Zabrałam moją szwagierkę i jej malucha na wakacje nad morze. Po stokroć tego pożałowałam.

Zabrałam ze sobą szwagierkę i jej syna na wakacje. Tysiąc razy tego pożałowałam.

Ja i mój mąż co roku jeździmy na wakacje nad polskie morze. Od kilku lat wyjeżdżamy z paczką znajomych, swoimi samochodami, nad Bałtyk. Jesteśmy w tym ekspertkami. Wybieramy jeden z kawałków wybrzeża, rozbijamy tam namioty. Za dnia pluskamy się w morzu, opalamy, a wieczorem przy ognisku gramy na gitarze i popijamy kieliszek wytrawnego wina. W tym roku dołączyła do nas także szwagierka, Bogusława, oraz jej dwuipółletni synek. Zastanawialiśmy się brać ich, czy nie brać?

Niestety, daliśmy się namówić. Teraz, z perspektywy czasu, widzę, że problemem nie był chłopiec, ale Bogusława. Problemy zaczęły się już po drodze. Bogusława co godzinę żądała postojów. Twierdziła, że jest zmęczona i musi się położyć. Dotarliśmy na miejsce bardzo późno, podczas gdy nasi przyjaciele byli już rozłożeni, a część z nich zdążyła się już nawet wykąpać w morzu. Wreszcie dojechaliśmy. I tu zaczyna się druga część historii. Szwagierka wpadła w szał:

Ja tutaj nie zostanę!

Czemu? Uprzedzałam, że będziemy spać pod namiotem!
Myślałam, że chodzi o to, że na miejscu poszukamy noclegu, nie że będzie to hotel.
A po co twoim zdaniem braliśmy śpiwory i namioty? warknął mój mąż.
Myślałam, że tak się tylko mówi, pojechać pod namiot.

Musieliśmy wynająć jej pokój. Mąż musiał jeździć specjalnie po nią, odwozić ją do nas rano i zabierać wieczorem do miasta. I na tym się nie skończyło: musiał jeszcze wozić ją do kawiarni, na bazarki, opiekować się dzieckiem, kiedy ona robiła sobie przerwę od obowiązków.

W rzeczywistości wszyscy zajmowaliśmy się jej synkiem. Co ciekawe, chłopiec był naprawdę łatwy w obyciu zawsze posłuszny, biegał, taplał się w wodzie, jadł wszystko i spokojnie spał w namiocie w ciągu dnia. W przeciwieństwie do swojej mamy. Za rok na pewno jej nie weźmiemy. Ale mały jeśli rodzice nam pozwolą może z nami jechać! On nadaje się na biwak na sto procent.