Zabroniłam synowi kontaktów z babcią, mam już tego dosyć!

Moja mama aż za bardzo kocha i dba o mojego syna. Podobało mi się to, że często proponuje, że weźmie do siebie wnuczka na weekend, zawsze chętnie z nim posiedzi, kiedy mój mąż i ja jesteśmy zajęci, po jednym telefonie przychodzi tylko po to, żeby się z nim pobawić, kupuje mu różne zabawki, ubrania i prezenty.

Ale teraz to już przekroczyło wszelkie granice, bo ostatnio nasz syn nazwał moją mamę nie „babcią”, tylko „mamusią”. To chyba nienormalne, co ona z nim robi? Syn zrobił się nieposłuszny, sam bierze sobie słodycze z szafek, kiedy ja mu nie daję, bo babcia na wszystko mu pozwala. Jest niegrzeczny wobec mojego męża, krzyczy na nas, w ogóle nie słucha, a kiedy zwracamy mu uwagę, dzwoni do mojej mamy i się na nas skarży, a wtedy ona od razu chce przyjechać i zabrać go do siebie na wieś.

Pewnego razu nasz syn nawet uciekł z domu! Szukaliśmy go przez cały dzień i okazało się, że był u mojej mamy, ale kiedy do niej zadzwoniliśmy, zaprzeczyła! Nie chciała, żebyśmy o tym wiedzieli i musieliśmy do niej pojechać i się przekonać na własne oczy. Nie rozumiem, kiedy tak bardzo się do niej przywiązał, dlaczego teraz tylko babcia jest dla niego autorytetem, a rodzice – po prostu nikim?

Próbowałam rozmawiać o tym z mamą, ale gdzie tam, ona wszystkiemu zaprzecza, mówi, że jestem zmęczona po pracy i potrzebuję porządnie odpocząć. I oczywiście znowu proponuje, że ona chętnie się zaopiekuje naszym synem, jeżeli będziemy chcieli gdzieś wyjść albo będziemy zajęci. Wtedy uznałam, że trzeba im zabronić kontaktów, więc przez cztery miesiące nasz syn nie widywał się z babcią, ale przynajmniej zaczął nas znowu słuchać. Tylko, że teraz on jest smutny, a moja mama się obraziła.

No, a co miałam zrobić? Czy jest jakieś inne wyjście z tej sytuacji?