aż ją to drażni. Brudne ubrania chowa, a ona, gdy tylko zaśnie, cichaczem wrzuca je do pralki. Rano kładzie świeże, a on i tak niezadowolony:

— Jeszcze się nie przyzwyczaiłem do starych koszul, a ty już nowe dajesz! Oddaj moje rzeczy! — nakręcała się Weronika.

— Pewnie, że mnie ranił. Przez te wszystkie lata przeżyliśmy nie jeden kryzys. Kłóciliśmy się, godzili, znów kłócili. A jego rodzina! Oni zawsze uważali, że nie jestem dla niego odpowiednią żoną. Nawet na naszym ślubie gratulowali tylko jemu, a ja stałam obok, jak figurantka. Dochodziło do śmieszności — liczyli mi nawet buty i sukienki, mówiąc wprost, że jestem rozrzutna! A przecież zawsze pracowałam, a moje rzeczy to tylko najtańsze, najpotrzebniejsze. Przyjaciółka szyła mi ubrania z wykrojów z Burdy. A Grześ nigdy mnie nie bronił. Mówił tylko:

— Nie przejmuj się, kochanie. To przez zazdrość. Bądź ponad te babskie rozgrywki.

— A najmocniej bolało mnie to, gdy zachorowała nasza córka, Ania — kontynuowała dręczące wspomnienia Weronika. — Objechałam z nią wszystkie szpitale, zanim postawili diagnozę. Trzeba było jechać do Warszawy na badanie. Nie spałam, bałam się najgorszego. A Grześ? Wydawało mi się, że jest obojętny. Milczał, gdy wychodziłam, nie pocieszał. Wszyscy inaczej znoszą stres, ale wtedy tak bardzo chciałam, żeby przytulił mnie i powiedział: *Wszystko będzie dobrze.* A on tego nie zrobił. Oddaliliśmy się od siebie.

Gdy już wszystko minęło, płakaliśmy razem, przepraszając się nawzajem i wybaczając…

— A jak on się o mnie starał! Jak w ogóle się poznaliśmy! Szłam obskurną ulicą i płakałam. Nie chciałam wracać do domu. Niebo lało łzami razem ze mną. Nie miałam parasola. Przemókłam do suchej nitki. Sukienka oblepiała nogi. A to, z czym przyszłam się zmierzyć?

Studiowałam. Lato. Sesja. Dziewczyny z grupy postanowiły zrobić prezenty wykładowcom: kwiaty, czekoladki, kanapki. Każda miała dać po dziesięć złotych. Ja nie miałam. Mama odmówiła stanowczo, mówiąc, że to lizusostwo, i doradziła lepiej się pouczyć. A ja i tak byłam przygotowana.

Stypendium oddawałam mamie, a ona dawała mi pięć złotych na trzy dni. Bo po co więcej? Mieszkałam w rodzinnym domu, miałam bilet miesięczny, a „zbędne pieniądze rozleniwiają” — tak uważali moi rodzice. Nie miałam do nich pretensji, nauczyli mnie oszczędzać.

— I tak szłam, zalana łzami, myśląc, skąd wziąć te pieniądze. Jutro trzeba było oddać, a w portmonetce miałam dwa złote i pięćdziesiąt groszy. Te pięćdziesiąt groszy zaoszczędziłam, nie jedząc obiadu w stołówce. Babcia Janka, moja sprzymierzeńczyni, dostanie emeryturę dopiero za tydzień. Dała mi dwa złote — więcej nie mogła. A ja nie wiedziałam, co robić. Pożyczyć nie miałam od kogo — wszystkie koleżanki w takiej samej sytuacji.

I wtedy nad moją głową rozpostarł się parasol. Japoński, czarny, z drewnianą rączką.

— Panno, dlaczego tak późno sama chodzi po ciemnych ulicach? I jeszcze bez parasola? Można się przeziębić albo wpaść w kłopoty! — usłyszałam męski głos.

— Co pan sobie pozwala?! — oburzyłam się. — To nie pana sprawa. Niech pan zostawi mnie w spokoju!

— Chciałem tylko dać pani chusteczkę. Suchą, czystą. Niech mi pani pozwoli przynajmniej ot— A po tobie? — zapytał Grześ łagodnie, podając mi swoją granatową chusteczkę w kratkę, tę samą, która po dziś dzień leży w naszej szufladzie.