Zachwyć się cudownością – czy to nie jest zbyt piękne, by trwało?

— Spodoba ci się, mamo. To po prostu cud! — z zachwytem powiedział Jakub.
— A nie znudzi ci się życie z cudem? — z ironią spytała Zofia.

Zofia stała przy kuchni i nasłuchiwała. Kiedy żył jeszcze jej mąż, zawsze przygotowywała kolację tak, by wszystko było gotowe na jego powrót. Mąż odszedł osiem lat temu. Teraz w ten sam sposób czekała na syna wracającego z pracy.

W drzwiach zaskoczył zamek, a z przedpokoju dobiegł głos Jakuba:
— Mamo, jestem w domu.
— Słyszę — odparła Zofia i uśmiechnęła się.

— Co dziś mamy? Kotlety, smażone ziemniaki? — Jakub objął matkę i zajrzał jej przez ramię, wciągając nosem zapach ulubionych ziemniaków z cebulką.

Zofia zgasiła gaz, przykryła patelnię pokrywką.

— Masz dobry humor? Co się stało? — Po barwie jego głosu potrafiła odgadnąć nastrój syna.
Jakub odsunął się lekko.

— Mamo, ożenię się.

— Najwyższa pora. A czemu Nasia do nas nie wpada? — spytała Zofia, odwracając się twarzą do syna i wpatrując w jego ściągnięte czoło.

— Żenię się z Wandą.
I Zofia poczuła dreszcz w plecach. Syn od dawna był dorosły. Przytulał ją, okazywał czułość tylko w chwilach szczególnych wyznań lub radości.

— Obywatelskie imię. A co z Nasią?

— Nasia wychodzi za mąż w sobotę. Już o tym nie mówmy, mamo. Jedzmy kolację.

— Dobrze, że ślub Nasi nie odebrał ci apetytu. Umyj ręce.

Zofia postawiła przed synem talerz z ziemniakami, usiadła naprzeciwko, podparła brodę dłonią i patrzyła, jak je.

— A ta Wanda, kim ona jest?

— To dobra dziewczyna. Sam się przekonasz. Chcę was poznać. W sobotę, na przykład? — Jakub przestał jeść i spojrzał na matkę. — Wanda ci się spodoba, jestem pewien. To po prostu cud! — wykrzyknął z entuzjazmem.

Coś podobnego mówił kiedyś o Nasi. Że wybrała bogatszego kandydata, Zofia dowiedziała się od jej matki, z którą chodziły do jednej szkoły i przyjaźniły się, mając nadzieję, że ich dzieci stworzą parę. Spotkały się przypadkiem w sklepie, a ta podzieliła się nowiną. Przepraszała za wybór córki.

— Cudu nigdy dość. A nie znudzi ci się życie z cudem? — spytała z przekąsem Zofia.

— Mamo, to nie śmieszne.

— I nie śmieję się. Opowiedz mi o niej. Co w niej takiego cudownego?

— Czemu przyczepiłaś się do tego słowa? — Jakub zawahał się. — Jest nauczycielką, uczy polskiego i literatury, choć dopiero pierwszy rok. Poważna, oczytana. Dobrze mi z nią.

— A rodzice?

— Ojciec inżynier, matka gospodyni domowa.

— I przyjechała z…? — Zofia urwała, czekając, by syn dokończył.

— Co za różnica, skąd? — obruszył się Jakub.

— Racja. Więc nie jest stąd. Gdzie zamierzacie mieszkać?

— Jeśli się sprzeciwiasz, wynajmiemy mieszkanie. — Jakub spojrzał matce w oczy.

— Nie, wcale nie. Będę tylko szczęśliwa. Co mi po samotności? Będę czekać na wnuki. Jeśli się nie dogadamy, wtedy się wyprowadzicie.

— Wanda nie chce się spieszyć z dziećmi, chce popracować, zdobyć doświadczenie.

— Wanda nie chce, Wanda zdecydowała… — przedrzeźniła Zofia. — Dobrze, zaproś na obiad swoje cudo. — Wstała od stołu i wyniosła pusty talerz do zlewu.

— Jesteś najlepszą matką na świecie — Jakub też wstał.

— Mam nadzieję, że o tym nie zapomnisz, gdy się ożenisz.

Zofia zmywała naczynia, rozmyślając. „Nauczycielka, czyli wieczory spędzi nad sprawdzaniem prac, przygotowaniem lekcji, a weekendy na wycieczkach z klasą…” Westchnęła. „Jak szybko Jakub wyrósł, już się żeni. Szkoda, że mąż nie dożył.”

Od wczesnego ranka w sobotę Zofia krzątała się po kuchni. Jakub długo przymierzał się przed lustrem, dobierając koszulę i krawat. Potem wyszedł po Wandę.

Zofia próbowała sobie wyobrazić tę cudowną nauczycielkę, ale na myśl przychodziła jej tylko postać z jakiegoś starego filmu.

Wanda okazała się drobną, niską dziewczyną o długich prostych włosach i dużych oczach. Nie można było nazwać jej pięknością – przeszłaby ulicą niezauważona. Jadła mało, powściągliwie chwaląc każde danie. Wina ledwie dotknęła. Jakub, patrząc na nią, też nie pił.

— Nie krępuj się, Wanda — zachęciła ją Zofia.

„Sparaliżowana stresem, boi się mnie. Pierwsze spotkanie z przyszłą teściową…” pomyślała. „Co syn w niej znalazł? A może żeni się na złość Nasi? Ach, Nasia…”

Dwa miesiące później odbył się skromny ślub. Przyjechali rodzice Wandy. Matka również drobna, zalękniona, milcząca. Ojciec żartował, opowiadając, że jako nastolatek zakochał się w bohaterce starego filmu i tak nazwał córkę.

— Szkoda, że nie wybraliście imienia aktorki — nie wytrzymała Zofia.

— Mówiłam mu to samo, ale uparł się — cicho odparła matka Wandy, spuszczając oczy i milknąc na resztę wieczoru.

— A panią nazwano na cześć którejś królowej? — odciął się ojciec.

— Gdyby. Rodzice chcieli syna, imię już mieli przygotowane. Tak zostałam Zofią.

Dziwna była ta para. Ojciec pił, wychwalał córkę, mądralę i piękność. Matka jadła mało, milczała, siedziała wyprostowana jak struna.

Jakub oprowadził rodziców po mieście. W prezencie przywieźli mnóstwo pościeli, narzut… Tradycyjny posag. Ojciec był głową rodziny. Matka nie mogła stąpić bez jego wiedzy. Rzadkość w dzisiejszych czasach. Zofia też nie pozostała dłużna, obdarowując ich przed wyjazdem.

Gdy Jakub z Wandą wychodzili do pracy, Zofia zmywała naczynia, myła podłogi, potem szła na zakupy. Młodzi nie sprzątali po sobie. Syn — jeszcze pół biedy, ale Wanda? Nie przyzwyczajona? Wciąż w biegu? Może.

Wanda wracała wcześniej i od razu szła do swojego pokoju. Nigdy nie zaoferowała pomocy w gotowaniu czy zakupach. Gdy Zofia o coś prosiła, pomagała niechętnie.

Dni mijały, a nic się nie zmieniało. IrytacjaPo latach, gdy mały Staś biegał już po domu, a Wanda z uśmiechem uczyła go pierwszych wierszy, Zofia siadała często w fotelu męża i z wdzięcznością wspominała, jak życie potrafi zaskoczyć, splatając losy w sposób, którego nikt nie potrafił przewidzieć.